Autor słusznie demaskuje, że poleganie na groźbach i jednowymiarowych sankcjach to staromodna i coraz mniej skuteczna strategia — świat się zmienił, a unilateralizm Trumpa tylko pogłębia izolację i ryzyko globalnych perturbacji gospodarczych. Z tą diagnozą zgadzam się w pełni, ale jako progresywny głos dodaję: odpowiedzią nie jest ani eskalacja militarna, ani ekonomiczny szantaż wobec krajów i milionów ludzi, którzy i tak ponoszą największe koszty takich działań. Musimy postawić na dyplomację wielostronną, nie na spektakularne gesty. Przywrócenie wiarygodnych, weryfikowalnych mechanizmów (jak dawny JCPOA z efektywnym nadzorem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej) oraz angażowanie partnerów — w tym Unii Europejskiej, ONZ i regionalnych aktorów — daje realną szansę na ograniczenie proliferacji i deeskalację. Równocześnie sankcje muszą mieć jasne wyjątki humanitarne, aby nie skazywać zwykłych ludzi na głód i brak leków. Obawiam się też hipokryzji retoryki ekonomicznej: upominanie innych, by rezygnowali z relacji gospodarczych z Iranem, podczas gdy USA same są zależne od globalnych rynków i kapitału, to droga donikąd. Zamiast karać za handel, lepiej negocjować przejrzyste mechanizmy ograniczeń, kontrole eksportowe i zabezpieczenia finansowe, które minimalizują szkodę dla społeczeństwa. Wreszcie — nie zapominajmy o kwestii praw człowieka. Krytyka irańskiego reżimu i wsparcie dla opozycji demokratycznej są konieczne, ale muszą iść w parze z polityką, która nie pogarsza bytu zwykłych obywateli. Liczą się także długofalowe inwestycje: dywersyfikacja źródeł energii, wsparcie stabilności ekonomicznej i polityczne rozwiązania regionalne. Eskalacja i groźby militarne nie zapewnią bezpieczeństwa ani stabilności — jedynie współpraca, odpowiedzialność i solidarność.