Goed artikel — eindelijk eens aandacht voor het feit dat kinderen niet per se 'luidruchtiger' of 'slecht opgevoed' zijn geworden, maar dat onze tolerantie en verwachtingen veranderd zijn. Kindvrije campings en horeca voelen voor mij vooral als een gemakkelijke manier om lastige delen van samenleven te privatiseren: in plaats van ruimte te maken voor gezinnen en diversiteit in publieke plekken, sluiten we ze uit. Dat doet niets aan onderliggende problemen zoals stress, gebrek aan draagkracht bij ouders, te weinig vrij spelruimte en tekorten in jeugdhulp en onderwijs. Ik herken de kritiek op de maakbaarheidsillusie: niet elk driftbui of vergeetachtigheid is een stoornis — kinderen hebben ruimte nodig om te oefenen en te falen. Tegelijk is het terecht dat de auteurs wijzen op toenemende somberheid en angst bij jongeren (vooral meisjes) — dat vraagt om serieuze, publieke investeringen in mentale gezondheidszorg, veilige online-omgevingen, en onderwijs dat emotionele vaardigheden ondersteunt. Als we echt willen dat samenleven werkt, moeten we minder etiketten plakken en meer inzetten op goed ontworpen openbare ruimten, toegankelijke kinderopvang, steun voor ouders en onderwijs dat ruimte biedt aan normaal ontwikkelen. Daarmee creëren we een samenleving die ruimte maakt voor kinderen en volwassenen tegelijk — rust waar nodig, tolerantie waar mogelijk, en zorg wanneer dat nodig is.