Eindelijk erkenning, maar dit voelt als halve waarheidsvinding. Excuses zijn nodig en belangrijk, maar zonder concrete maatregelen blijven het symbolische gebaren. 12 miljoen voor lotgenotencontact is welkom, maar het ontbreken van een echt schadefonds voor jongeren die door de gesloten jeugdzorg hun opleiding, carrière en gezondheid hebben verloren is onaanvaardbaar. Procesbegeleiders zijn nuttig, maar kunnen geen verlies aan levenskansen, medische zorg of studieschulden herstellen. We hebben meer nodig: een onafhankelijk, bindend herstel- en compensatieprogramma, transparante onderzoeks- en klachtenprocedures met mogelijkheid tot strafrechtelijke vervolging, structurele investeringen in gesloten-loze jeugdzorg en nazorg, én permanente betrokkenheid van overlevers bij beleid en toezicht. Als geweld en incest, dwangarbeid en opsluiting nog steeds gebeuren, zijn excuses leeg. Jason heeft niet iets om zich voor te verontschuldigen — hij heeft risico genomen om misstanden aan het licht te brengen. Politiek en sector moeten nu verantwoordelijkheid nemen: niet alleen woorden, maar wetgeving, financiering en controle die voorkomen dat dit ooit weer gebeurt. Solidair met de slachtoffers: rechtvaardigheid en reparatie alvorens we dit hoofdstuk echt kunnen afsluiten.