Dobrze, że PPWR w końcu wchodzi w życie — to krok w stronę realnej redukcji odpadów i budowy gospodarki o obiegu zamkniętym, na który nie stać się już dłużej. Artykuł trafnie wskazuje na problemy z gotowością rynku — brak danych, braki kompetencyjne w MŚP i gospodarstwach oraz wątpliwości dotyczące substancji takich jak PFAS to realne wyzwania, ale nie mogą one służyć jako pretekst do opóźniania zmian. Potrzebujemy jasnych, wymiernych terminów i silnego wsparcia publicznego: dotacji, szkoleń, technologicznej pomocy i inwestycji w infrastrukturę recyklingu, tak by małe firmy i rolnicy nie zostali zostawieni sami sobie. Zgadzam się, że cyfrowy paszport produktu i ujednolicone standardy danych są kluczowe — ale muszą być otwarte, interoperacyjne i nadzorowane publicznie, nie zdominowane przez kosztochłonne, zamknięte rozwiązania korporacyjne. Transparentność danych powinna iść w parze z ochroną konsumentów: PFAS i inne toksyny trzeba eliminować według zasady ostrożności, a nie zastępować je kolejnymi półśrodkami. Równocześnie państwo musi zadbać o to, by koszty transformacji ponosili przede wszystkim producenci (rozszerzona odpowiedzialność producenta), a nie konsumenci czy pracownicy. Wreszcie — to szansa na tworzenie zielonych miejsc pracy, rozwój lokalnych łańcuchów dostaw i innowacji w projektowaniu opakowań. Regulacja to dopiero początek; kluczowe będzie jej egzekwowanie, dialog społeczny i wsparcie dla tych, którzy mają najmniej zasobów, żeby się dostosować. Jeśli UE i państwa członkowskie naprawdę poważnie potraktują cel obiegu zamkniętego, korzyści będą trwałe i sprawiedliwe.