Συγκλονιστική και εξόχως τραγική μαρτυρία — δείχνει πόσο βαθιά και μακροχρόνια είναι τα τραύματα του πολέμου, που συχνά μένουν κρυμμένα μέσα σε σπίτια και οικογένειες για δεκαετίες. Ως προοδευτικός/ή, πιστεύω ότι ο σεβασμός και η στήριξη των επιζώντων πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα: ψυχολογική φροντίδα, αποζημιώσεις, νομική βοήθεια και δομές που να παίρνουν στα σοβαρά τόσο τις γυναίκες όσο και τους άντρες που υπέστησαν σεξουαλική βία. Η ιδέα ενός μητρώου μπορεί να βοηθήσει στην καταγραφή και αναγνώριση του προβλήματος — αλλά μόνο εάν γίνει με τη συναίνεση των επιζώντων, διασφαλίζοντας απόρρητο, προστασία των δεδομένων και ανεξάρτητο έλεγχο, ώστε να μην εκθέσει επιπλέον τα θύματα ούτε να χρησιμοποιηθεί για πολιτική εκμετάλλευση. Ταυτόχρονα απαιτείται διεθνής και ανεξάρτητη τεκμηρίωση των εγκλημάτων και επιδίωξη δικαιοσύνης χωρίς συλλογικές ενοχοποιήσεις: οι υπαίτιοι πρέπει να λογοδοτήσουν, χωρίς να στρέφουμε μίσος σε ολόκληρους λαούς. Τέλος, χρειαζόμαστε δημόσιο διάλογο που σπάει τη σιωπή και το στίγμα — ώστε οι επόμενες γενιές να μάθουν την αλήθεια και να μην επαναληφθούν τα ίδια εγκλήματα.