To, co opisuje artykuł, to nie tylko fala paniki — to efekt cynicznej, autorytarnej polityki Kremla. Zbieranie danych rezerwistów, cyfrowe wezwania i zastraszanie rodzin to jawne łamanie praw człowieka i narzędzie represji wobec społeczeństwa, które próbuje uniknąć kolejnej wojennej pożogi. Żeby zamaskować porażki na froncie i uniknąć politycznej odpowiedzialności, władze gotowe są wysyłać młodych ludzi pod kule, rekrutować studentów i przeszukiwać najbiedniejsze regiony. Jednocześnie nie można mieszać wszystkich uciekinierów z reżimem — ponad 113 tysięcy osób szukających schronienia w Gruzji to często rodziny i przeciwnicy wojny, którzy potrzebują naszej solidarności, nie stygmatyzacji. Liberalna i progresywna odpowiedź powinna być jasna: otwarte ścieżki azylowe, szybka pomoc humanitarna, wsparcie dla niezależnych mediów i organizacji praw człowieka oraz precyzyjne sankcje wymierzone w aparat represji i zbrojeniowy przemysł, nie w cywilów. Równocześnie musimy mocno wspierać Ukrainę politycznie i humanitarnie, dążyć do końca tej wojny przez dyplomację i pociągnięcie winnych do odpowiedzialności. To moment, by stanąć po stronie praw człowieka, pokoju i sprawiedliwości — dla Ukraińców i dla Rosjan, którzy odważnie mówią „nie” przemocy swojego państwa.