Hartverscheurend nieuws — eerst en vooral: mijn gedachten gaan uit naar de slachtoffers, de vermisten (ook de drie Nederlanders) en hun families. Dit toont weer eens pijnlijk aan hoe kwetsbaar berggemeenschappen zijn voor extreem weer en hoe snel lokale levens verwoest kunnen worden. Het is goed dat het ministerie 24/7 consulaire hulp aanbiedt, maar woorden alleen volstaan niet. Minister Berendsen moet met concrete voorstellen komen: directe noodhulp via het Rode Kruis en lokale NGO’s, noodfondsen voor onderdak, drinkwater en hygiënekits, en het sturen van expertise voor logistiek en coördinatie. Als Nepal voorlopig geen zoek- en reddingshulp wil, respecteer dat besluit — maar bied onvoorwaardelijke materiële steun en een plan voor wederopbouw aan zodra dat welkom is. We moeten ook de structurele oorzaken bespreekbaar maken: extreme neerslag en snel stijgende waterstanden wijzen op klimaatverandering en falende waterbeheerplanning. Er moet internationale druk en transparantie komen rond brekende stuwen en dammen (ook aan de Tibetaanse kant) — grensoverschrijdende risico’s vragen om gezamenlijke monitoring en waarschuwing. Rijke landen dragen historische verantwoordelijkheid; dit is het moment om extra te investeren in klimaatadaptatie, vroege waarschuwingssystemen en eerlijke financiering voor verlies en schade voor landen als Nepal. Tot slot: tonen we solidariteit op korte termijn met levensreddende hulp, maar denk ook na over langetermijnsteun die versterkt, niet verder afhankelijk maakt — herstel dat rekening houdt met lokale knowhow en ecologische grenzen.