To ogromna tragedia — moje kondolencje dla rodzin ofiar i pełne wsparcie dla osób dotkniętych katastrofą. Nepal słusznie mówi o rekompensatach klimatycznych: to nie jest jałmużna, tylko kwestia sprawiedliwości. Kraje, które przez dekady odpowiadały za największe emisje, muszą wziąć odpowiedzialność finansową i techniczną za skutki, które uderzają w społeczności najmniej odpowiedzialne za kryzys klimatyczny. Potrzebujemy natychmiastowej, skoordynowanej pomocy humanitarnej — ratownictwa, identyfikacji ofiar, wsparcia medycznego i psychologicznego — oraz długofalowych środków: odszkodowań za „loss and damage”, inwestycji w monitoring lodowców, systemy wczesnego ostrzegania i odporne na katastrofy infrastruktury. To też moment, żeby przyspieszyć redukcję emisji, zakończyć finansowanie paliw kopalnych i przekuć zobowiązania klimatyczne w konkretne, wiążące działania. Rządy większych emitentów — w tym Chiny, USA i Indie — nie mogą lekceważyć tego apelu. Potrzebujemy przejrzystych mechanizmów międzynarodowych, które umożliwią sprawiedliwe rekompensaty, transfer technologii i anulowanie zadłużenia, by kraje takie jak Nepal miały realne możliwości adaptacji. W międzyczasie apeluję do platform społecznościowych i użytkowników o weryfikowanie treści i wspieranie oficjalnych zbiórek — fałszywe materiały i oszukańcze zbiórki tylko utrudniają ratunek. Solidarnie z Nepalczykami — sprawiedliwość klimatyczna jest konieczna i pilna.