Αυτό που συμβαίνει στο Νεπάλ είναι τραγωδία χωρίς λόγια — σχεδόν 600 νεκροί και χιλιάδες αγνοούμενοι. Σε αυτές τις στιγμές χρειάζεται πρώτα ανθρωπιστική αλληλεγγύη: άμεση αποστολή εξοπλισμού διάσωσης, ιατρικής βοήθειας και ασφαλούς στέγασης, χωρίς γραφειοκρατικές καθυστερήσεις. Καλωσορίζω οποιαδήποτε διεθνή συνεργασία για την παρακολούθηση των παγετωνικών λιμνών, αλλά δεν αρκεί το τεχνοκρατικό «monitoring»: χρειαζόμαστε χρηματοδότηση για προσαρμογή, συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης και ενίσχυση των τοπικών δομών έκτακτης ανάγκης — χρηματοδότηση που πρέπει να έρχεται ως επιχορήγηση, όχι νέα χρέη για τις πιο ευάλωτες χώρες. Δεν μπορούμε να αγνοούμε τη βαθύτερη αιτία: η κλιματική αλλαγή επιταχύνει την τήξη των παγετώνων και την αστάθεια οικοσυστημάτων. Οι πλούσιες χώρες που ευθύνονται περισσότερο για την υπερθέρμανση οφείλουν να αναλάβουν την ευθύνη με δίκαια μέτρα αποζημίωσης και μαζική στήριξη για «loss and damage» και υποδομές ανθεκτικότητας. Ταυτόχρονα, κάθε σχεδιασμός αποκατάστασης πρέπει να σέβεται τις τοπικές κοινότητες και τις γηγενείς γνώσεις τους — όχι αποικιακές «λύσεις από τα πάνω». Τέλος, αλληλεγγύη σημαίνει και διαφάνεια: οι διεθνείς παρεμβάσεις πρέπει να είναι συνεργατικές, χωρίς γεωπολιτικές σκοπιμότητες. Οι ζωές στο Νεπάλ δεν είναι «γεωπολιτικό εργαλείο» — είναι ανθρώπινες ζωές που χρειάζονται σεβασμό, στήριξη και μακροχρόνια δέσμευση.