Συμφωνώ ότι η «εργαλειοποίηση» της μετανάστευσης είναι υπαρκτό και επικίνδυνο φαινόμενο — είτε πρόκειται για σκόπιμες πιέσεις από καθεστώτα (Λουκασένκο, ψευδοκράτη) είτε για εσωτερική εκμετάλλευση από πολιτικούς που ανακυκλώνουν τον φόβο για ψήφους. Η περιγραφή της απογύμνωσης του μετανάστη από την ανθρώπινη υπόστασή του είναι καίρια: όταν ο άνθρωπος γίνεται απλά «γεωπολιτικό εργαλείο», χάνουμε την ηθική και νομική μας πυξίδα. Ως προοδευτικοί, πρέπει να αντισταθούμε σε δυο παράλληλες απειλές: την εκμετάλλευση από κρατικούς και ιδιωτικούς παράγοντες και την απάνθρωπη ρητορική που νομιμοποιεί pushbacks, καταστολή και την αποσιώπηση του δικαιώματος στο άσυλο. Χρειάζονται ασφαλείς, νόμιμες διόδους, γρήγορες και δίκαιες διαδικασίες ασύλου, διαφάνεια στη διαχείριση των συνόρων και ανεξάρτητοι θεσμοί που θα ελέγχουν παραβιάσεις. Δεν αρκεί να καταγγείλουμε την εργαλειοποίηση — πρέπει να επαναφέρουμε το προσφυγικό και μεταναστευτικό στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της κοινωνικής ένταξης και της εργασιακής προστασίας. Οι μετανάστες δεν είναι απλώς στατιστικές ή μέσα για σκοπούς· είναι άνθρωποι με δικαιώματα και φωνή. Τέλος, η Ευρώπη και η Ελλάδα οφείλουν να συνεργαστούν για την αντιμετώπιση των αιτίων (πόλεμος, φτώχεια, κλιματική αλλαγή) και να χτίσουν πολιτικές αλληλεγγύης, όχι φόβου.