Sotiropoulos

Έχει πέσει τρελό γέλιο: η Ιερά Σύνοδος ανακάλυψε όλες τις επιστολές του Αμβρόσιου που τους έβριζε τους έλεγε προδότες κτλ και αποφάσισε να ανακαλέσει την τιμητική διάκριση του Χρυσού Σταυρού! Δηλαδή το μόνο που τους ένοιαξε ήταν ότι έβριζε τους ΙΔΙΟΥΣ όχι ότι έχυνε δηλητήριο σε βάρος μελών της ελληνικής κοινωνίας και ότι καταδικάστηκε αμετάκλητα μέχρι κι από το ΕΔΔΑ! #ΙεράΣύνοδος #Αμβρόσιος #ΕλληνικήΚοινωνία

Η Νέα Δημοκρατία νίκησε την... Έλενα Ακρίτα. Επιτέλους! Μπορεί πλέον η χώρα να κοιμάται ήσυχη. Η Έλενα Ακρίτα δ ε ν εξελέγη E' Αντιπρόεδρος της Βουλής κι έτσι η ΝΔ μίκρυνε κι άλλο την Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής που επιλέγει τα μέλη των Ανεξάρτητων Αρχών, οπότε θα μπορεί να κάνει σχεδόν ό,τι θέλει. Χρειάστηκε βέβαια μια μικρή λεπτομέρεια: να κατέβει κοτζάμ κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας στη Βουλή για να εξασφαλιστεί το πολυπόθητο αποτέλεσμα. Διότι η υποψηφιότητα μιας βουλευτού της αντιπολίτευσης για μία από τις θέσεις των Αντιπροέδρων δεν ήταν δυνατόν να αντιμετωπιστεί χαλαρά. Δεν ήταν ώρα για αβλεψίες, απουσίες, «έχω μια δουλειά στην περιφέρεια», «θα περάσω αργότερα από τη Βουλή» και λοιπές κοινοβουλευτικές ελαφρότητες. Η περίσταση απαιτούσε πανστρατιά. Και η πανστρατιά έγινε. Εάν η ΝΔ δεν είχε κατέβει να δηλώσει "παρών", η Ακρίτα θα εκλεγόταν με 74 ψήφους. Στην ψηφοφορία συμμετείχαν 288 βουλευτές. Η Έλενα Ακρίτα έλαβε 119 ψήφους υπέρ, δηλαδή πολύ περισσότερες από όσες χρειαζόταν κανονικά για να εκλεγεί. Οι υπόλοιποι 169 βουλευτές που δεν την ήθελαν, δήλωσαν «παρών», καθώς δεν προβλέπεται η ψήφος "κατά" από τον Κανονισμό της Βουλής. Και έτσι απετράπη το ...αδιανόητο. Για μια στιγμή, ας αναλογιστούμε τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν μερικές δεκάδες κυβερνητικοί βουλευτές είχαν αποφασίσει ότι είχαν και κάτι άλλο να κάνουν εκείνη την ημέρα. Θα μπορούσε να είχε εκλεγεί η... Ακρίτα. Ε' Αντιπρόεδρος της Βουλής! Δεν χρειάζεται να περιγράψουμε τις συνέπειες. Η Ιστορία ευτυχώς δεν θα χρειαστεί να απαντήσει στο ερώτημα. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Άλλωστε, όταν διαθέτεις μια τόσο μεγάλη κοινοβουλευτική ομάδα, δεν την κινητοποιείς μόνο για ψήφους εμπιστοσύνης, προϋπολογισμούς, προτάσεις δυσπιστίας ή κρίσιμα νομοσχέδια. Την κινητοποιείς και για να πει «παρών» στην Έλενα Ακρίτα. Και μάλιστα όχι ένας, όχι δύο, όχι δέκα βουλευτές. Χρειάζεται ένας ολόκληρος κοινοβουλευτικός στρατός ώστε το τελικό αποτέλεσμα να γραφτεί με τη δέουσα μεγαλοπρέπεια: 119 υπέρ – 169 παρών, με την ευγενική χορηγία της "Νίκης" που μας έδειξε τι θα ψηφίσει τώρα που -μάλλον- δεν θα ξαναμπεί στην Βουλή. Είναι ίσως η πρώτη πολιτική ήττα στην οποία ο ηττημένος μπορεί να κοιτάξει τον πίνακα και να αναρωτηθεί ποιος ακριβώς χρειάστηκε να επιστρατεύσει τις περισσότερες δυνάμεις για να την πετύχει. Γιατί το πραγματικά ενδιαφέρον δεν είναι μόνο ότι η Ακρίτα δεν συγκέντρωσε τις ψήφους που απαιτούνταν. Είναι ότι για να εξασφαλιστεί πως δεν θα τις συγκεντρώσει, η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα της χώρας θεώρησε αναγκαίο να εμφανιστεί με δύναμη που θα ζήλευε ψηφοφορία πολύ μεγαλύτερης πολιτικής σημασίας. Σαν να κρινόταν μία ψήφος εμπιστοσύνης επί πρότασης δυσπιστίας! Πάντως και πάλι, με τις παλιές συνταγματικές διατάξεις, Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν θα εξέλεγε η Ν.Δ. με την "Νίκη": χρειάζονταν 180. Ούτε βέβαια θα μπορούσαν να αναθεωρήσουν Σύνταγμα ως πρώτη βουλή με 169. Και κάπως έτσι η Νέα Δημοκρατία πέτυχε τον φοβερό πολιτικό στόχο της: να εκφράσει την νομιμοφροσύνη της προς την Μαρέβα Γκραμπόφσκι που έχει υποβάλει έγκληση εναντίον της Έλενας Ακρίτα επειδή της έγραψε ότι έχει 40 ακίνητα στο πόθεν έσχες της. Αλλά, εμμέσως και στον Αχιλλέα Μπέο, τον οποίο η Έλενα Ακρίτα έχει κερδίσει στο Πρωτοδικείο (είπε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι "έτρωγε τη σύνταξη της μάνας της"!) και επίκειται η δίκη στο Εφετείο. Και διάφορες άλλες διαδικτυακές φιγούρες που έχουν χάσει πανηγυρικά τα δικαστήριά τους σε πρώτο και δεύτερο βαθμό από τις αγωγές Ακρίτα για όσα ψεύδη έχουν εκτοξεύσει εναντίον της κατά καιρούς. Η κυβερνητική παράταξη μπορεί να προσθέσει άλλη μία μεγάλη κοινοβουλευτική επιτυχία στο ενεργητικό της: ικανοποίησε τα εμμονικά τρολάκια της! Επιβάλλοντας ένα εξαιρετικά αντιθεσμικό "προηγούμενο" που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε σοβαρή δυσχέρεια συγκρότησης του προεδρείου της Βουλής από εδώ και πέρα. Να δούμε πώς θα ψηφίζονται οι αντιπρόεδροι από εδώ και πέρα, αφού πλειοψηφική παράταξη άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Διότι ο "έλεγχος του περιεχομένου" της αντιπολίτευσης από την πλειοψηφία όταν καθίσταται κριτήριο για την στελέχωση του προεδρείου της Βουλής αχρηστεύει ένα διαχρονικό συνταγματικό έθιμο σεβασμού των interna corporis των ίδιων των κομμάτων από τους θεσμικούς ανταγωνιστές τους. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για μια πλειοψηφία που έχει αποδείξει πολλαπλά ότι δεν την ενδιαφέρουν οι θεσμοί. Θρίαμβος. #ΝέαΔημοκρατία #πολιτική #βουλή

Είναι αίσχος και όνειδος για το Ν.Π.Δ.Δ. "Εκκλησία της Ελλάδος" να βραβεύει καταδικασθέντα αμετάκλητα για παραβίαση της αντιρατσιστικής νομοθεσίας, δωρίζοντάς του Χρυσό Σταυρό που τον αγόρασε με τα χρήματα του ελληνικού λαού. Ο Ιερώνυμος οφείλει να λογοδοτήσει δημόσια για αυτό το χάλι. Όχι με τα δικά μας λεφτά βραβεία σε πατενταρισμένο ρατσιστή. #Αντιρατσισμός #Εκκλησία #ΚοινωνικήΔικαιοσύνη

Το ελληνικό πανηγύρι παρουσιάζεται συνήθως ως αυτονόητα θετικό κατάλοιπο μιας «αυθεντικής» συλλογικότητας: παράδοση, μουσική, κοινή χαρά. Πίσω όμως από αυτή τη νοσταλγική εικόνα μπορεί κανείς να διακρίνει την τελετουργική αποθέωση ενός προνεωτερικού ξεπερασμένου θρησκευτικού κοινοτισμού, στον οποίο το άτομο δεν υπάρχει απλώς μαζί με τους άλλους, αλλά διαρκώς ενώπιόν τους. Η καταγωγή του πανηγυριού δεν είναι πολιτιστικά ουδέτερη. Οργανώνεται γύρω από τη θρησκευτική εορτή ενός αγίου ή μιας Παναγίας και μετατρέπει μια συγκεκριμένη θρησκευτική παράδοση σε υποτιθέμενη ταυτότητα ολόκληρου του τόπου. «Το χωριό γιορτάζει». Μέσα σε αυτό το συλλογικό «εμείς» στοχοποιουνται άθεοι, αλλόθρησκοι, αδιάφοροι ή απλώς όσοι δεν επιθυμούν να συμμετέχουν. Ταυτόχρονα, το πανηγύρι αποτελεί ιδανικό πεδίο αμοιβαίας κοινωνικής επιτήρησης. Ποιος ήρθε, ποιος δεν ήρθε, με ποιον κάθισε, ποιος χόρεψε, ποιος έφυγε νωρίς, ποιος εμφανίστηκε με ποιον. Δεν χρειάζεται κεντρική αρχή: όλοι παρατηρούν όλους και η δημόσια παρουσία μετατρέπεται σε έλεγχο των ατομικών επιλογών και των ταυτοτήτων. Μαζί με αυτή την επιτήρηση επιβιώνει συχνά ολόκληρο το αξιακό φορτίο της παραδοσιακής κλειστής κοινότητας: πατριαρχία, ματσίλα, ομοφοβία και σωματικός ρατσισμός. Ο άνδρας καλείται να επιδεικνύει έναν συγκεκριμένο τύπο αρρενωπότητας, η γυναίκα εξακολουθεί να αξιολογείται μέσα από την εμφάνιση και τη σεξουαλικότητά της καθώς και τις δυνατότητες τεκνοποίησης , το σώμα σχολιάζεται χωρίς αναστολές και όποιος αποκλίνει από τις αναμενόμενες έμφυλες ή σεξουαλικές νόρμες μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε αντικείμενο κουτσομπολιού ή χλευασμού. Η «παράδοση» δεν είναι πάντοτε ένα αθώο τραγούδι, καθώς μεταφέρει και τις νοσηρές ιεραρχίες της κοινωνίας που τη δημιούργησε. Υπάρχει, τέλος, η μονοφωνία της διασκέδασης. Ένας συγκεκριμένος τύπος μουσικής και ψυχαγωγίας θεωρείται ότι δικαιούται, επειδή βαφτίστηκε «παράδοση», να καταλαμβάνει τον δημόσιο χώρο επί ώρες και να επιβάλλεται ακόμη και σε εκείνους που δεν τον επέλεξαν. Όμως η ελευθερία της ψυχαγωγίας περιλαμβάνει και την ελευθερία από την ψυχαγωγία των άλλων: το δικαίωμα να μη χορεύεις, να μην ακούς, να μη συμμετέχεις και να μη θεωρείς κάτι αισθητικά ανώτερο μόνο επειδή είναι παλιό. Οι παραδοσιακές κοινότητες υπήρξαν ασφαλώς χώροι αλληλεγγύης. Υπήρξαν όμως και χώροι ασφυκτικού κοινωνικού ελέγχου. Η κοινότητα που γνώριζε ποιος χρειαζόταν βοήθεια γνώριζε επίσης ποιος δεν πήγε στην εκκλησία, ποιος ήταν γκέι, ποια γυναίκα «προκαλούσε», ποιος ήταν χοντρός, ποιος ήταν «διαφορετικός». #παράδοση #κοινωνία #πολιτισμός