Search

The apple of Kyperounta is an integral part of the identity of the community. The apple of Kyperounta is an integral part of the identity of the community, emphasized the Minister of Interior, Konstantinos Ioannou, in his greeting at the Kyperounta Apple Festival yesterday, Saturday, while also referring to the symbolic handover yesterday of the project for the renovation of the roads in the old neighborhood of Kyperounta, at a total cost of €462 thousand, which was completed just last month with funding from the Ministry of Interior. #Κυπερούντα #μήλο #ανάπτυξη (translated)

Commissioner Ilias Myrianthous underscored the importance of supporting local entrepreneurship and education to create opportunities that will keep young people in the countryside during the event "Roots of Tradition" in Koili, Paphos. #Υπαίθρος #ΤοπικήΠαραγωγή #Αγροτουρισμός (translated)

Full Monterikos compared the reactions of Panathinaikos fans to the performances of the two players: he mentioned that Francisco had 17 points yesterday and 2/7 three-pointers and was described as a "super player," while Montero had 16 points today and 2/7 three-pointers and was described as a "circus." In closing, he urged them to wash up and warned them that they would have a problem. #OlympiacosBC #paobc https://t.co/BKeMf0Kerv #basketball #ΒasketLeague #παράδοση (translated)

The Trifallophoros wrote that it was a significant anniversary and claimed that on that day someone had been brutally beaten by people from his own side. In the post, they added the hashtags #paobc and #olympiacosbc. #paobc #olympiacosbc https://t.co/DNAEk6DPpw #μπάσκετ #παράδοση #αθλητισμός (translated)

Marco Rubio's speech at the Pnyx was interpreted by international media as an ideological statement linking ancient Greece with the American political tradition and promoting the "America First" agenda, emphasizing the need for a strong national policy in the face of future challenges. #ΑμερικήΠρώτα #ΜάρκοΡούμπιο #ΔυτικόςΠολιτισμός (translated)

Karditsastakra characterized the Ministry of Finance's draft bill as a "monstrosity" and wrote that it would abolish cash payments upon delivery of products via courier. He also claimed that the authors of the bill hated the Greeks and were trying daily to make their lives more difficult. https://t.co/Gm3Ws7yr6h #νομοσχέδιο #Οικονομικά #Ελλάδα (translated)

Amalia wrote that Major Panagiotis Stoupas, originally from Lefki Messinia, had participated in the Asia Minor Campaign and in the Greco-Italian War. According to her post, during the Occupation, he created a resistance group in mountainous Trifylia and later joined the national resistance organization "Greek Army" (ES). Amalia mentioned that, following attacks by ELAS and with the intervention of British Major Harrington, the leaders of the ES signed on August 29, 1943, the Dyrrachium Pact, which stipulated the dissolution of the organization and the integration of its members into ELAS. She argued that those who had joined national resistance organizations were at risk, if captured by ELAS, of being forced to join them or be killed. According to her, Stoupas disagreed with the agreement and returned to Lefki. On October 10, 1943, strong ELAS forces surrounded the village, burned his house, and believed he had died, but he had escaped. Amalia wrote that later Stoupas joined the Security Battalions, as, in her estimation, thousands of other Greeks did. The post stated that Colonel Dionysios Papadogkonas, Stoupas's former commander, appointed him commander of the Security Battalion of Meligalas in March 1944. Amalia noted that after the ELAS attack on Meligalas, Stoupas moved to Gargalianoi with 100 men and was not in the city during the days of the massacre. After the collapse of the defense in Gargalianoi, he and his men retreated to Pylos. According to Amalia, when ELAS surrounded Pylos on September 24, local authorities sought a surrender agreement, while ELAS promised that there would be no massacres. She wrote that Stoupas accepted the agreement and committed suicide with his pistol at the castle gate, after saying goodbye to his men. She also cited the post-war testimony of Chris Woodhouse, who, she reported, conveyed words from British journalist Richard Capell in favor of choosing the Security Battalions instead of ELAS. #ιστορία #Ελλάδα #πατριωτισμός (translated)

Νοσταλγοί μαζευτείτε. Θα απαγγείλω. #paofc https://t.co/THJmXTlAUj #νοσταλγία #ποιήση #παράδοση

"Πολλοί από τους εγχώριους Μουσουλμάνους του Μοριά, που δεν γνώριζαν άλλη γλώσσα εκτός από την Ελληνική, έβγαιναν τη νύχτα από τα τείχη ικετεύοντας για τη ζωή τους. Φώναζαν στους Έλληνες στρατιώτες στη μητρική τους γλώσσα, θυμίζοντάς τους παλιές φιλίες, εμπορικές σχέσεις και κοινή καταγωγή. Κρατούσαν μάλιστα αυτοσχέδιους σταυρούς και ζητούσαν να βαπτιστούν αμέσως. Όμως, η οργή των επαναστατών ήταν τέτοια που θεώρησε αυτές τις εκδηλώσεις ως ύστερη υποκρισία για τη σωτηρία της ζωής τους, καθώς οι ίδιοι άνθρωποι λίγους μήνες πριν πρωτοστατούσαν στις λεηλασίες των χριστιανικών χωριών..." Αυτά μας λέει, μεταξύ άλλων, ο Maxime Raybaud, Γάλλος στρατιωτικός και αυτόπτης μάρτυρας στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Στα απομνημονεύματά του (Mémoires sur la Grèce), περιγράφει συγκλονιστικά πώς η κοινή ελληνική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε ως σανίδα σωτηρίας, αλλά και γιατί απέτυχε. "Δηλαδή", με ρώτησε κάποια στιγμή κάποιος, "σφάξαμε το ίδιο μας το αίμα;" Αν θέλω να λέω ότι υπηρετώ την αλήθεια, η απάντηση είναι "ναι"! Κάθε όμως ενέργεια της Επανάστασης του 1821, κρύβει μέσα της συγκλονιστικά και "αποσιωπημένα" κεφάλαια, τόσο από την ιστοριογραφία όσο, φυσικά, και από τη συστηματική προπαγάνδα των γειτόνων. Θα ξεκινήσουμε από το παραμύθι της πληθυσμιακής κατανονής και των 30 και 40 χιλιάδων νεκρών που διαβάζουμε. Να προσθέσω και το "Τούρκων" νεκρών που φυσικά αποτελεί ακόμη ένα φανταστικό κατασκεύασμα. Όταν λέμε Μουσουλμάνοι στην Τριπολιτσά του 1821, πρέπει να γνωρίζουμε ότιδεν επρόκειτο για ένα ομοιογενές εθνοτικό σύνολο από την Ανατολία. Ο πληθυσμός της, τις ημέρες της άλωσης (23 Σεπτεμβρίου 1821), είχε υπερδιπλασιαστεί τεχνητά. Η πόλη υπό κανονικές συνθήκες είχε περίπου 15.000–20.000 κατοίκους, αλλά λόγω της προέλασης των επαναστατών, είχαν καταφύγει εκεί Μουσουλμάνοι και Εβραίοι από ολόκληρο τον Μοριά (από τα Καλάβρυτα, την Καρύταινα, το Λεοντάρι κ.λπ.). Την ημέρα της άλωσης, ο πληθυσμός εντός των τειχών υπολογίζεται τεκμηριωμένα μεταξύ 30.000 και 35.000 ανθρώπων. Από αυτούς, οι ένοπλοι (δηλαδή ας το αποκαλέσουμε ο στρατός) ήταν περίπου 10.000 με 12.000. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Μουσουλμάνων της πόλης (αλλά και του Μοριά), ~55% - 60%, ήταν ντόπιοι, εξισλαμισμένοι πληθυσμοί ελληνικής καταγωγής (Μοραίτες Μουσουλμάνοι). Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν ελληνικά ως μητρική γλώσσα (πολλοί δεν ήξεραν καν τουρκικά!).Είχαν κοινά πολιτισμικά στοιχεία, ακόμη και κοινά επώνυμα ή συγγενικούς δεσμούς με τους Χριστιανούς της υπαίθρου. Ήταν κυρίως αγρότες, γαιοκτήμονες, αστοί και διοικητικοί υπάλληλοι που είχαν αλλάξει πίστη τους προηγούμενους αιώνες για λόγους φορολογικών και κοινωνικών προνομίων. Ενα άλλο πληθυσμιακό κομμάτι αποτελούσαν οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, ~10%. Ήταν, θα λέγαμε, η στρατιωτική "σπονδυλική στήλη" της άμυνας της πόλης. Είχαν έρθει ως ενισχύσεις (περίπου 2.500-3.500 άνδρες) υπό την αρχηγία του Ελμάς μπέη, σταλμένοι από τον Χουρσίτ πασά. Ήταν έμπειροι πολεμιστές, Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Και είχαμε και τους Οθωμανούς Αξιωματούχους, ~15% - 20%, δηλαδή την άρχουσα τάξη της πόλης (διοικητές, δικαστές/καδήδες, στρατιωτικοί ανώτεροι αξιωματικοί). Αυτοί προέρχονταν από την Κωνσταντινούπολη ή την Ανατολία. Ήταν η μειοψηφία του πληθυσμού, αλλά κατείχαν όλη την πολιτική εξουσία και τον πλούτο της πόλης. Μαζί τους βρίσκονταν και οι οικογένειές τους (χαρέμια, υπηρέτες). Σε αυτούς τώρα πρέπει να προσθέσουμε περίπου 1000-2000 Εβραίους που ήταν κυρίως έμποροι Σεφαραδίτες και κάποιους Χριστιανούς, ~5%, ελάχιστοι (οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν λόγω λιμού) που μιλούσαν ελληνικά. Το 1821 δεν ξεκίνησε ως ένας τυπικός πόλεμος μεταξύ δύο σύγχρονων κρατών με διεθνείς κανόνες. Όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ίσχυε το σύστημα των μιλλέτ. Δεν υπήρχε διαχωρισμός με βάση το DNA ή τη γλώσσα, αλλά με βάση την πίστη. Ο Μουσουλμάνος ήταν "Τούρκος" (έτσι τον αποκαλούσαν οι επαναστάτες) και ο Χριστιανός ήταν "Ρωμιός/Έλληνας". Όταν ξέσπασε η Επανάσταση την άνοιξη του 1821, οι Μουσουλμάνοι της υπαίθρου κατέφυγαν στα κάστρα. Κατά την υποχώρησή τους, αλλά και μέσω των εξόδων που έκαναν από την Τριπολιτσά (όπως στην πρώτη μάχη της Τριπολιτσάς), έκαψαν χριστιανικά χωριά, λεηλάτησαν περιουσίες και προχώρησαν σε σφαγές αμάχων για να τρομοκρατήσουν τους επαναστάτες. Αν και η βάση, επαναλαμβάνω, ήταν ελληνοφωνούντες αγρότες, η ηγεσία τους (οι αγάδες δηλαδή και οι μπέηδες του Μοριά) ήταν αυτοί που διέταζαν και συμμετείχαν ενεργά στην καταπίεση και στις εκτελέσεις Χριστιανών. Στα μάτια των εξεγερμένων, η διάκριση μεταξύ "απλού πιστού" και "καταπιεστή" είχε χαθεί μέσα στο αίμα των πρώτων μηνών. Και εδώ εύλογα θα με ρωτήσετε...γιατί δόθηκε "μπέσα" στη φρουρά του Ελμάς Μπέη (τους Τουρκαλβανούς δηλαδή) και δεν δόθηκε η ευκαιρία επιστροφής στο "αίμα μας"; Η συμφωνία του Κολοκοτρώνη με τους ένοπλους Τουρκαλβανους δεν έγινε από ανθρωπισμό, αλλά από καθαρή στρατιωτική στρατηγική. Ήθελε να διάσπασει την άμυνα. Αυτή η "ομάδα" ήταν η πιο σκληροτράχηλη και καλά εκπαιδευμένη στρατιωτική δύναμη μέσα στο κάστρο. Ο Κολοκοτρώνης γνώριζε ότι αν αυτοί πολεμούσαν "μέχρι θανάτου", οι απώλειες των Ελλήνων θα ήταν τεράστιες και η άλωση θα καθυστερούσε. Αφαιρώντας τους, λοιπόν, από την εξίσωση, η άμυνα της πόλης κατέρρευσε εκ των έσω. Επιπλέον, οι άνδρες αυτοί δεν είχαν συναισθηματικό ή ιδιοκτησιακό δεσμό με τον Μοριά. Ήταν μισθοφόροι και το μόνο που ήθελαν ήταν να επιστρέψουν ζωντανοί στον τόπο τους με τα όπλα τους. Τώρα το γιατί δεν ζητήσαμε από το αίμα μας να αλλάξουν πίστη, πρέπει να το αναζητήσουμε στην ψυχολογία του ίδιου του 1821. Οι Έλληνες θυμούνταν καλά ότι μισό αιώνα πριν, κατά τα Ορλοφικά, πολλοί ντόπιοι Μουσουλμάνοι είχαν πρωτοστατήσει στις άγριες σφαγές των Χριστιανών. Η καχυποψία ήταν απόλυτη. Η άλωση της Τριπολιτσάς δεν ήταν μια οργανωμένη παράδοση κράτους, αλλά μια άτακτη εισβολή χιλιάδων οργισμένων και πεινασμένων επαναστατών που ζητούσαν εκδίκηση για 400 χρόνια σκλαβιάς. Όταν έσπασε η πύλη, δεν υπήρχε καμία κεντρική εξουσία ιογενής να κάνει "διαλογή" ή να προσφέρει θρησκευτική μεταστροφή. Με άλλα λόγια, για τον επαναστάτη του 1821, το "αίμα" (αν το θέλετε η βιολογική καταγωγή) δεν σήμαινε τίποτα αν ο άλλος φορούσε σαρίκι και προσκυνούσε τον Αλλάχ. Η ταυτότητα ήταν θρησκευτική: "Για του Χριστού την Πίστη την Αγία". Ο ελληνόοφωνος Μουσουλμάνος θεωρούνταν "Τούρκος" και, ως εκ τούτου, εχθρός! Η αλήθεια όμως είναι ότι πριν από την τελική έφοδο, εκατοντάδες άμαχοι Μουσουλμάνοι έβγαιναν κρυφά τη νύχτα από τα τείχη και πήγαιναν στα ελληνικά ταμπούρια. Αναζητούσαν συγκεκριμένους Έλληνες οπλαρχηγούς ή προεστούς με τους οποίους είχαν εμπορικές σχέσεις ή κουμπαριές πριν από τον πόλεμο. Σε άπταιστα ελληνικά (τη μόνη γλώσσα που ήξεραν) φώναζαν στους επαναστάτες: "Είμαστε αδέλφια σας, είμαστε Μοραΐτες, δεν είμαστε Τούρκοι από την Ανατολή". Σε κάποιες πρώιμες φάσεις, ορισμένοι οπλαρχηγοί (όπως ο Γιατράκος ή ο Πετρόμπεης) τους δέχονταν και τους κρατούσαν ως αιχμαλώτους για λύτρα. Όμως, τις τελευταίες ημέρες, ο όγκος των πεινασμένων που έβγαινε ήταν τόσο μεγάλος, που οι Έλληνες στρατιώτες, φοβούμενοι ότι θα ξεμείνουν οι ίδιοι από τρόφιμα, άρχισαν να τους εκτελούν έξω από τα τείχη. Ο Γάλλος φιλέλληνας Maxime Raybaud (που σας έδωσα απόσπασμα στην αρχή) και ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων αναφέρουν ότι ολόκληρες μουσουλμανικές οικογένειες έπεφταν στα γόνατα μπροστά στους Έλληνες, κρατώντας αυτοσχέδιους ξύλινους σταυρούς, και ικέτευαν να βαπτιστούν Χριστιανοί εκείνη τη στιγμή. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μέσα στο αμόκ της μάχης, οι επαναστάτες θεώρησαν αυτές τις μεταστροφές "υποκριτικές", προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους και δεν τις δέχτηκαν. Υπήρξαν όμως εξαιρέσεις για γυναίκες και παιδιά. Πολλές Μουσουλμάνες που μιλούσαν ελληνικά ενσωματώθηκαν τελικά σε ελληνικές οικογένειες, βαπτίστηκαν και παντρεύτηκαν Έλληνες αγωνιστές μετά το τέλος του πολέμου. Να σημειωθεί όμως ότι αν και βιολογικά γηγενείς, οι Μοραΐτες Μουσουλμάνοι είχαν υιοθετήσει την ψυχολογία της άρχουσας τάξης. Όταν το 1770 ή το 1821 χρειάστηκε να υπερασπιστούν τα προνόμιά τους, συμπεριφέρθηκαν με την ίδια σκληρότητα όπως οι Οθωμανοί της Κωνσταντινούπολης. Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη αναφέρει ότι οι ντόπιοι αγάδες της Τριπολιτσάς ήταν οι πιο σκληροί διώκτες των Χριστιανών της Αρκαδίας. Οι Έλληνες θυμούνταν ποιος τους είχε κλέψει τη γη, ποιος είχε φυλακίσει τα παιδιά τους και ποιος είχε κάψει τα χωριά τους λίγους μήνες πριν... Όταν λοιπόν οι Μουσουλμάνοι θυμήθηκαν την "ελληνικότητά" τους λόγω της επικείμενης σφαγής, για τους επαναστάτες ήταν πλέον πολύ αργά. Το θρησκευτικό μίσος και η δίψα για εκδίκηση είχαν τυφλώσει κάθε λογική κοινής καταγωγής! "Οι πλείστοι των εν Τριπόλει οικούντων Οθωμανών ήσαν αυτόχθονες Πελοποννήσιοι, ων οι πρόγονοι είχον εξισλαμισθεί. Ούτοι ελάλουν την ελληνικήν γλώσσαν ως μητρικήν και ελάχιστα εγίγνωσκον την τουρκικήν. Εντούτοις, η συμμετοχή των εις τας καταπιέσεις και τα πρόσφατα έκτροπα κατά των Χριστιανών, καθιστούσε την ελληνικότητά των ανίσχυρον προ του θρησκευτικού μίσους" (Ιωάννης Φιλήμων, στο έργο του Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως). ------------------------ Οι σύγχρονες ιστορικές μελέτες υπολογίζουν ότι οι νεκροί κατά την άλωση της Τριπολιτσάς κυμαίνονται μεταξύ 10.000 και 15.000 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους από τον λιμό και τις ασθένειες κατά τους τελευταίους μήνες της πολιορκίας.Ο αριθμός των 30.000 ή 32.000 νεκρών που αναφέρεται σε ορισμένες πηγές της εποχής (όπως στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη) θεωρείται από τους σύγχρονους ιστορικούς στατιστικά διογκωμένος. Η διόγκωση αυτή εξυπηρετούσε την ψυχολογία του πολέμου. Οι επαναστάτες ήθελαν να υπερτονίσουν το μέγεθος της επιτυχίας τους απέναντι στο ισχυρότερο οχυρό του Μοριά, ενώ η οθωμανική πλευρά ήθελε να μεγεθύνει το μέγεθος της δικής της καταστροφής! Καλημέρα σε όλους! Υ.Γ. Θα το ανεβάσω και σε αγγλικά. Μόλις βρω λίγο χρόνο! #Επανάσταση1821 #ΕλληνικήΙστορία #Μοριάς

Κατι μπουρδελα τσιλι λουμπεν για το πεναλτι του γαυρου 2014 δεν κανουν αστειακια ε? Επειδή βλάκες μας διαβάζετε εδώ μέσα μπας και κλέψετε κανένα τουιτ μιας και εσείς είστε κρυοκωλοι Να ξέρετε σας ευχόμαστε...τα καλύτερα 🙏🏻🥛 #paofc https://t.co/6hqZ0zveuQ #ποδόσφαιρο #σπορ #παράδοση

Το Ισραήλ και η Ελλάδα στην Πρεσβευτική κατοικία 🇮🇱🇬🇷 Μετά την επίδοση των διαπιστευτηρίων της στον @PresidencyGR Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τασούλα, η Πρέσβης του @IsraelinGreece @Amb_PninatYanay άνοιξε τις πόρτες της Πρεσβευτικής Κατοικίας για ένα εορταστικό γεύμα και μια δεξίωση, κάνοντας πρόποση για να σηματοδοτήσει την επίσημη έναρξη ενός νέου κεφαλαίου στην αποστολή της στην Ελλάδα. Πολλοί προσκεκλημένοι έδωσαν το παρών για να εκφράσουν τις θερμές ευχές τους: πολιτικοί, υπουργοί, βουλευτές, πρέσβεις και διπλωμάτες, εκπρόσωποι της κυβέρνησης, επιχειρηματίες, προσωπικότητες της δημόσιας ζωής, φίλοι και συνεργάτες. Μια συνάντηση που εξελίχθηκε σε κάτι πολύ περισσότερο από μια επίσημη διπλωματική δεξίωση. Για την ξεχωριστή αυτή περίσταση, μια σεφ ταξίδεψε ειδικά από το Ισραήλ και συγκεκριμένα από τη νότια πόλη Οφακίμ — μια κοινότητα που επλήγη βαθιά από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου και εξακολουθεί να διατηρεί ζωντανή τη μνήμη της. Έφερε στην Αθήνα μια πλούσια, πολύχρωμη και γεμάτη ψυχή ισραηλινο-μαροκινή γαστρονομική εμπειρία, εμπλουτισμένη με σύγχρονες fusion πινελιές. Το τραπέζι των γλυκών αφηγήθηκε την ίδια ιστορία: παράδοση και καινοτομία, ιδιαίτερα γλυκά της Μέσης Ανατολής δίπλα σε μοντέρνα επιδόρπια — οι γεύσεις ενός ισραηλινού σπιτιού στην καρδιά της Αθήνας. Όμως το Ισραήλ δεν ήταν μόνο του στην αίθουσα. Οι ήχοι του μπουζουκιού και του πιάνου γέμισαν τη δεξίωση με ελληνικές μελωδίες και πολύ σύντομα η συνάντηση μετατράπηκε σε μια αυθεντική ελληνική γιορτή — ζεστή, χαρούμενη και γεμάτη ζωή, με τους προσκεκλημένους να χορεύουν στους ρυθμούς αγαπημένων και γνώριμων ελληνικών τραγουδιών. Στο πλευρό της Πρέσβεως βρέθηκαν επίσης μέλη της οικογένειάς της και στενοί φίλοι, οι οποίοι ταξίδεψαν ειδικά από το Ισραήλ για να μοιραστούν μαζί της αυτή τη σημαντική στιγμή. Και όποιος βρέθηκε ανάμεσα στους προσκεκλημένους εκείνη την ημέρα — ανάμεσα σε ελληνικές μελωδίες και ισραηλινές γεύσεις, συζητήσεις, αγκαλιές και υψωμένα ποτήρια — μπορούσε να διακρίνει από κοντά κάτι που μερικές φορές είναι δύσκολο να αποτυπωθεί με λόγια: Ο δεσμός μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας δεν είναι μόνο μια σχέση μεταξύ κυβερνήσεων. Είναι ένας δεσμός καρδιάς μεταξύ ανθρώπων, πολιτισμών και παραδόσεων. Ένα νέο κεφάλαιο. Μια φιλία αιώνων. 🇮🇱🇬🇷 https://t.co/q5lXJIL4AU #Ισραήλ #Ελλάδα #Διπλωματία

Ζήτησα από την ΤΝ να ψάξει να βρει άρθρα που κατέκριναν την δράση του ΣΕΥΥΠ προς της μεταφοράς του στην ΕΑΔ. Αυτά σας τα παραθέτω διότι εδώ και μερικές μέρες οι ίδιοι δημοσιογράφοι που κατέκριναν τότε το ΣΕΥΥΠ τώρα το αποθεώνουν. Σας το λέω διαρκώς μήν παρασύρεστε: 1. «Μακεδονία», 28 Μαρτίου 2012 — πολύ ισχυρό παράδειγμα Το άρθρο έχει τίτλο «Συνεχίζεται το κουκούλωμα για το νοσοκομείο Έδεσσας» και αναφέρεται ευθέως στο ΣΕΥΥΠ. Ο τότε διοικητής της 3ης ΥΠΕ Άρης Μουσιώνης κατήγγειλε ότι οι επιθεωρητές είχαν ολοκληρώσει τον έλεγχο, αλλά ο επικεφαλής του ΣΕΥΥΠ δεν παραλάμβανε το πόρισμα. Δήλωνε: «Δεν αποδέχομαι αυτήν την ανεπίτρεπτη και περίεργη ολιγωρία…» Ακόμη σημαντικότερο: το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο τότε υφυπουργός Υγείας Μιχάλης Τιμοσίδης είχε δηλώσει στη Βουλή: «Υπάρχει όντως μία περίεργη κωλυσιεργία, μία περίεργη καθυστέρηση στις ενέργειες του Σώματος Επιθεωρητών…» Άρα εδώ δεν έχουμε μόνο δημοσιογραφική κριτική αλλά και δημόσια παραδοχή από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας για προβληματική καθυστέρηση του ΣΕΥΥΠ. Δες το δημοσίευμα της «Μακεδονίας»⁠ 2. Υπουργείο Υγείας, 2012 — «οι έλεγχοι του ΣΕΥΥΠ είναι μακρόσυρτοι» Βρήκα και επίσημο πρακτικό συνέντευξης Τύπου του Υπουργείου Υγείας. Σε ερώτηση δημοσιογράφου για τους ελέγχους του ΣΕΥΥΠ, ο τότε υφυπουργός Μάρκος Μπόλαρης απαντά: «Οι έλεγχοι του ΣΕΥΥΠ όπως το ξέρετε είναι και μακρόσυρτοι…» Και ο δημοσιογράφος τού απαντά: «Αυτά πρέπει να βελτιώσετε κ. υπουργέ.» Είναι ιδιαίτερα χρήσιμο επειδή προέρχεται από το ίδιο το Υπουργείο Υγείας και όχι από μεταγενέστερη κριτική. Επίσημα πρακτικά Υπουργείου Υγείας⁠ 3. Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης — σοβαρές παρατηρήσεις για τον τρόπο ελέγχου Ακόμη πιο θεσμικά σημαντικό είναι υλικό του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης. Σε συγκεκριμένη υπόθεση ο ΓΕΔΔ είχε θέσει δεκαήμερη προθεσμία στο ΣΕΥΥΠ. Επειδή δεν υπήρξε ενημέρωση, χρειάστηκε να επανέλθει ζητώντας άμεση διεκπεραίωση και στη συνέχεια για τρίτη φορά να ζητήσει ολοκλήρωση του ελέγχου. Όταν τελικά παραδόθηκε η έκθεση του ΣΕΥΥΠ, ζητήθηκε επανέλεγχος και επανάληψη της διαδικασίας, ενώ επισημάνθηκε ότι ο έλεγχος είχε γίνει σε χρόνο κατά τον οποίο τα ελεγχόμενα καταστήματα ήταν κλειστά. Αυτό είναι ίσως το καλύτερο εύρημα αν θέλεις να τεκμηριώσεις όχι απλώς καθυστέρηση, αλλά και πλημμέλεια στον ίδιο τον τρόπο διεξαγωγής του ελέγχου. 4. Έκθεση ΓΕΔΔ 2016 — συστηματικό πρόβλημα προθεσμιών Σε έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης καταγράφεται επίσης ότι: «Στις περισσότερες εντολές δεν οριζόταν προθεσμία παράδοσης του πορίσματος, ή, εάν υπήρχε προθεσμία, γινόταν υπέρβαση αυτής…» Η έκθεση αποδίδει την ευθύνη έκδοσης των σχετικών εντολών στον εκάστοτε Γενικό Επιθεωρητή του ΣΕΥΥΠ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί δεν αφορά απλώς μία μεμονωμένη δημοσιογραφική καταγγελία αλλά θεσμική διαπίστωση σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας του ΣΕΥΥΠ. 5. Υπόθεση πλαστού/μη αναγνωρισμένου πτυχίου γιατρού — καθυστέρηση άνω του έτους Υπάρχει επίσης υπόθεση που αποτυπώνεται αργότερα ακόμη και σε απόφαση του Εφετείου Πειραιώς (512/2018). Η καταγγελία είχε υποβληθεί στις 19 Νοεμβρίου 2013. Στις 10 Ιανουαρίου 2014 ανατέθηκε στους επιθεωρητές ο έλεγχος. Το σχετικό δημοσίευμα/ιστορικό ανέφερε χαρακτηριστικά: «Από τότε μέχρι σήμερα το ΣΕΥΥΠ έχει διενεργήσει ελέγχους […] αλλά αποτέλεσμα κανένα.» και ότι μετά από «αλλεπάλληλες καθυστερήσεις και δικαιολογίες» δεν είχε εκδοθεί πόρισμα. Απόφαση Εφετείου Πειραιώς 512/2018 με το ιστορικό της υπόθεσης⁠ Συμπέρασμα από τα παραπάνω: πριν από την κατάργηση του ΣΕΥΥΠ το 2019 υπάρχουν τεκμηριωμένες δημόσιες επικρίσεις για μακρόσυρτους ελέγχους, υπέρβαση ή απουσία προθεσμιών, «περίεργη κωλυσιεργία», μη έγκαιρη έκδοση πορισμάτων και, τουλάχιστον σε συγκεκριμένη περίπτωση, ανάγκη επανάληψης ελέγχου λόγω του τρόπου με τον οποίο είχε πραγματοποιηθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι χαρακτηρίζονταν συλλήβδην όλοι οι έλεγχοι του ΣΕΥΥΠ πλημμελείς» Και αν έψαχνα κι άλλο θα έβρισκα άπειρα ακόμη. #Υγεία #Δημοσιογραφία #ΣΕΥΥΠ

«Λαός που ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει» - Τζορτζ Σανταγιάνα #paofc #paobc https://t.co/s2KNJp5dOu #ιστορία #παράδοση #μνήμη