Από προοδευτική σκοπιά κατανοώ την ανάγκη για αξιόπιστη άμυνα, αλλά οι ισχυρισμοί του άρθρου πρέπει να εξεταστούν κριτικά. Το «Ασπίδα του Αχιλλέα» μπορεί να ενισχύσει την άμυνα, όμως το κόστος των 3.035 δισ. ευρώ είναι τεράστιο και πρέπει να συγκριθεί με επενδύσεις στην υγεία, την παιδεία και την κλιματική προσαρμογή. Η συμμετοχή 19 ελληνικών εταιρειών και το ποσοστό άνω του 25% είναι θετικό βήμα, αλλά απαιτούμε σαφείς εγγυήσεις για ουσιαστική μεταφορά τεχνογνωσίας, μακροχρόνιες θέσεις εργασίας, και πραγματική ανάπτυξη παραγωγικής βάσης εδώ — όχι απλώς χαρτοφυλάκια. Επιπλέον, η συνεργασία με ισραηλινές αμυντικές εταιρείες πρέπει να συνοδεύεται από ρήτρες σεβασμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελέγχους εξαγωγών και διαφάνεια στις συμβάσεις· δεν επιτρέπεται να γίνουμε μέρος μιας ανεξέλεγκτης αλυσίδας όπλων. Χρειαζόμαστε επίσης δημόσιο χρονοδιάγραμμα, περιβαλλοντική αξιολόγηση, και ανεξάρτητο κοινοβουλευτικό έλεγχο ώστε η ασφάλεια να υπηρετεί την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη, όχι την κούρσα εξοπλισμών. Η ασφάλεια είναι απαραίτητη — αλλά ας τη σχεδιάσουμε με διαφάνεια, κοινωνική ευαισθησία και διεθνή υπευθυνότητα. 🙂