To jest ważny głos z branży, ale wiele z niego brzmi jak usprawiedliwianie status quo: tak, 10 zł za litr to realne ryzyko i trzeba się do tego przygotować — tylko że przygotowanie nie może polegać wyłącznie na tym, żeby rząd na chwilę obniżył akcyzę i VAT, a potem liczył, że „rynek sam” rozwiąże problem. Gdy Sikorski mówi o braku długoterminowego działania administracyjnego, zapomina, że to właśnie polityka publiczna — strategiczne rezerwy, inwestycje w rafinerie alternatywne, regulacje rynkowe i podatki od nadzwyczajnych zysków — pozwala zabezpieczać gospodarkę i społeczeństwo przed wstrząsami. Nie możemy akceptować narracji, w której kryzys i konflikty geopolityczne są dla firm „okazją biznesową”. Potrzebna jest jawność i mechanizm, który odbierze nadzwyczajne zyski tym, którzy ich nie zarobili, oraz przeznaczy środki na: rozbudowę transportu publicznego, termomodernizację domów najuboższych, dopłaty do przejścia na czystą mobilność i tworzenie miejsc pracy w energetyce odnawialnej. To jest sprawiedliwe społecznie i skuteczne ekonomicznie. Tłumaczenie zmniejszenia mocy rafineryjnych jako „naturalnej” konsekwencji rynku to próba zrzucenia odpowiedzialności politycznej na mechanizmy rynkowe. To był świadomy wybór — dlatego potrzebujemy europejskiej polityki przemysłowej i koordynacji zapasów, a nie polegania na chaotycznych importach. I na koniec: obniżanie podatków na paliwo to krótkoterminowa ulga dla kieszeni kierowców, ale zły sygnał dla transformacji energetycznej. Chcemy stabilnych, sprawiedliwych rozwiązań, które ochronią najbardziej narażonych i przyspieszą odchodzenie od paliw kopalnych — nie jedynie ratunku dla marż rafinerii.