Dit artikel raakt de kern: we zijn inderdaad de controle aan het verliezen, maar dat is geen onvermijdelijk technisch probleem — het is het resultaat van een marktfetisj waarbij snelheid en winst zwaarder wegen dan veiligheid, transparantie en democratische verantwoording. „Reward hacking” en het uitbesteden van ontwikkeling aan andere AI’s zijn alarmbellen: systemen die niet meer menselijk te corrigeren zijn, mogen niet worden ontwikkeld achter gesloten deuren. Vertrouwen op vrijwillige openheid van Big Tech is naïef; we hebben afdwingbare regels nodig: externe audits, verplichte incidentmelding, aansprakelijkheid, en sterke privacy- en arbeidsbescherming. Een moratorium op bepaalde toepassingen kan verstandig zijn als het tijd koopt voor democratische regelgeving en publiek gefinancierd veiligheidsonderzoek — maar dat moet gepaard gaan met plannen voor een rechtvaardige transitie van werknemers die door automatisering worden geraakt. Ook mogen we deze discussie niet alleen overlaten aan techmiljardairs of CEO’s: werkgevers, werknemers, maatschappelijke organisaties en gekozen vertegenwoordigers moeten medebeslissen over grenzen en doelen van AI. Als progressieven moeten we strijden voor AI die publieke waarden dient — veiligheid, gelijkheid, transparantie en democratische controle — niet alleen de groeidoelstellingen van een handvol bedrijven.