Search

Ο κ. Σωτήρης Τζούμας, ένας από τους πιο στενούς παλαιούς συνεργάτες του αειμνήστου Μακαριστού Χριστοδούλου έγραψε αυτό το κείμενο για μένα στην σελίδα του στο facebook: https://t.co/iI1uTWutED “Γνωρίζω προσωπικά τον Άδωνι Γεωργιάδη, και μπορώ να πω μετά λόγου γνώσεως ότι είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με ενσυναίσθηση και ανθρωπιά ζηλευτή. Γνωρίζω επίσης από πρώτο χέρι πόσα καλά κάνει σε συνανθρώπους πέρα και πάνω από το αξίωμα που κατέχει, αλλά ως απλός άνθρωπος!Που πάει να πει πως και κυβερνητικό αξίωμα αν δεν κατείχε πάλι το ίδιο θα φερόταν. Επιλείψει με γαρ διηγούμενον ο χρόνος! Και έχω τόσα πολλά να πω με ονόματα και αποδείξεις! Αλλά θα έλθει η ώρα που θα γίνει και αυτό. Ωστόσο έχει και ένα μεγάλο ελάττωμα που για τους ανθρώπους της επικοινωνίας πολλές φορές γίνεται η δαμόκλειος σπάθη του: δεν μπορεί να μπει σε καλούπια και δεν μπορεί να ακολουθήσει συμβουλές και υποδείξεις που θα του βελτίωναν την εικόνα. Κάνει και λέει αυτό που εκείνος θεωρεί σωστό και το φτάνει μέχρις εσχάτων! Έτυχε στη ζωή μου και στην πορεία μου να γνωρίσω ακόμη έναν άνθρωπο με δημόσιο αξίωμα που λειτουργούσε με τον ίδιο τρόπο. Και το είδος αυτό ανθρώπου είτε το λατρεύεις και το αποθεώνεις είτε το κατηγορείς. Ωστόσο ο χρόνος πάντα το δικαιώνει! Η αλήθεια πρέπει να λέγεται, είτε μας αρέσει είτε όχι. Βλέπω,με απογοήτευση , ότι για άλλη μία φορά το διαδίκτυο έβγαλε ετυμηγορία μέσα σε λίγα λεπτά για τα Ray-Ban Meta γυαλιά που είχε τη φαεινή ιδέα να φορέσει ο Υπουργός στη Λήμνο. Νόμιζε ότι θα συναντούσε εκεί μόνο νησιώτες έστω με διαφορετικές απόψεις και διαφορετική πολιτική αντίληψη αλλά όχι κακότροπους και λιγδιάρηδες που ακόμη και την ώρα που μιλούσαν έσταζαν λάδια…Αυτοί δεν ενόχλησαν που δυσφημούσαν εκείνη την ώρα το νησί τους. Ενόχλησαν τα γυαλιά! Και τι δεν του πρόσαψαν; «Κατάσκοπος», «ρουφιάνος», «γράφει κρυφά τον κόσμο»... Όσοι τα έγραψαν αυτά, μιλούσαν για κάτι που δεν ξέρουν αφού το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ ένα τέτοιο είδος γυαλιών! Και σίγουρα αναπαρήγαγαν με ευκολία την κάθε βλακεία που άκουσαν και διάβασαν για το θέμα! Για να ξέρετε έχω φορέσει κι εγώ τα Ray-Ban Meta και ξέρω πολύ καλά πώς λειτουργούν. Τα φόρεσα για να γνωρίζω τη χρήση τους και όχι να τα αγοράσω! Και διάβασα και έπαθα γιαυτό. Δεν είναι μια συσκευή που προορίζεται μόνο για βίντεο. Είναι γυαλιά με λειτουργίες για κλήσεις, για μουσική,για χρήση AI και πολλά ακόμη. Τα φορούν και γιατροί που θέλουν να καταγράψουν ένα περιστατικό και να μεταφέρουν την εικόνα του ασθενούς. Όταν γίνεται εγγραφή, υπάρχει εμφανής φωτεινή ένδειξη LED στο μπροστινό μέρος, ώστε οι γύρω να αντιλαμβάνονται ότι κάτι διαφορετικό γίνεται και η κάμερα χρησιμοποιείται.Και σίγουρα η κάμερα παίρνει μπροστά και όχι και αυτόν που τα φοράει… Αλλά ούτε αυτό δεν κατάλαβαν! Το πραγματικά εντυπωσιακό, όμως, δεν είναι το τι κάνουν τα γυαλιά. Είναι η ταχύτητα με την οποία μερικοί μεταφέρουν στο διαδίκτυο την άγνοιά τους και την κάνουν απόλυτη βεβαιότητα. Ενώ δεν ξέρουν πώς λειτουργεί η συσκευή, έχουν ήδη βγάλει πόρισμα, δίκη, καταδίκη και απόφαση! Το γνωστό ελάττωμα του Έλληνα να λειτουργεί πάντα υστερικά και να φωνάζει φανερά και κρυφά να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα αλλά και ο γείτονας μαζί! Και αναρωτιέμαι δεν μπορούσαν όλοι αυτοί οι έξαλλοι που βγάζουν ετυμηγορίες με το κιλό να αφιέρωναν λίγα λεπτά και να διάβαζαν για να μάθουν για κάτι που δεν ξέρουν; Αντί αυτού προτιμούν τον εύκολο δρόμο. Να γράφουν ανοησίες με ύφος ειδικού. Φίλοι μου το πρόβλημα δεν είναι τα Ray-Ban Meta που φόρεσε ο Αδωνις Γεωργιάδης και τον εξέθεσαν για τους στενόμυαλους που παριστάνουν τους υπεράνω όλων ενώ στάζουν λάδια! Είναι η βλακεία που μας δέρνει και την οποία προτάσσουμε ως μαγκιά και εκθέτουμε μόνοι μας την άγνοια που έχουμε! Δεν πειράζει! Τα πρώτα εκατό χρόνια είναι τα δύσκολα…!Θα περάσουν! Υπομονή! #Αυτοκριτική #Δημοσιότητα #ΚοινωνικάΜέσα

Ξεμείνατε και εσείς το καλοκαίρι στην πόλη ανοιγοκλείνοντας το Air Condition, μη τυχόν πληρώσετε ένα νεφράκι στους λογαριασμούς; 💣Είναι 15 Αυγούστου και όσοι κυκλοφορήσαμε αυτές τις μέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχει ξεμείνει τόσος κόσμος. ✍Και επίσης μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχουν ξεπηδήσει στους δρόμους τόσες κατσαρίδες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, που συνδιάζει την αφραγκία των πολιτών, των Δήμων και την κλιματική κρίση, οπότε θα το συζητήσουμε μια άλλη στιγμή. 🧨Στο θέμα μας: «Οι μισοί Έλληνες φέτος το καλοκαίρι δεν θα κάνουν διακοπές, με βάση έρευνα ΙΕΛΚΑ. Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά από 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία;» ρωτήσαμε την κυβέρνηση Πώς προσπάθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; 👉Μα φυσικά εφάρμοσε τις κλασικές συνταγές: Διότι πίσω από κάθε εξουσία υπάρχουν καλοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι που κάνουν τα δικά τους. Πάμε να δούμε τις τακτικές μία-μία 1. Προκαταβολική αναγνώριση για να μη φανεί αναλγησία. Ξεκινά με το: «Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να δηλώνει ικανοποιημένος…» Αυτό είναι το κλασικό concession: αναγνωρίζει το πρόβλημα στην αρχή, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι το αγνοεί. Όμως η αναγνώριση δεν οδηγεί σε ανάληψη ευθύνης. Λειτουργεί ως ασπίδα πριν αρχίσει η μετατόπιση. 2. Αλλαγή κλίμακας του προβλήματος Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη: οι μισοί Έλληνες δεν θα κάνουν διακοπές. Η απάντηση το μεταφέρει σε ευρύτερο πεδίο: «παρατεταμένη περίοδος ακρίβειας», «κόστος ζωής», «στεγαστική κρίση». Έτσι, το συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπτωμα — ότι άνθρωποι σε χώρα με τεράστια ακτογραμμή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — χάνεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ακρίβειας. 3. Ιεράρχηση που υποβαθμίζει το θέμα Λέει: «δεν υποτιμώ τις διακοπές σε καμία περίπτωση, αλλά… το κόστος διαβίωσης, η στεγαστική κρίση είναι ακόμα πιο σημαντικές παράμετροι». Το «δεν υποτιμώ, αλλά» κάνει ακριβώς αυτό: σχετική υποτίμηση. Δεν λέει ότι οι διακοπές είναι αδιάφορες, αλλά τις μεταφέρει χαμηλότερα στην κλίμακα των προβλημάτων. Άρα η πίεση της ερώτησης μειώνεται. 4. Μετατόπιση ευθύνης στο παρελθόν / στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον κατονομάζει Το κεντρικό σημείο είναι: «μια κυβέρνηση επίσης συγκρίνεται με το τι παρέλαβε». Αυτό απαντά στην ερώτηση για τα 7 χρόνια ΝΔ όχι ως απολογισμό της ΝΔ, αλλά ως σύγκριση με την προηγούμενη κατάσταση. Επικοινωνιακά λέει: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά κοιτάξτε από πού ξεκινήσαμε. 5. Από το αποτέλεσμα στην προσπάθεια Η ερώτηση ζητά κρίση για το αποτέλεσμα: μετά από 7 χρόνια, οι μισοί δεν κάνουν διακοπές. Η απάντηση μετακινείται στην πρόθεση και στην προσπάθεια: «τι προσπαθεί να κάνει», «προσπαθώντας συνεχώς», «χρειάζεται σκληρή δουλειά», «χρειάζεται πολλή προσπάθεια». Έτσι η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το κοινωνικό αποτέλεσμα, αλλά από την εικόνα ότι εργάζεται για τη βελτίωση. 6. Χρήση σχετικών δεικτών αντί για το συγκεκριμένο πρόβλημα Αντί να απαντήσει στο «50% δεν θα κάνει διακοπές», μιλά για: «απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο», «ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος». Αυτά μπορεί να είναι πολιτικά χρήσιμα ως δείκτες, αλλά δεν απαντούν άμεσα στο ερώτημα: τι κάνετε για όσους δεν μπορούν να πάνε ούτε λίγες ημέρες διακοπές; 7. Επιλογή ευνοϊκού μέτρου σύγκρισης Δεν απαντά με βάση το βιωματικό μέτρο: αν ο μισθός φτάνει για διακοπές, ενοίκιο, τρόφιμα, μετακινήσεις. Απαντά με βάση συγκριτικά μεγέθη: «ευρωπαϊκός μέσος όρος», «ρυθμοί αύξησης». Αυτό επιτρέπει να παρουσιαστεί πρόοδος ακόμη και όταν η καθημερινότητα παραμένει ασφυκτική. 8. Χρονική εξομάλυνση Η ερώτηση αφορά το φετινό καλοκαίρι. Η απάντηση το ανοίγει σε βάθος χρόνου: «αυτά τα 7 χρόνια έχουμε μειώσει την απόσταση…» Άρα το οξύ παρόν μετατρέπεται σε αφήγημα σταδιακής βελτίωσης. Το σημερινό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, αλλά παρουσιάζεται ως στάδιο μιας θετικής πορείας. 9. Μετατροπή κοινωνικού δικαιώματος σε δημοσιονομικό πρόβλημα Εκεί που η ερώτηση θέτει το θέμα ως κοινωνική αδυναμία — οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — η απάντηση το μεταφέρει στη λογική των διαθέσιμων πόρων: «να αυξήσουμε τα φορολογικά έσοδα, μειώνοντας φόρους», «να επιστρέψουμε στην κοινωνία αυτό το οποίο έχει στερηθεί», «όσο παραπάνω καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε…» Άρα το θέμα δεν είναι τι χρειάζονται οι πολίτες, αλλά τι επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος. 10. Προληπτική επίθεση σε υποτιθέμενες «μαγικές λύσεις» Λέει: «δεν πρόκειται εμείς να υιοθετήσουμε τη λογική των μαγικών συνταγών» και «να τάξουμε χρήματα από εκεί που δεν υπάρχουν». Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Δεν απαντά σε συγκεκριμένη πρόταση που του έγινε — γιατί στην ερώτηση δεν προτάθηκε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν φανταστικό αντίπαλο: όποιος ζητά μέτρα για τους ανθρώπους που δεν κάνουν διακοπές, περίπου ζητά «μαγικές συνταγές». 11. Ψευδές δίπολο: ρεαλισμός ή λαϊκισμός Η απάντηση στήνει το δίπολο: εμείς = σοβαρότητα, σκληρή δουλειά, όχι δανεικά οι άλλοι = μαγικές συνταγές, λεφτά που δεν υπάρχουν. Έτσι η συζήτηση μετακινείται από το «ποιο είναι το πρόβλημα και τι κάνετε;» στο «εμείς είμαστε υπεύθυνοι, οι άλλοι ανεύθυνοι». 12. Εξωτερικοποίηση της κρίσης Λέει: «αυξημένο κόστος ζωής και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη». Αυτό λειτουργεί αποενοχοποιητικά: το πρόβλημα δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εθνικών πολιτικών, αλλά ως ευρωπαϊκό ή διεθνές φαινόμενο. Άρα μειώνεται η κυβερνητική ευθύνη. 13. Αποπολιτικοποίηση της φτώχειας Η φτώχεια και η αδυναμία διακοπών εμφανίζονται ως τεχνικό/οικονομικό πρόβλημα: διαθέσιμο εισόδημα, φορολογικά έσοδα, προγράμματα, δημοσιονομικός χώρος. Δεν εμφανίζονται ως ζήτημα ανισότητας, μισθών, αισχροκέρδειας, τουριστικής εμπορευματοποίησης, κόστους στέγασης, ακτοπλοϊκών, εργασιακής επισφάλειας. 14. Απαντά σε άλλο ερώτημα Η πρώτη ερώτηση είναι: «Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση μετά από 7 χρόνια ΝΔ;» Η απάντηση ουσιαστικά γίνεται: «Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά βελτιώνεται σε σχέση με το παρελθόν και εμείς δουλεύουμε χωρίς λαϊκισμό». Άρα δεν απαντά καθαρά: «ναι, είμαστε ικανοποιημένοι» ή «όχι, αποτύχαμε σε αυτό». Αποφεύγει την πολιτική αυτοαξιολόγηση Μετά από όλα αυτά προσπάθησα να θέσω εκ νέου το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις του: Επί του συγκεκριμένου, επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη και οι άνθρωποί της δεν μπορούν να κάνουν διακοπές, παρόλα αυτά. Το βλέπετε αυτό ως πρόβλημα; Επειδή έρχονται τώρα και οι ζέστες, η κατάσταση θα είναι αποπνικτική στις πόλεις. Σχεδιάζετε να κάνετε κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 50% των Ελλήνων; Και δείτε εδώ πηκτή επικοινωνιακή διαχείριση: Στη δεύτερη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου φαίνονται καθαρά εξόφθαλμα μοτίβα επικοινωνιακού damage control. Δείτε τα. 1. Από το καθολικό πρόβλημα σε μερικά προγράμματα Το ερώτημα αφορά το γεγονός ότι περίπου το 50% των Ελλήνων δεν θα κάνει διακοπές. Η απάντηση, όμως, μετατοπίζεται σε επιμέρους προγράμματα: «πάρα πολλά επιδοτούμενα προγράμματα τουρισμού» «Χίος pass» «Έβρος pass» Εδώ υπάρχει αναντιστοιχία κλίμακας. Το πρόβλημα αφορά τη μισή κοινωνία. Η απάντηση φέρνει επιμέρους προγράμματα, συχνά τοπικά, στοχευμένα ή περιορισμένης εμβέλειας. 2. Ονομαστική απαρίθμηση ως απόδειξη πολιτικής Το «Χίος pass», το «Έβρος pass» κ.λπ. λειτουργούν επικοινωνιακά ως απόδειξη δράσης μέσω απαρίθμησης. Δηλαδή, η απάντηση δίνει ονόματα προγραμμάτων για να δημιουργηθεί αίσθηση κυβερνητικής παρέμβασης, χωρίς να απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: πόσους καλύπτουν, με τι ποσά, με ποια επάρκεια, και αν μπορούν πράγματι να απαντήσουν σε ένα πρόβλημα που αφορά περίπου το 50% των πολιτών. 3. Μετατόπιση από τους πολίτες στις πληγείσες περιοχές Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι τα προγράμματα έχουν «διττή αξία»: αφενός να βοηθηθούν πολίτες που έχουν ανάγκη, αφετέρου να στηριχθούν περιοχές μετά από φυσικές καταστροφές ή κρίσεις. Έτσι, η συζήτηση μετακινείται. Από το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανάπαυση και στις διακοπές, περνά στην περιφερειακή στήριξη και στην αποκατάσταση περιοχών. Πρόκειται για υπαρκτό θέμα, αλλά όχι για απάντηση στο συγκεκριμένο πρόβλημα που τέθηκε. 4. Το πρόβλημα παρουσιάζεται ως ζήτημα «ανάγκης», όχι ως κανονικότητα για τη μισή κοινωνία Η αναφορά σε «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη» μετατρέπει το ζήτημα σε προνοιακό πρόβλημα: κάποιοι ευάλωτοι χρειάζονται βοήθεια. Όμως το ερώτημα δείχνει κάτι πολύ βαρύτερο: δεν μιλάμε για μια μικρή ομάδα ευάλωτων, αλλά για περίπου τη μισή κοινωνία. 5. Απουσία συγκεκριμένης νέας δέσμευσης Στο ερώτημα αν σχεδιάζεται κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα, η απάντηση είναι ότι «κάνουμε ήδη πράγματα» και στη συνέχεια γίνεται μια γενική αναφορά στην αύξηση του εισοδήματος. Δεν υπάρχει νέο μέτρο, χρονοδιάγραμμα, ποσό, αριθμός δικαιούχων ή σαφής αναγνώριση ότι τα υπάρχοντα μέτρα δεν επαρκούν. 6. Επιστροφή στο μεγάλο αφήγημα της κυβέρνησης Στο τέλος η απάντηση επιστρέφει στο βασικό κυβερνητικό αφήγημα: «να ανεβάζουμε συνολικά το εισόδημα των πολιτών». Δηλαδή, ακόμα και όταν η ερώτηση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, η απάντηση επανέρχεται στο γενικό αφήγημα: ανάπτυξη, εισόδημα, φορολογικά έσοδα, υπευθυνότητα. 7. Δημοσιονομική ηθικολογία Η φράση «χωρίς να δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές» βάζει ηθικό βάρος σε κάθε απαίτηση για μεγαλύτερη στήριξη. Υπονοεί ότι πιο γενναία μέτρα θα ήταν ανεύθυνα απέναντι στο μέλλον. Έτσι, η σημερινή κοινωνική ανάγκη αντιπαρατίθεται με την ευθύνη προς τις «επόμενες γενιές». 8. Ουδέτερη περιγραφή μιας κρίσης Δεν λέγεται ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν επαρκούν ή ότι η αγορά λειτουργεί με τρόπο που αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας από τις διακοπές. Αντίθετα, η κρίση περιγράφεται ως κάτι που απλώς «βιώνουμε»: «βιώνουμε μία παρατεταμένη περίοδο ακρίβειας». Η ακρίβεια εμφανίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όχι σαν πεδίο πολιτικών επιλογών, ρυθμίσεων και ευθυνών. 9. Επικοινωνιακή εξουδετέρωση της αγανάκτησης Το ερώτημα έχει ισχυρό κοινωνικό φορτίο: μια χώρα με τεράστια ακτογραμμή, καύσωνες στις πόλεις και περίπου μισό πληθυσμό χωρίς δυνατότητα διακοπών. Η απάντηση το μετατρέπει σε ήρεμη, τεχνοκρατική, διαχειριστική συζήτηση: προγράμματα, εισόδημα, έσοδα, φόροι, Ευρώπη, προσπάθεια. Έτσι χαμηλώνει η ένταση του προβλήματος. 10. Ελεγχόμενη αυτοκριτική χωρίς πολιτικό κόστος Οι φράσεις «υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος» και «χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη» μοιάζουν με αυτοκριτική. Όμως είναι μια ακίνδυνη αυτοκριτική. Δεν κατονομάζει αποτυχία, δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη ευθύνη, δεν λέει τι δεν λειτούργησε. Απλώς παρουσιάζει την κατάσταση ως μια προσπάθεια που συνεχίζεται. 11. Το τελικό μήνυμα που επιχειρείται να περάσει Το υπονοούμενο της απάντησης είναι σαφές: Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη κυβερνητικής αποτυχίας. Είναι αποτέλεσμα δύσκολης κληρονομιάς, ευρωπαϊκής ακρίβειας και περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση ήδη κάνει πράγματα, τα εισοδήματα βελτιώνονται, και όποιος ζητά περισσότερα κινδυνεύει να εμφανιστεί ως υπέρμαχος «μαγικών λύσεων». Με άλλα λόγια, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα είναι: «Μην κοιτάτε ότι οι μισοί δεν μπορούν να κάνουν διακοπές. Κοιτάξτε ότι είμαστε καλύτερα από πριν, ότι υπάρχουν κάποια προγράμματα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαγικά, και ότι γενικά η πορεία είναι θετική» #Καλοκαίρι #Αθήνα #Διακοπές

Ρωμανός: «Είναι κωμικοτραγικό να ακούς τον Τσίπρα να μιλάει για Δικαιοσύνη, για ηθική, για οικονομία. Ο άνθρωπος που έχει καταγγελθεί από τους μιντιάρχες -που τώρα τον φιλοξενούν- για πολύ συγκεκριμένες παρεμβάσεις, προσπάθεια απεσταλμένων για να εξαγοράσουν ποσοστά, ή να συνδιαλλαγεί - θα άκουγα την αυτοκριτική αν έλεγε ότι αυτά που είχαν καταγγελθεί από τον Μαρινάκη, τον Κοντομηνά -και για τις "γάτες Ιμαλαΐων" θυμάμαι κάτι καταγγελίες-, ότι "όλα αυτά τα έκανα, ήταν λάθος, αλλάζω στρατηγική". Δεν άκουσα κάτι τέτοιο. Το μόνο λάθος που έχει παραδεχτεί ο Τσίπρας, είναι ότι δεν έκλεισε τις τράπεζες νωρίτερα». @NickRomanos #Δικαιοσύνη #Οικονομία #Πολιτική

Την ώρα που οι γυναίκες και οι άνδρες της Πυροσβεστικής δίνουν με αυταπάρνηση μια υπεράνθρωπη μάχη απέναντι στις ολοένα και πιο ακραίες συνέπειες της κλιματικής κρίσης, ο κ. Τσίπρας, ίδιος και απαράλλακτος, επιλέγει να εμφανιστεί δηλώνοντας ότι «αυτές τις μέρες η Ελλάδα μας πληγώνει». Αυτές τις μέρες, κ. Τσίπρα, η Ελλάδα μάχεται. Και το τελευταίο που χρειάζονται οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής και οι πολίτες, είναι φτηνές αναρτήσεις που αναζητούν ενόχους, όσο κι αν επιχειρείτε να πείσετε ότι δεν κάνετε αυτό ακριβώς. Ιδίως όταν όλα αυτά τα λέει ο πρωθυπουργός που παρέδωσε την Πολιτική Προστασία με σοβαρές οργανωτικές και επιχειρησιακές ελλείψεις, σχεδόν με ένα γραφείο και ένα φαξ. Ο άνθρωπος που, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, δεν κατάφερε να θέσει σε λειτουργία το 112, ένα εργαλείο που θα μπορούσε να είχε σώσει ανθρώπινες ζωές. Ο άνθρωπος που, ενώ γνώριζε ότι υπήρχαν νεκροί, επέλεξε να παριστάνει τον ανήξερο μπροστά στις κάμερες, σε μια εικόνα που προσέβαλε τη νοημοσύνη και το κοινό αίσθημα των Ελλήνων. Το ελάχιστο που θα περίμενε κανείς από τον κ. Τσίπρα αυτή την ώρα θα ήταν περισσότερη αυτοσυγκράτηση, σεβασμός απέναντι σε όσους δίνουν τη μάχη στο πεδίο και, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, αυτοκριτική, που ουδέποτε τόλμησε να κάνει για τα πεπραγμένα της δικής του διακυβέρνησης. #ΚλιματικήΚρίση #Πολιτική #Ελλάδα

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΑΤΑΜΑΝ ΚΑΙ ΟΣΜΑΝ ΕΦΥΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΜΙΑ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΕΦΤΙΛΑ ΣΑΣ ΠΟΥ ΕΠΙΤΡΕΨΑΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ 2 ΚΛΟΟΥΝ ΝΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ #olympiacosbc #paobc https://t.co/AdY8qRwudx #paobc #basketball #Greece

Η ΕΔΕΚ επισημαίνει ότι η Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού πρέπει να λειτουργεί ως ημέρα αυτοκριτικής για τον πολιτισμένο κόσμο, καθώς εκατομμύρια παιδιά στερούνται βασικών αγαθών και υπηρεσιών, προκειμένου να ενισχυθεί η εφαρμογή των δικαιωμάτων τους σε παγκόσμιο επίπεδο. #ΠαγκόσμιαΗμέραΠαιδιού #ΔικαιώματαΠαιδιών #Αυτοκριτική