Search

🔴1η Αυγούστου 1973: Ο μυστηριώδης θάνατος του Ν. Ζαχαριάδη. Αυτοκτονία ή δολοφονία; 🔴Σήμερα, συμπληρώνονται 53 χρόνια από την αυτοκτονία (σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή...) του μακροβιότερου γ.γ. του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη. Του ανθρώπου, που μεταξύ των άλλων, εξαπέλυσε τον «Τρίτο Γύρο» της κομμουνιστικής ανταρσίας, 1946-1949. Η εκδοχή της αυτοκτονίας είναι η επικρατέστερη, ωστόσο υπάρχει και η εκδοχή της δολοφονίας από την KGB. 🔴Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... Τον Φεβρουάριο του 1956, διεξήχθη το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, κατά την διάρκεια του οποίου ο Χρουστσώφ κήρυξε την «αποσταλινοποίηση». Υπό τις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν, ο «Έλληνας Στάλιν» έπρεπε να αποτελέσει παρελθόν. 🔴Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου, συγκροτήθηκε «Διεθνής Επιτροπή» από αντιπροσώπους 6 κομμουνιστικών κομμάτων (ΕΣΣΔ, Βουλγαρίας, Ουγγαρίας, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας και Ρουμανίας), για να «καθαρίσει» τον Ζαχαριάδη. Τραγική ειρωνεία: αυτοί που μας λένε πως λευτέρωσαν την Ελλάδα, στην πραγματικότητα δεν είχαν το δικαίωμα να αποφασίσουν ούτε ποιον θα έχουν αρχηγό τους! 🔴Για τυπικούς λόγους, επικύρωσης μιας απόφασης που είχε ήδη παρθεί, στις 11-12 Μαρτίου 1956, συγκλήθηκε η 6η Ολομέλεια της Κ.Ε.του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι, με πρωτοβουλία και υπό την επιτήρηση της «Διεθνούς Επιτροπής». Εν τέλει, ο Ζαχαριάδης εκδιώχθηκε από τη θέση του γ.γ. του ΚΚΕ. Στην συνέχεια, τον Φεβρουάριο του 1957, χαρακτηρίστηκε από το ΚΚΕ «βαμμένος εχθρός του κόμματος και της Σοβιετικής Ένωσης», «πράχτορας» και «βρωμόνερο», καθαιρέθηκε από την Κεντρική Επιτροπή και διαγράφηκε από το κόμμα, για «αντικομματική, φραξιονιστική και αντιδιεθνιστική δράση». 🔴Ακολούθησε εξορία στο Μποροβίστι του Νοβγκορόντ, 200 χιλιόμετρα βόρεια της Μόσχας, όπου ο Ζαχαριάδης, με το όνομα Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάεφ, υποχρεώθηκε να εργαστεί στο τοπικό δασαρχείο. Τον Απρίλιο του 1962, κατάφερε να φτάσει στην Μόσχα και να εμφανιστεί στην ελληνική πρεσβεία, ζητώντας να επιστρέψει στην Ελλάδα και να δικασθεί για τα εγκλήματα και τις προδοσίες του! 🔴Τον Ιούνιο του 1962, ο Ζαχαριάδης εξορίστηκε στο Σουργκούτ της Σιβηρίας: «Το Σουργκούτ στην τοπική διάλεκτο σημαίνει τόπος εξορίας και η επιλογή να τον στείλουν εκεί δεν ήταν τυχαία. Η επικοινωνία ήταν δύσκολη και οι κλιματολογικές συνθήκες πολύ άσχημες. Η θερμοκρασία το χειμώνα έπεφτε στους -40 Κελσίου». 🔴Από κει, ο παραγκωνισμένος αρχηγός «βομβάρδιζε» με επιστολές τους Σοβιετικούς ηγέτες, με το μότο: «Απαιτώ ελευθερία μετακίνησης και δυνατότητα να φύγω στην Ελλάδα». Φανταστείτε πόσο μαύρη ήταν η ζωή του στην ΕΣΣΔ, που προτιμούσε το κελί μιας φυλακής στην Ελλάδα! 🔴Το τελευταίο γράμμα του, προς το ΚΚΣΕ και το ΚΚΕ γράφτηκε στις 26/6/1973: «Αν δεν αρθούν όλα τα μέτρα περιορισμού, εξορίας, στέρησης, ελευθερίας μετακίνησης και αναχώρησης από τη Σοβιετική Ένωση, τότε την 1η Αυγούστου 1973, σαν έκφραση έσχατης διαμαρτυρίας, θ’ αυτοκτονήσω». Στο δε «στερνόγραφο», ανέφερε τα εξής: «Το κουφάρι μου το κληροδοτώ στους Μπρέζνιεφ, Κολιγιάννη, Φλωράκη και Σία. Χαλάλι τους». Τελικά, την 1η Αυγούστου βρέθηκε κρεμασμένος στο παράπηγμα που διέμενε. 🔴Είναι ακόμα άγνωστο (τα ρωσσικά αρχεία βγαίνουν με το σταγονόμετρο...) αν όντως αυτοκτόνησε, ή αν τον «αυτοκτόνησε» η KGB, γιατί τους είχε γίνει «μεγάλος μπελάς». Πάντως, μέχρι το 1989, οι σοβιετικές αρχές και το ΚΚΕ απέκρυπταν την αυτοκτονία, υποστηρίζοντας ότι ο Ζαχαριάδης πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Στα χρόνια της περεστρόικα, έγινε γνωστή η αυτοκτονία του. Το 1991 η σορός του επέστρεψε στην Ελλάδα για να ταφεί στο Α’ Νεκροταφείο, παρουσία της ηγεσίας του ΚΚΕ, που έκανε το κορόιδο γι’ αυτά που είχε γράψει ο Ζαχαριάδης κατά του Φλωράκη και τον αποκατέστησε μετά θάνατον! 🔴Τα σχόλια, δικά σας! Πηγές: 📍Πέτρος Τουλούδης, «Ν. Ζαχαριάδης, το κρυφό αρχείο της εξορίας». 📍Π. Ανταίος, «N. Ζαχαριάδης. Θύτης και θύμα». 🎀Στην εικόνα, που προέρχεται απ' το αρχείο του ΚΚΕ, ο Ζαχαριάδης ομιλεί σε συνέδριο του (С)НОФ (Σλαβομακεδονικού) Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου, υποσχόμενος ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη👇 #Ιστορία #Ζαχαριάδης #ΚΚΕ

🔴16 Ιουνίου 1945: Το διόλου ηρωικό τέλος του Άρη Βελουχιώτη - «Ούτε ψωμί, ούτε νερό στον Μιζέρια!». 🔴81 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, από το άδοξο τέλος του Θανάση Κλάρα (όπως ήταν το πραγματικό του ονοματεπώνυμο), ή «Μιζέρια» (το κομματικό του παρατσούκλι), ή Άρη Βελουχιώτη (επαναστατικό ψευδώνυμο). 🔴Ο Άρης Βελουχιώτης, δεν ήταν άνθρωπος περιωπής και δεν έχαιρε εκτίμησης στο κόμμα. Αναφέρει περί αυτού το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Γιάννης Ιωαννίδης: «Ο Άρης πάντα ήταν νταής, ωσότου να κάνει τη δήλωση. Κάτι τέτοιους τύπους τους μάζευε ο Ζαχαριάδης, γιατί μ’ αυτούς μπορούσε να κάνει και φασαρίες κ.τ.λ. Πάντα είχε το αλήτικο στοιχείο πάνω του. Τον ξέραμε, είχε μια τάση προς την αλητεία». 🔴Μόλις δε έκανε (διπλή!) δήλωση μετανοίας, στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου, θεωρήθηκε ξένο σώμα. Τον πρώτο καιρό της κατοχής, όταν το κόμμα ήταν σχεδόν διαλυμένο, εμφανίστηκε στους κομματικούς κύκλους, αλλά τα ηγετικά στελέχη του κόμματος δεν του έδιναν καμμιά σημασία. Μετά την γερμανική επίθεση κατά της ΕΣΣΔ, ο Στάλιν είχε δώσει εντολή στους κομμουνιστές των κατεχόμενων χωρών της Ευρώπης, να οργανώσουν αντάρτικα. Κυρίως, για να αναγκάζονται οι Γερμανοί να διατηρούν ισχυρές δυνάμεις στις χώρες αυτές και να μην έχουν πολλές διαθέσιμες δυνάμεις, για το Ανατολικό Μέτωπο. 🔴Το ΚΚΕ, όχι μόνο δεν είχε δυνάμεις για να οργανώσει αντάρτικο, αλλά κάτι τέτοιο δεν ήταν καν στις προτεραιότητές του: «Ο Σιάντος και η πλειονότητα των ηγετικών στελεχών δεν υπολογίζουν σοβαρά το αντάρτικο του βουνού. Ας βρίσκεται, ας υπάρχει να ακούγεται, αλλά προέχει ο αγώνας στις πόλεις. Με την κουμπούρα δεν τρώει ο λαός ψωμί, συνήθιζε να επαναλαμβάνει ο Γραμματέας». 🔴Το μόνο στέλεχος του ΚΚΕ που είχε προσφερθεί για αντάρτικο ήταν ο (κατοπινός) Άρης Βελουχιώτης. Όχι από πατριωτισμό, αλλά από τυχοδιωκτισμό. «Κυνηγάει πάντα τη μεγάλη περιπέτεια», επισημαίνει εύστοχα ο Χαριτόπουλος. 🔴Και ο Σιάντος, τον έστειλε στο βουνό, για να τον... ξεφορτωθεί: «Μπερδευόταν στα πόδια μας, καθημερινά δημιουργούσε προβλήματα στην οργάνωση και, για να τον ξεφορτωθώ, του είπα φύγε από κοντά μου και πήγαινε όπου θέλεις. Είχε την απαίτηση να βγει στο βουνό, λέει, στην περιοχή της Ρούμελης και να φτιάξει αντάρτικο. Του είπα πήγαινε στη Ρούμελη, πήγαινε όπου θέλεις, κάνε αντάρτικο, κάνε ό,τι θέλεις, μονάχα φύγε από την Αθήνα». 🔴Η ρήξη του Βελουχιώτη με το ΚΚΕ, επήλθε λόγω της διαφωνίας του με την Συμφωνία της Βάρκιζας, τον Φεβρουάριο του 1945. Η άρνησή του να συμμορφωθεί, έγινε παρότι -όπως αναφέρει ο ίδιος- ειδοποιήθηκε για την «συμβουλή» των Σοβιετικών στο ΚΚΕ, να υπογράψει την Συμφωνία: «Όπως μου παρήγγειλε ρητά ο σ. Γιάννης, δια του σ. Ζήση (σσ. Γιάννης Ιωαννίδης, Ζήσης Ζωγράφος) υπάρχει σαφής παραίνεση των Ρώσσων συντρόφων προς το ΚΚΕ για το κλείσιμο της συμφωνίας της Βάρκιζας». 🔴Ωστόσο, στις 24 Μαρτίου 1945, έκανε το μοιραίο λάθος: έστειλε μια επιστολή στην ΚΕ του ΚΚΕ, στην οποία κάλεσε το κόμμα να αγνοήσει τις «συμβουλές» των Σοβιετικών και να ξεκινήσει νέο αντάρτικο, με την ελπίδα ότι θα δημιουργηθούν τετελεσμένα γεγονότα, που θα αναγκάσουν τον Στάλιν να αλλάξει την πολιτική του στο ελληνικό ζήτημα. 🔴Για το ΚΚΕ, η μη συμμόρφωση στις «συμβουλές» των Σοβιετικών και του «Μεγάλου Στάλιν», δεν ήταν ένα απλό λάθος, ήταν προδοσία. Και για την προδοσία, μία ποινή υπάρχει: ο θάνατος. 🔴Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Στην 11η Ολομέλεια (5-10 Απριλίου), αποφασίστηκε η διαγραφή του αντιρρησία απ’ το κόμμα και η πλήρης απομόνωσή του από τις κομματικές οργανώσεις, που εκφράστηκε με την ρητή εντολή: «Ούτε ψωμί, ούτε νερό στον Μιζέρια!». Η εντολή αυτή ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη, εφόσον ειδικά στρατιωτικά αποσπάσματα είχαν ήδη ριχτεί στο κυνήγι του Βελουχιώτη. 🔴Η απόφαση της διαγραφής δεν δημοσιοποιήθηκε άμεσα, αλλά ως «χαριστική βολή», την ημέρα που ο Βελουχιώτης ήταν περικυκλωμένος στην Μεσούντα της Άρτας και περνούσε τις τελευταίες του στιγμές. Το περιεχόμενό της, ήταν το εξής: «Ο Κλάρας αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το KKE, ξαναζήτησε να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το KKE του ‘δωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα όμως, σε μια κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το KKE με την τυχοδιωκτική και ύποπτη στάση του που μονάχα τον εχθρό ωφελεί». 🔴Μάλιστα, η διαπόμπευση του Βελουχιώτη, συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια. Για παράδειγμα, στον λόγο του στην ΙΙΙ Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (10-14 Οκτωβρίου 1950), ο Ζαχαριάδης είπε τα εξής: «Ο Κλάρας εκτός από τα άλλα ήταν και δηλωσίας. Ο Κλάρας, που είχε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού, σαν κομματική φυσιογνωμία ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώσει το Κόμμα μπορούσε. Καθόταν και έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κίνημα και τον ΕΛΑΣ. Ήταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης. Όταν σφίχτηκε λιγάκι στην Κέρκυρα, ούτε ένα μπάτσο δεν έφαγε, λύγισε». 🔴Επίσης, στις 16/1/1950, όταν βρέθηκε σε αντιπαράθεση με τον Εμβέρ Χότζα στην Μόσχα, παρουσία του Μολότωφ, του Μαλενκώφ και άλλων ηγετικών στελεχών της ΕΣΣΔ, ο Ζαχαριάδης είπε τα εξής: «Μάταια μετατρέπουν τον Βελουχιώτη σε εθνικό ήρωα. Είναι γνωστό ότι δεν άντεξε τις συνθήκες κράτησης και αποκήρυξε τον κομμουνισμό στη φυλακή. Το λάθος μας είναι ότι τον προωθήσαμε. Είναι όμως γεγονός ότι έφυγε προς την κατεύθυνση της Αλβανίας, με τα στρατεύματά του, συναντήθηκε με τους Αλβανούς, στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα και διεξήγαγε αγώνα ως τυχοδιώκτης που πρόδωσε το κόμμα του». 🔴Τα σχόλια, δικά σας! Πηγές: 📍Νίκος Παπαδάτος, «Άκρως απόρρητο, οι σχέσεις ΕΣΣΔ - ΚΚΕ 1944-1952». 📍Νίκος Ζαχαριάδης, «Δέκα χρόνια πάλης. Συμπεράσματα - διδάγματα - καθήκοντα». 📍Διονύσης Χαριτόπουλος, «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων». #Ιστορία #ΚΚΕ #Ελλάδα