Search

Πάντα μου άρεσε το χιούμορ του Νίκου Μαστοράκη: https://t.co/xca2XNW1XH ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ Ως αριστερος κι εγω (μου το ειχε επιβεβαιωσει και ο ραφτης μου) συμφωνω απολυτως με τον Σταθη. Για να σχολιασεις την ελληνικη μυθολογια, πρεπει: (α) να εχεις εργαστει αμισθος επι διετια στην "Αυγη" (β) να εχεις καταδικασει δημοσιως τους ιμπεριαλιστες που εκμεταλλευονται τον Ομηρο για να βγαλουν δισεκατομμυρια (γ) να εργαζεσαι σε αριστερο ραδιοφωνο η να μην εργαζεσαι πουθενα (δ) να μην εισαι γενους θηλυκου μπορεις ομως να εισαι gay η τρανς (στ) να γνωριζεις τη διαφορα του Woke απο το Wok και να χρησιμοποιεις το δευτερο για ξαναζεσταμενο φαγητο οπως Παπια Πεκινου και η συνταγη πού'την; Γενικως και ειδικως συμφωνω οτι πας μη αριστερος πρεπει να απεχει ακομη και απο την αγορα κομικς βασισμενων στην ελληνικη μυθολογια, επειδη τοσο η μυθολογια, οσο και η ιστορια, ειτε αρχαια (Θουκυδιδης και αλλοι ανοητοι) ειτε συγχρονη (Πολυτεχνειο κλπ.) ανηκουν αποκλειστικα και μονον (copyright by) στην αριστερα. Αυτα για να τελειωνει η διαφωνια Αδωνι-Σταθη-Ευγενιας-Αρη. #χιούμορ #αριστερά #ΕλληνικήΜυθολογία

Στα σκοτεινά νερά του Σαρωνικού, εκεί που το αλμυρό κύμα του Ποσειδώνα γλείφει τους βράχους του Πειραιά, βρισκόταν μια αθηναϊκή τριήρης, δεμένη στον ναύσταθμο της Ζέας. Ήταν η εποχή του Χρυσού Αιώνα... Στην πλώρη του πλοίου καθόταν ο Κλέων, ένας έμπειρος καραβοκύρης με πρόσωπο αυλακωμένο από την αρμύρα. Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό κομμάτι ξύλο ελιάς, φυλακτό από την ιερή ελιά της Αθηνάς στην Ακρόπολη. Δίπλα του, ο νεαρός γιος του, ο Φίλιππος, κοιτούσε το φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στο νερό. "Πατέρα", ρώτησε ο νεαρός, "πώς καταφέραμε εμείς, οι άνθρωποι της γης και της ελιάς, να γίνουμε οι αφέντες αυτού του άγριου πελάγους; Δεν φοβόμαστε την οργή του Ποσειδώνα που κάποτε απορρίψαμε;" Ο Κλέων χαμογέλασε, χαϊδεύοντας το ξύλο της ελιάς. "Δεν τον απορρίψαμε, παιδί μου. Τον βάλαμε σε τάξη. Κοίταξε αυτό το πλοίο. Είναι φτιαγμένο με τη σοφία της Αθηνάς, με γεωμετρία, με σχέδιο, με τον ορθό λόγο που μας έμαθαν οι νόμοι και οι φιλόσοφοι. Όταν εκατόν εβδομήντα άνδρες κωπηλατούν στον ίδιο ρυθμό, το χάος της θάλασσας υποτάσσεται. Μετατρέψαμε το αλμυρό, άγονο νερό σε μια λεωφόρο που φέρνει πλούτο, δόξα και δημοκρατία στην Αθήνα. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος μας έμαθαν ότι οι θεοί του Ολύμπου έβαλαν τάξη στο σύμπαν. Κι εμείς, ακολουθώντας τους, βάλαμε τάξη στη φύση". Τα χρόνια πέρασαν σαν το γρήγορο νερό του ποταμού. Ο Φίλιππος μεγάλωσε, έγινε κι αυτός κωπηλάτης, περήφανος πολίτης της μεγάλης ναυτικής αυτοκρατορίας. Όμως, η μοίρα των πόλεων, όπως και των ανθρώπων, είναι ευμετάβλητη. Ο Μεγάλος Πόλεμος με τη Σπάρτη ξέσπασε και μαζί του ήρθε το σκοτάδι. Το καλοκαίρι του 430 π.Χ., ο Φίλιππος βρέθηκε κλεισμένος μέσα στα Μακρά Τείχη της Αθήνας. Ένας τρομερός λοιμός, μια άγνωστη φονική ασθένεια, χτύπησε την πόλη. Το νερό, που κάποτε καθάριζε τα σώματα και τις ψυχές στις τελετουργίες, τώρα γινόταν μάρτυρας της απόλυτης εξαθλίωσης. Οι άνθρωποι, τρελαμένοι από τη δίψα και τον πυρετό, έπεφταν μέσα στα δημόσια συντριβάνια και στις δεξαμενές, πεθαίνοντας μέσα στο ίδιο το νερό που προσπαθούσαν να πιουν. Ο ιστορικός Θουκυδίδης, περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας, κατέγραφε με κρύο, χειρουργικό, θα έλεγα, ρόλο την καταστροφή. Είδε τον πολιτισμό, τους νόμους, τη σοφία της Αθηνάς και την ελπίδα του Ποσειδώνα να λιώνουν. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να σέβονται τους θεούς και τους νόμους, καθώς έβλεπαν τους ευσεβείς και τους ασεβείς να πεθαίνουν το ίδιο γρήγορα. Η ευγένεια της δημοκρατίας σαρώθηκε από το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης. Το λεπτό στρώμα πάγου του πολιτισμού είχε σπάσει... Ο Φίλιππος, αδύναμος, καθισμένος στις πέτρες της Ακρόπολης, κοιτούσε τη θάλασσα. Το φυλακτό από ξύλο ελιάς είχε χαθεί προ πολλού. Κατάλαβε τότε την αλήθεια που ο πατέρας του είχε παραλείψει να του πει. Η νέα τάξη του Δωδεκαθέου, οι τριήρεις, τα αρδευτικά κανάλια και τα μεγαλεπήβολα δημόσια έργα ήταν απλώς μια ανθρώπινη ψευδαίσθηση κυριαρχίας. Κάτω από το χρυσό προσωπείο των Ολύμπιων θεών, κάτω από την επιστήμη και τη λογική, κρυβόταν πάντα η Μοίρα και η Ανάγκη, αυτές οι αρχέγονες, τυφλές δυνάμεις που κυβερνούν το σύμπαν. Η Ανάγκη της φύσης (ο λοιμός, ο πόλεμος, η φθορά) δεν υπακούει σε νόμους πόλεων ούτε σε προσευχές. Είναι το ίδιο το νερό στην πιο αρχέγονη μορφή του... μπορεί να ποτίσει μια ελιά, μπορεί να ταξιδέψει μια τριήρη, αλλά μπορεί και να πνίξει μια ολόκληρη αυτοκρατορία αν η Μοίρα το ορίσει. Οι θεοί και οι άνθρωποι χτίζουν πάνω στην άμμο. Η Ανάγκη είναι το κύμα που, αργά ή γρήγορα, θα έρθει να σβήσει τα πάντα, θυμίζοντάς μας ότι είμαστε απλώς φιλοξενούμενοι σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει... ----------------------- Ένα περιστατικό στη γειτονιά έγινε αφορμή γι΄αυτή τη μικρή αναδρομή... Μια διαφορετική καλημέρα! #Αθήνα #Ιστορία #Δημοκρατία

Ο άρθρο επισημαίνει ότι οι μεγάλες δυνάμεις του κόσμου ανακαλύπτουν τα όρια της ισχύος τους, καθώς οι τεχνολογικές εξελίξεις εξισώνουν τις δυνατότητες ισχυρών και αδύναμων κρατών, οδηγώντας σε ανατροπές παραδοσιακών αντιλήψεων περί δύναμης και κυριαρχίας, όπως αποδεικνύεται από την ανθεκτικότητα του Ιράν και της Ουκρανίας απέναντι στις στρατηγικές πιέσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας. #ΜεγάλεςΔυνάμεις #Ουκρανία #Θουκυδίδης

Ο Κινέζος πρόεδρος Σι ανέφερε σε διάλογό του με τον πρόεδρο Τραμπ και τον Θουκυδίδη, υπογραμμίζοντας ότι οι πόλεμοι πηγάζουν από τον φόβο και ότι είναι ουσιαστικά εμφύλιοι, ενώ η ενασχόληση με την αρχαιότητα στην ελληνική πολιτική περιορίζεται σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα και αναφορές, όπως η «θυσία» και η καλλιτεχνική έκφραση που συνδέεται με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία. #Θουκυδίδης #Αρχαιότητα #Πολιτική

Ο Κινέζος πρόεδρος Σι ανέφερε σε διάλογό του με τον πρόεδρο Τραμπ και τον Θουκυδίδη, υπογραμμίζοντας ότι οι πόλεμοι πηγάζουν από τον φόβο και ότι είναι ουσιαστικά εμφύλιοι, ενώ η ενασχόληση με την αρχαιότητα στην ελληνική πολιτική περιορίζεται σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα και αναφορές, όπως η «θυσία» και η καλλιτεχνική έκφραση που συνδέεται με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία. #Θουκυδίδης #Αρχαιότητα #Πολιτική

Ο αρθρογράφος Νικόλαος Φαραντούρης αναλύει τη συνάντηση κορυφής μεταξύ των Προέδρων Τραμπ και Σι, επανεξετάζοντας την έννοια της «παγίδας του Θουκυδίδη» και επισημαίνοντας ότι το μέλλον των σχέσεων ΗΠΑ-Κίνας δεν είναι προκαθορισμένο, αλλά εξαρτάται από τις στρατηγικές αποφάσεις όλων των εμπλεκομένων, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης, η οποία πρέπει να επιδείξει πιο δραστική ηγεσία στην ασφάλεια και άμυνα. #Θουκυδίδης #ΗΠΑ #Κίνα