"Αναρωτιόμουν χθες γιατί η πλειοψηφία των χρηστών του fb ενιωσε την ανάγκη να αποχαιρετήσει τον Νικο Καλογερόπουλο. Μεγαλος σταρ δεν ήταν. Πολύ καλός ηθοποιός ναι, αλλά όχι ο μόνος . Την απάντηση την ειχε δώσει ο ιδιος σε ανυποπτη στιγμή, μεσα από τη φραση του Ηρακλειτου, που την ειχε σαν πυξίδα στη διαδρομή του . «ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων». Ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η μοιρα του. Και η μοιρα τον ακολουθούσε κατά πόδας, είτε θετικά ειτε αρνητικά. Στα 15 του εκανε εγχείρηση καρδιάς, γιατί ειχε μια μεγαλη τρύπα και το ανακαλυψε σχεδόν τυχαια και σωθηκε. Από μικρος γρατζουναγε ένα μπουζουκι και τα 'φερε έτσι η ζωή ώστε να υποδυθεί τον Μπάμπη στο "Ρεμπέτικο". Ο πρωτος του σημαντικός ρόλος σε τηλεοπτική σειρα ήταν στην «Μεθυσμένη Πολιτεία» την οποία ο συγγραφεας Σωτήρης Πατατζής ειχε ταυτίσει στο μυαλό του με τη Μεσσήνη, μερικά χιλιομετρα από την γενέτειρά του. Η υπόθεση αφορα έναν περιοδευοντα θιασο που αναστατώνει στην περίοδο του Μεταξα την μικρή κωμοπολη. Ο Μπε είναι ο αποκληρος, "ο σαλός". ο τρελός του χωριού που ζει στο κοινωνικό περιθώριο. Ο Επαμεινωνδας μπορεί να διεκδικήσει τη Ρενα. Εκείνος προτιμα να την ονειρεύεται . Γιατί ο Καλογερόπουλος ονειρευόταν ξυπνιος και στην ζωή του. Γι’ αυτό εφτιαξε το Τρενοτεχνείο. πιστεύοντας πως ο πολιτισμός θα σώσει τον κοσμο. Για αυτό πήγε και γνωρισε τον Χρόνη Μισιο, με τον οποίο έγιναν και κουμπάροι, για να του μιλά ατέλειωτες ώρες για το οραμα που χάθηκε . Για τις μετέπειτα ταινιες του γραφτηκαν πολλά. Δεν συνδυάστηκαν όμως όσο έπρεπε με το ήθος του Ηράκλειτου. Ηταν το ταλέντο που δεν άντεχε τις εξουσίες. Ο ανενταχτος, ο απείθαρχος που προτιμούσε να δουλευει στην οικοδομή και στα βυρσοδεψεία, παρά να γλείφει τα καλλιτεχνικά κυκλώματα. Που περνούσε με την ίδια άνεση από το χιουμορ και τον αυτοσαρκασμό στη μελαγχολία και στον φιλοσοφικό στοχασμό. Διαβασα μια μεγάλη συνεντευξη που ειχε δωσει την εποχή της πανδημίας στον Κώστα Μανιάτη για το «Oneman», Μου εκαναν εντύπωση δυο τρία πραγματα . Ειχε αποβληθεί από όλα τα σχολεία της Ελλαδας, γιατι ήταν ζωηρός και ερωτύλος. Αρνηθηκε να κάνει διαφημισεις. «Δεν με ενδιέφερε να ανέβω ψηλα στη συνείδηση του κόσμου, στα αρχίδια μου. Σκέψου να είχα πει ναι, τότε με τα ομόλογα που μου είχανε προτείνει Που φάγανε τα λεφτά. Να ‘χα βάλει τη μούρη μου. Να πείθω εγώ τους ανθρώπους να πάνε να κάνουν τις καταθέσεις τους ελληνικά ομόλογα και μετά να τα χάσουν. Θα αυτοκτονούσα» Το μπουζούκι που έπαιζε στο Ρεμπέτικο, το βρηκε μόνος του στο Μοναστηράκι «Ακου να δεις, είναι του 1928, κειμήλιο. Και το ‘χω δει που το κρατάει ο Αργύρης ο αδερφός του Μάρκου σε μια μεγάλη φωτογραφία με ρεμπέτες. Είναι χαρακτηριστικό. Έχει έξι μαργαρίτες και μία πεταλούδα» Ο Νικος Καλογερόπουλος δεν τόλμησε να μιλήσει στον Γκάτσο από σεβασμό «Για μένα ήταν ο Θεός» Πολλές φορές πιαστηκε στο διχτυ, μα την εβγαλε καθαρή Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς Κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει Μονάχος βρες την άκρη της κλωστής Κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι Ξεκίνησε λοιπόν το μεγαλο του ταξιδι και θα ξαναδιαβάσει τους «Νεκρικούς Διαλογους» του Λουκιανού, παρεα με τα φιλαρακια του, τον Χρόνη Μισιο, τον Ηλία Λογοθετη , τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Να λοιπόν γιατι του καναμε τα αφιερωματα. Γιατί ξεραμε ή τουλάχιστον διαισθανόμαστε πως ήταν αληθινός. Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς. ✏️ Xrysa Kakatsaki Facebook #Καλογερόπουλος #πολιτισμός #ηθοποιός
