The countdown to the midterm elections in the United States is in full swing, as citizens are called to decide on the composition of Congress and governors in 36 states, with critical consequences for Donald Trump's presidency. #Εκλογές #Κογκρέσο #Τραμπ (translated)
The midterm elections in the USA will determine the composition of the 120th Congress and local administrations, with 39 state governors and 26 Secretaries of State playing a crucial role in managing the elections within a politically charged environment. #ΕνδιάμεσεςΕκλογές #Κυβερνήτες #ΗΠΑ (translated)
Avgerinos Thanassis wrote that European citizens were rising up and that the Russians were laughing, as he noted, at the Western "war-mongering propaganda," which portrayed them as planning repeated invasions of the EU. He added that Russia had been fighting in Ukraine for the fifth year, with no clear end to the war in sight. He called on citizens to engage more actively in peace in Europe, arguing that most of its leaders served other agendas instead of the interests of their peoples. #Ειρήνη #Πολιτική #Ευρώπη (translated)
Constantinos Bogdanos referred to images of assimilation from France, to second and third generation immigrants who loved their new homeland, to the moderation of Islam, and to grateful refugees. He wrote that these, in his opinion, justified the Greek rulers, who had filled Greece with such settlers. https://t.co/fqTD37xTEz #Μετανάστευση #Πολιτισμός #Ελλάδα (translated)
"Η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα", λέει ο Αλ Πατσίνο στο "Ο δικηγόρος του Διαβόλου". Αλλά να τα ρίξουμε στον Σατανά;... "Η βλακεία είναι κι αυτή θείο χάρισμα" (καλό, βέβαια, να μην της γίνεται κατάχρηση). Αλλά να τα ρίξουμε στον φορέα της ανοησίας; Η ψυχική δυσκολία, η κατάθλιψη, η ματαιοδοξία, το εσωτερικό αδιέξοδο, η ανασφάλεια γύρω από την εικόνα, η αναζήτηση "λύσης" και "θεραπείας" καταφεύγοντας σε "μάγους" της "ευεξίας", είναι αίτια και συνεπαγόμενα ενός υπαρξιακού κλονισμού, μιας "αρρώστιας" που στις μέρες μας πολλαπλασιάζεται. Αλλά να τα ρίξουμε στην "αδυναμία χαρακτήρα" ή στο "ανεπίδεκτο του ασθενούς"; Η αγωνία, ο φόβος, η ανησυχία, η αμφιβολία, η ταραχή, η αβεβαιότητα, η απόγνωση, όλα όσα κυνηγούν έναν άνθρωπο που παλεύει με υπαρκτά ή ακόμα και ανύπαρκτα τέρατα, είναι φαινόμενο καθημερινό, διογκούμενο. Αλλά στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από άλλους ανθρώπους και όχι από σαρκοφάγα του δαρβινισμού, που το νιάξιμο επιτρέπεται ακόμα να υπάρχει στο λεξιλόγιό μας, αυτό είναι σκέτα υπόθεση της "ατομικής ευθύνης" του; Και εκείνοι - κράτος, κυβερνήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, φορείς, ΜΜΕ - που, αντί της προστασίας του "ασθενούς", θέτουν υπό την αιγίδα τους το Κολοσσαίο της μετατροπής της ανθρώπινης ανασφάλειας σε marketing, τι ρόλο παίζουν; Αυτοί - κυβερνήτες, κάτοχοι της πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής εξουσίας - που παράγουν, αναπαράγουν, θωρακίζουν, συναινούν, φωταγωγούν τα ιλουστρασιόν συνέδρια της "αναγεννητικής" μπίσνας των τσαρλατάνων, τι είναι; Αυτοί που στέκονται μπρος, δίπλα και πίσω από ένα καθεστώς που επιτρέπει να βυθίζεται η Επιστήμη στα καταγώγια των τηλεπωλούμενων νανογιλέκων, των τελοπόν και ενός ζωδιακού κύκλου με ωροσκόπο το προσωπικό τους όφελος, τι ρόλο παίζουν; Εκείνοι που παίρνουν την ανημπόρια, την ανασφάλεια, τον φόβο απέναντι στην φυσιολογική φθορά και την κάνουν πεδίο οικονομικής, ψυχικής εκμετάλλευσης, ομηρίας, που με την τακτική τους συλλέγουν θύματα στα υπερλαμπρα καταγώγια μιας "αγοράς" που οι ίδιοι υπηρετούν, διαφημίζουν και εποπτεύουν, τι ρόλο παίζουν; Ο εξουσιαστικός εσμός που φωτογραφίζεται, συναγελάζεται, τρωγοπίνει, συνδιοικεί με τα πιράνχας που ρουφούν το αίμα των "Ντόριαν Γκρέι", που αντί να προστατεύει τον αδύναμο και τον "ανόητο" ακόμα και από την "ανοησία" του, προΐσταται του καθεστώτος που μετατρέπει την ηλικία, την κούραση, την εμφάνιση, την φυσική βιολογική εξασθένιση, την ψυχολογική καταπόνηση σε "εμπόριο" ζωής και θανάτου, και μετά έχει το αβυσαλλέο θράσος να μιλά περί "ατομικής ευθύνης του θύματος" (του θύματος που όχι μόνο δεν προστάτεψε όπως όφειλε, αλλά το μετέτρεψε σε θύμα και το παρέδωσε στους θυρευτές), τι ρόλο παίζει; Ναι, υπάρχει "ατομική ευθύνη". Είναι η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα από εμάς να παρακολουθούμε τους "Μεφιστοφελήδες" - τους υπαίτιους των 13ωρων, του γλίσχρου εισοδήματος, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας, της διατροφικής βόμβας, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, της εμπορευματοποίησης του "είναι" και του "φαίνεσθαι"- να μας κουνάνε σαν "έξυπνοι" και "αριστοι" και το δάκτυλο περί της δικής μας "ατομικής ευθύνης". https://t.co/mb05IgrHWu #Μαζωνάκης #μαζώ #ΨυχικήΥγεία #ΑτομικήΕυθύνη #Κοινωνία
