Στην πολιτική φιλοσοφία, η πλατωνική μέθεξη σημαίνει ισορροπία ανάμεσα στην οριζόντια διάσταση ότι είμαστε μέρη οργανικού πολιτικού συνόλου και την κάθετη ότι κατευθυνόμαστε προς αξιακό ορίζοντα που μας υπερβαίνει. Στη νεωτερικότητα έχουν χαθεί αυτές οι διαστάσεις. Αντ’ αυτών έχουμε μια ιδέα ότι απομονωμένα άτομα εισέρχονται σε συμβόλαιο διά αντιπροσώπων (αντιπροσωπευτική δημοκρατία) ή, κατά μια εναλλακτική όψη του νεωτερικού προγράμματος, τη λαϊκιστική έννοια ενός άμεσου λαού με τη γενική του βούληση ως αυταξία. Οδηγούμαστε έτσι σε μονόπλευρο πανηγυρισμό είτε του ατόμου είτε της μυστικιστικής θελήσεως του λαού, κατά έναν ναρκισσισμό ατομοκεντρικό ή συλλογικό· εντέλει, σε μια οντολογία της ισχύος, που είναι κοινή σε δεξιές και αριστερές εκδοχές. Οι αρετές στον Πλάτωνα συνιστούν μίμηση, δηλαδή αναφορά σε υπερβατικές ιδέες, που διαρρηγνύουν την κλειστότητα του πολιτικού σώματος και τον αυτοαναφορικό ναρκισσισμό του. Μπορούμε να καταλάβουμε έτσι τον πλουραλισμό ως ελευθερία να εξερευνήσουμε διαφορετικούς τρόπους ζωής και διαφορετικές γραμμές σκέψης με χώρο και για την αστοχία, αλλά πάντα μέσα από κοινό διάλογο της πολιτείας για έναν ορίζοντα αλήθειας. Ο διάλογος αυτός βρίσκεται στο κέντρο της σκέψης του Πλάτωνος, που δεν ήθελε να αναιρέσει τη δημοκρατία, αλλά να θεμελιώσει την ελευθερία στη σοφία της Αθηνάς.
