Search

The goblins have appeared.. "You left the great player Shorts for Francisco" "You kicked out Osman and brought in Bonga" "Lessor is not good enough" I'm waiting to see which goblin will write "You left Ataman to bring in the outdated Obradovic" You are GOBLINS and clueless.. PANATHINAIKOS💚#paobc (translated)

Κάποιοι νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί πήγαν να ορκιστούν με βερμούδα και πέδιλο και ο περιφερειακός διευθυντής τους έστειλε να αλλάξουν, πολύ ορθώς, για να ορκιστούν. Χαμός. Βγήκε και ένας συνδικαλιστής να διαμαρτυρηθεί, γιατί είχε ζέστη λέει και τι πράγματα είναι αυτά. Δυστυχώς, πολυ δυστυχώς, αν και ευτυχώς από την άλλη δεν είναι πολλοί, κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν σέβονται ούτε τον εαυτό τους ούτε τον ρόλο τους. Εχω δει διάφορα στα σχολεία, τα οποία σχολιάζονται πολύ αρνητικά και από τα παιδιά. Μία ερχόταν στο σχολείο λες και είχε έρθει κατευθείαν από τα μπουζούκια, βάψιμο, τακούνι πλατφόρμα, τιγρέ μίνι φουστάνι. Έλεος. Άλλοι σκάνε σαν λέτσοι που μόλις γύρισαν απο το κάμπινγκ στη Γαύδο. Είναι πολύ λίγοι μεν, υπάρχουν δε. Και στα πανεπιστήμια. Μαντέψτε τι ψηφίζουν. Οι δε μαθητές έχουν ξεφύγει. Σορτσάκια, νύχι, σκισμένο παντελόνι, μακιγιάζ, διαφανείς μπλούζες, ντεκολτέ στο γόνατο, τατουάζ, σκουλαρίκια μύτες, χείλη, μπλε, πράσινα, ο,τι να ναι μαλλιά. Καποια σχολεία, ανάλογα τον διευθυντή, κάτι θα πουν. Τα περισσότερα δεν θα πουν τίποτα. Και κάπως έτσι κανείς δεν θα μάθει ότι δεν είναι όλες οι περιστάσεις οι ίδιες, ότι δεν είναι όλοι οι χώροι οι ίδιοι, ότι το σχολείο το σεβόμαστε, δεν ντυνόμαστε ούτε λες και είμαστε στην παραλία, ούτε λες και είμαστε για βραδινή έξοδο στα μπουζούκια. Είναι προφανές ότι τελικά πρέπει να μπει κανονισμός σε αυτό το θέμα και να τελειώνει αυτή η σουργελοποίηση του σχολείου. Τον σεβασμό τον μαθαίνουμε από μικροί. Και αν το σπίτι αδυνατεί να μας τον μάθει, επιβάλλεται να μας τον μαθαίνει το σχολείο. Και για να μας το μάθει το σχολείο οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να είναι παράδειγμα. Προς μίμηση, όχι προς αποφυγή. Και η εμφάνιση τους είναι η αρχή. Δεν είπαμε να κάνουν μοντελινγκ. Αλλά ας μην είναι και εκτός τόπου και χρόνου σε ντύσιμο και συμπεριφορά. #εκπαίδευση #σεβασμός #κανονισμοί

Κάποτε έφταιγε ο Σλουκας, τώρα ο Γουοκαπ, αύριο κάποιος άλλος. Πότε τα καλά παιδιά. Την ίδια στιγμή ο #paobc αφήνει Οσμαν-Τολιο να φύγουν δείχνοντας σεβασμό. Πριν προλάβει να πει κάποιος για τα χρήματα, να θυμίσουμε ότι ο Σορτς έφυγε χωρίς buy out. Άλλοι κόσμοι. #OlympiacosBC #basketball #Greece #sportnews

Οι Άγγλοι δίχως να είναι καλύτεροι, με τον Τούχελ σε κακή βραδιά, δίχως να γίνονται πιο επικίνδυνοι, χωρίς αντίδοτο απέναντι στους σπουδαίους Μπεργκ και Όντεγκααρντ, πήγαν το ματς στην παράταση. Και περίμεναν κι εκεί τον Τζουντ. Με τα χέρια ορθάνοιχτα, σαν να αγκάλιαζε την ίδια την ιστορία. Άντεξαν. Κι αγκαλιάστηκαν στο τέλος μπροστά στο πέταλο των εκστασιασμένων οπαδών τους για να τραγουδήσουν το Wonderwall του ημιτελικού. Προκρίθηκαν με την ατομική ποιότητα, χωρίς τις τακτικές ταχυδακτυλουργίες του Τούχελ. Κι όμως πέρασαν «βρετανικά», βαθιά συναισθηματικά και απολύτως κινηματογραφικά. Με μια μελωδία: το «Hey Jude». Η ιστορία αυτού του τραγουδιού είναι από μόνη της ένα αριστούργημα συναισθηματικής αλχημείας. Πίσω στο βαθύτατα ιστορικό για την Ευρώπη 1968, σε μια περίοδο έντονων εσωτερικών αναταράξεων και για τους ίδιους τους Beatles, ο Πολ Μακάρτνεϊ οδηγούσε το αυτοκίνητό του προς το Γουέιμπριτζ. Πήγαινε να επισκεφτεί τη Σύνθια Λένον και τον πεντάχρονο γιο της, Τζούλιαν, που βίωναν τον επώδυνο, δημόσιο χωρισμό από τον Τζον Λένον. Καθ' οδόν, άρχισε να σιγοτραγουδά μια μελωδία για να παρηγορήσει το μικρό αγόρι. «Hey Jules, don't make it bad. Take a sad song and make it better». Λίγο αργότερα, δουλεύοντας περισσότερο το κομμάτι στο μυαλό του, άλλαξε το όνομα σε "Jude" επειδή ακουγόταν καλύτερα, πιο ρυθμικά, πιο σωστά. Ένα τραγούδι που γράφτηκε σαν ένα τρυφερό, ιδιωτικό μήνυμα παρηγοριάς και ελπίδας προς ένα πληγωμένο παιδί, έμελλε να γίνει ένας παγκόσμιος ύμνος αλληλεγγύης και λύτρωσης. Και πάνω από μισό αιώνα αργότερα, αυτό ακριβώς το τραγούδι έγινε ο ύμνος της ποδοσφαιρικής σωτηρίας. Από τις pubs του Λονδίνου που έγιναν ολόκληρο ζήτημα στη Βουλή των Λόρδων, μέχρι τα σαλόνια του Μάντσεστερ, εκατομμύρια Άγγλοι ενώθηκαν κάτω από την ίδια μελωδία. «Take a sad song and make it better» Δεν υπάρχει πιο εύστοχη, πιο ποιητική περιγραφή για την ιστορία της Εθνικής Αγγλίας. Η πορεία τους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι ακριβώς αυτό. Ένα ατελείωτο, βαθιά θλιμμένο τραγούδι. Μια μελωδία γεμάτη από τις πικρές νότες των χαμένων πέναλτι, των άδικων αποκλεισμών, των λαθών της τελευταίας στιγμής και των διαψευσμένων ελπίδων. Ένα τραγούδι που το έπαιζαν σε λούπα εδώ και δεκαετίες, ματώνοντας τα αυτιά και τις ψυχές τους. Ο Τζουντ Μπέλιγχαμ άκουσε τη μελωδία και είδε τη θλίψη στις ψυχές. Μην αναρωτιέστε πώς γίνεται αυτό στο ποδόσφαιρο, είναι απ’ τα ανεξήγητα της μαγείας του και ο λόγος που ο μισός πλανήτης ξενυχτάει τα βράδια «για να βλέπει κακομαθημένους εκατομμυριούχους με κοντά σορτσάκια να κυνηγούν μια μπάλα». Ναι, ο Τζουντ. Πήρε αυτό το θλιμμένο τραγούδι και του άλλαξε τον σκοπό. Το έκανε καλύτερο. Πήρε το μοιρολόι και το μετέτρεψε σε εμβατήριο θριάμβου. Σήμερα στην @athensvoice για την 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 Ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://t.co/8prHnntG2R #Football #HeyJude #England

το καλοκαίρι του '82 κάτσαμε με τον Γιάννη να δούμε Μουντιάλ στο καφενείο του Μένιου στα Τρίκαλα. είδαμε όλους τους αγώνες, όλους ανεξαιρέτως, κλάψαμε, πονέσαμε, σπαράξαμε με τη μεγάλη Βραζιλία του Τέλε Σαντάνα που έχασε το κύπελλο από τις πονηράτζες τους Ιταλούς. και στην Ίο δεν πήγαμε. πήγαμε στην Αβινιόν οδικώς να δούμε κάτι Γαλλίδες που τις είχαμε πετύχει το προηγούμενο καλοκαίρι στο Λένινγκραντ. θα σας τα πω άλλη φορά. τον άλλο χρόνο, μου λέει ο Γιάννης "άμα δεν πάμε ούτε φέτος στην Ίο, θα πέσω να πεθάνω". του λέω, "φύγαμε". μπαίνουμε στο καράβι, φτάνουμε στο νησί, με βλέπουν με το σορτσάκι (εδώ στη φωτό) οι άλλοι της παρέας που ήταν ήδη εκεί, μου λένε "ρε βλάχο, σύρε πάρε ένα σαλβάρι". πάω κι εγώ, ράιτ θρου. εκατό δραχμές τα πούλαγε τότε ο έμπορος, ενενήντα άμα πήγαινες συστημένος. όλοι συστημένοι πηγαίναμε. πήρα λοιπόν ένα γαλάζιο, που το έλιωσα κυριολεκτικά. νομίζω στο τέλος έγινε ποτηρόπανο. ο πολύς ο κόσμος προσπαθούσε να απλώσει σλίπινγκ μπαγκ σε ένα τειχάκι στο Μυλοπότα, αλλά έστελνε τη μπατσία η Σούλη που είχε το κάμπιγκ τέρμα στην παραλία και τους μαζεύανε και σου έλεγε η μπατσία "έχεις ένα κατοστάρικο στην τσέπη;" κι άμα δεν είχες σε στέλνανε κρατητήριο και έφευγες με το επόμενο πλοίο. είχα πάντοτε ένα κατοστάρικο στην τσέπη μου. οπότε μέναμε στη Σούλης. όπου σε βάραγε ο ήλιος κατακούτελα, εκτός από το απογευματάκι που είχε λίγο σκιά στο κτίριο της τουαλέτας/μπάνιου και πηγαίναμε και κοιμόμασταν καμιά ώρα εκεί. αλλιώς έπιανε φωτιά η σκηνή κάθε πρωί κατά τις επτά και ήθελες δεν ήθελες, ξύπναγες. δεν ήθελες δηλαδή, αλλά τί να κάνεις; κι ας είχες κοιμηθεί στις πέντε... και ναι, κοιμόμασταν στις πέντε, γιατί γυρνάγαμε όλη νύχτα από μπαρ σε μπαρ. ντίσκο ποτέ κι ας ήταν κομενοπαγίδες το Φανάρι και ο Σκορπιός. ήμασταν χάρντκορ ροκάδες και πάντα καταλήγαμε στο Friends, το πιο γαμάτο ροκόμπαρο της Μεσογείου όλης. ακόμη θυμάμαι που χορεύαμε αγκαλιά καμιά τριανταριά αγόρια και κορίτσια το "Gimme Shelter" των Rolling Stones, τέτοια στιγμή ούτε έζησα ούτε θα ξαναζήσω ποτέ. με αυτές τις συνθήκες διαβίωσης βεβαίως (και όλα τα λεφτά να πηγαίνουν στο πιοτι!), δεν είναι διόλου τυχαίο που η κατάσταση θύμιζε sixties: αν μπορούσες να θυμηθείς πως πέρασες, τότε δεν ήσουν εκεί. ήμασταν όλοι σε ένα διαρκές purple haze, τότε ακριβώς κατάλαβα τι εννοούσε ο Hendrix όταν το έγραψε. αλλά ήταν τόσο απαραίτητο για να τινάξουμε από πάνω μας και τα τελευταία σκοτάδια της καταραμένης εφηβείας στην επαρχία. εδώ λοιπόν, φωτογραφημένος από το Γιάννη στην Ίο. από τη Zenith που είχα ψωνίσει στο Λένινγκραντ κι ακόμη απορώ πως δεν την τσούρνεψε κανένας στη Σούλη. ίσως τους φαινόμουν πολύ ξωτικό για να τα βάλουν μαζί μου... το φανελάκι, παρεμπιπτόντως, με τον γιαπωνέζικο ήλιο, το έχω ακόμη. δεν νομίζω ότι μου χωράει, αλλά έχει επιβιώσει πολλές δεκαετίες και μετακομίσεις τώρα . αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι η μοναδική περιουσία των αιωνίων εφήβων δεν είναι τίποτε άλλο από τα μπλουζάκια τους! (τον Γιάννη τον χάσαμε πριν από 18 χρόνια in loving memory) #Μουντιάλ #Καλοκαίρι #Νεολαία

Για να μην κουράζεστε λοιπόν : Μπαντιο - Σορτς Γκριγκο - Μπόνγκα Φαλ - Φαριντ Μεταγραφή - Γιουρτσεβεν/ Φαριντ Και μια έξτρα προσθήκη στην περιφέρεια λόγω της ηλικίας του αρχηγού αλλά και ότι ο Γκραντ μεγαλώνει. Τσάμπα σκάτε φίλοι μου Ολυμπιακοί…& λέω για εσάς γιατί εσείς ανησυχείτε πιο πολύ. #paobc #basketball #transfers #Olympiakos

Στον Παναθηναϊκό που έφυγε ο Σορτς & ο Γκριγκονις κ πήρε Μπονγκα και Μπαντιο ζήτησαν να φύγουν οι: Γκραντ Καλαϊτζάκης Οσμαν Ρογκαβοπουλος Χουάντσο Στον ολυμπιακό που έφυγε μόνο ο Μακισικ από την περιφέρεια και πήραν Μακινταιρ και Μοντερο με 2πλα χρήματα και θα πάρει και άλλο 3αρι… είναι όλοι ευτυχισμένοι και δεν ζήτησε κανείς να φύγει χωρίς ρήτρα για παναθηναϊκό 🤣 #paobc #basketball #Ελλάδα #PanaOlympiacos

‼️ Ο Παναθηναϊκός πιέζει για την απόκτηση του Brancou Badio. Από την Ισπανία θεωρούν δύσκολη την περίπτωση καθώς η Βαλένθια θέλει την τριάδα Μπαντιο - Σορτς - Τειλορ . Το buyout λέγεται ότι είναι 1.500.000€ … #pao #paobc #paobcaktor https://t.co/QGRUAJiczX #Pana #transfer #football

Ο Σόρτς ήταν η μοναδική φορά που είπα να κάνω έκπτωση στα πιστεύω μου όσον αφορά τους βασικούς χειριστές που τους παίζουν under, κυρίως λόγω της επιθετικότητάς του προς το καλάθι. Ποτέ ξανά. Εξαιρετικός χαρακτήρας αλλά δεν ήταν για τον #paobc @TheHateful8_gr #basketball #Σπορ #ΠΑΟBC

Εδώ είναι τα φάουλ που κέρδιζε ο Σορτς όταν έπαιζε στην Παρί. (όλος τυχαίως κόντρα στον Παναθηναϊκό 🤡). Δείτε τα ντράιβ του όλη τη χρονιά φέτος, σε πόσα υπήρχε επαφή και σε πόσα από αυτά κέρδισε φάουλ. Μετά κράξτε Αταμάν και παίκτες. #paobc #paofc #panathinaikos https://t.co/XVcOXgu9TL #παναθηναϊκός #φάουλ #μπάσκετ

Ο Σορτς ειναι παικταράς. Το εδείξε και στην σειρά με τον Ολυμπιακό θα το δείξει και στην βαλένθια στην οποία ταιριάζει απίστευτα. Στον πάο δεν ήταν το πρόβλημα ο ίδιος αλλά ο ασχετός ταβερνιάρης στον πάγκο και ο εγωιστής Νάν. #Σορτς #Μπάσκετ #ΠΑΟ