Search

«Διότι έχω στο σπίτι μια κόρη 3 ετών» Πρόσφατα φροντίσαμε μια ασθενή με διαταραχή χρήσης οπιοειδών. 5-6 σακουλάκια ηρωίνης την ημέρα. Όταν την πρωτοείδα ήταν ακόμη στο χώρο των επειγόντων. Μια γυναίκα 25 ετών που ζύγιζε 30 κιλά. Έβλεπες μόνο οστά. Δεν έχει HIV/AIDS, αλλά μου θύμισε τους ασθενείς με AIDS. Που σπάνια βλέπεις πλέον διότι με τα σημερινά φάρμακα ζεις φυσιολογική ζωή (αν τα παίρνεις). Ένας ασθενής σε τέτοια κατάσταση σοβαρού υποσιτισμού είναι μια κοινή λοίμωξη μακριά από το θάνατο. Ήλθε μόνη της στα επείγοντα ζητώντας βοήθεια. Την κάναμε εισαγωγή και ξεκινήσαμε την προβλεπόμενη θεραπεία. Τις πρώτες 2 ημέρες είχε επεισόδια επιθετικότητας. 1-2 φορές προσπάθησε να φύγει όπως συμβαίνει συχνά αυτές τις περιπτώσεις. Η ανάγκη για ηρωινη είναι παντοδύναμη. Ευτυχώς δεν έφυγε. Την τρίτη ημέρα ήταν ήρεμη. Συζητήσαμε το πλάνο, τα συμφωνήσαμε και μεταξύ σοβαρού και αστείου την ρώτησα «δεν θα την κοπανήσεις το απόγευμα, αφού εμείς φύγουμε; Θα σε βρούμε εδώ αύριο;» Μου απάντησε «Ναι, θα είμαι εδώ». Τη ρώτησα «Γιατί;» Μου απάντησε αυθόρμητα πριν καν τελειώσω την ερώτηση: «Διότι έχω στο σπίτι μια κόρη 3 ετών». «Ποιος την φροντίζει;», ρώτησα. «Η Μητέρα μου», απάντησε. ************************************** Δεν μου είπε «θέλω να ζήσω». Η πρώτη σκέψη της ήταν το παιδί της. Η Μάνα που πάσχει από σοβαρή διαταραχή χρήσης οπιοειδών, που κάνει 6 σακούλες ηρωινη την ημέρα, που έχει φθάσει ένα φου πριν το θάνατο, έχει ως πρώτη σκέψη το παιδί της. #Εθισμός #Οπιοειδή #Μητρότητα

Πολύ δύσκολα θα δεις κατάστημα, γραφείο, σπίτι ή υπηρεσία στην Ελλάδα που να μην έχει μέσα έστω μια εικόνα Της. Αν δεν το έχετε προσέξει ως τώρα, παρατηρήστε το. Είτε ο επαγγελματίας/υπάλληλος/κάτοικος πιστεύουν πολύ είτε λίγο ή και καθόλου. Εδώ και σχεδόν 2000 χρόνια συνοδεύει το Γένος σε όλες τις ιστορικές του στιγμές. Από την πολιορκία της Πόλης το 626 μέχρι και τη δύναμη που ένιωθαν ότι έπαιρναν από Αυτήν οι παππούδες μας στο Έπος του 1940. Εκατομμύρια Έλληνες Την επικαλούμαστε συχνά. Σε καλές και κακές στιγμές, σε χαρά ή σε αγωνία. Πολλές φορές αυθόρμητα. Πολλοί καθημερινά. Συχνά είναι η πρώτη λέξη που θα πούμε όταν τρομάζουμε «Παναγιά μου» Την εικόνα Της την έχουμε σχετίσει με τη Μάνα. Το ιερότερο πρόσωπο στη ζωή ενός ανθρώπου. Η Παναγία να προστατεύει το Γένος και να σας δίνει δύναμη. Χρόνια Πολλά στους εορτάζοντες και τις οικογένειες σας. #Ελλάδα #Παναγία #Παράδοση

Στη Γ' Λυκείου, ειχα την τύχη να έχω μια εξαιρετική καθηγήτρια την κυρία Τασσιοπουλου. (Την οποία δυστυχώς δεν κατάφερα να αποχαιρετήσω ποτέ. Μιας και δεν παραβρέθηκα στην τελική απονομή απολυτηρίου και αριστείου λόγω εργασίας). Η κυρία Τασσιοπουλου λοιπόν μας ανέλυσε σε ένα μάθημα τις διαφορές ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τον κίτρινο τύπο. Οι διαφορές αυτές θυμάμαι ήταν μέρος του κεφαλαίου που αφορούσε την μαζοποίηση. Στο κεφάλαιο αυτό μιλήσαμε γενικότερα για το ρόλο της ενημέρωση που όταν αποσκοπεί στην χειραγώγηση γίνεται προπαγάνδα. Θυμάμαι ακόμη και σήμερα να αναλύουμε τις διαφορές και να καταλήγουμε στα εξής βασικά συμπεράσματα. Ο δημοσιογράφος έχει μοναδικό σκοπό να μεταφέρει την είδηση. Δεν χρησιμοποιεί χαρακτηρισμούς, προσωπικές κρίσεις, ούτε ακόμη μειδιάματα ή γκριμάτσες που αλλοιώνουν το περιεχόμενό της. Οφείλει να παραμένει στην ατόφια και καθαρή μετάδοση των γεγονότων. Σκοπός του είναι η ενημέρωση του πολίτη για όσα ουσιαστικά τον αφορούν. Ο πολίτης θα εξάγει τα δικά του συμπεράσματα. Ο δημοσιογράφος δεν χρωματίζει την είδηση. Ο κίτρινος τύπος αντίθετα χρωματίζει την είδηση. Ο κίτρινος τύπος συνοδεύει την είδηση με επίθετα, σχόλια, ακόμα και γκριμάτσες. Οτιδήποτε μπορεί να «χρωματίσει» την είδηση και να επηρεάσει την κρίση και την αποψη του τηλεθεατή, αναγνώστη ή ακροατή. Εξού και ο χαρακτηρισμός «κίτρινος». Σκοπός του δεν είναι η ενημέρωση, αλλά ο επηρεασμός, η χειραγώγηση ή αλλιώς προπαγάνδα. Αυτές οι διαφορές από τότε μου έμειναν στο μυαλό. Από εκείνη τη μέρα όποτε βλέπω ειδήσεις, ακούω ραδιόφωνο ή διαβάζω κάποιο άρθρο αυθόρμητα δίχως να το ελεγχω, το μυαλό μου αξιολογεί αυθόρμητα αν πρόκειται για δημοσιογραφία ή "κίτρινο τύπο".. Αυτή η σπουδαία καθηγήτρια δίδαξε στους μαθητές του Α4 ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις μας να μπορούμε να να κάνουμε διάλογο. Διάλογο με επιχειρήματα. Μας έμαθε να ασκούμε αυτό που ονόμαζε «κριτική σκέψη». (Αναρωτιέμαι αν πλέον διδάσκονται αυτά τα κεφάλαια. Αν πλέον καλλιεργείται ο διάλογος, η επιχειρηματολογία και η κριτική σκέψη.) Πόσο θα ήθελα σήμερα να να έφτανε αυτό το κείμενο σήμερα στα χέρια της. Να ήμουν ξανα σε εκείνη την τάξη. Με τους ίδιους συμμαθητές. Να βάζαμε στον τοίχο το παρακάτω αποσπασμα με τα δημόσια σχόλια ενος δημοσιογράφου. Να το αναλύαμε με κριτική σκέψη. Να μας ρωτούσε ξανά : «Παιδιά, πώς θα χαρακτηρίζαμε τη συμπεριφορά ενός δημοσιογράφου που, εν έτει 2026, χρησιμοποιεί στον δημόσιο διάλογο με έναν πολίτη εκφράσεις όπως "πνευματικό αμεα"; Πώς θα χαρακτηρίζαμε το όργανο δεοντολογίας των δημοσιογράφων που επιτρέπει τέτοιες συμπεριφορές; Πώς θα χαρακτηρίζαμε μια κοινωνία που τις ανέχεται και, ακόμη χειρότερα, τις καλλιεργεί;» Κάπου εκεί θα σηκωνα το χέρι και θα έλεγα. "Με όσα έχουμε διδαχθεί εν έτει 2026, ο χλευαστικός χαρακτηρισμός «αμεα» θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι πληγώνει και προσβάλλει κάθε άνθρωπο που ανήκει σε αυτή την κοινωνική ομάδα. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Μια πανέμορφη χώρα με ένα άθλιο κράτος που δεν κάνει τίποτα ουσιαστικό, ώστε να κάνει την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων έστω και λίγο πιο εύκολη (βλέπε πεζοδρόμια, πρόσβαση σε δημόσια κτήρια, κίνητρα πρόσληψης κλπ)." Σας ευχαριστώ κυρία Τασσιοπούλου. Εσάς και κάθε φωτεινο δάσκαλος και καθηγητή, από το δημοτικό μέχρι το πολυτεχνείο. Κάθε μερα σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου. Οι αρετές, οι αξίες και οι γνώσεις που μας προσφέρατε έγιναν το κλειδί για να βγουμε από το κλουβί και να πετάξουνε σε άλλους τόπους όπου τέτοιες συμπεριφορές δεν έχουν την παραμικρή θέση. Σε τόπους όπου η λέξη «αμεα» δεν χρησιμοποιείται ως προσβολή. Σε τόπους όπου οι άνθρωποι με αναπηρία εργάζονται, αθλούνται, μετακινούνται άνετα. Σε τόπους που οι άνθρωποι με αναπηρία συμμετέχουν ισότιμα στην κοινωνία. Σε τόπους που οι δημοσιογράφοι... μεταφέρουν ειδήσεις. #δημοσιογραφία #δημοσιογραφία #κριτικήσκέψη #μέσαμαζικήςενημέρωσης

Ο κομπλεξικος μπαρμπας παίρνει "συνέντευξη"στον εαυτό του, τελείως αυθόρμητα, με το γνωστό ύφος κουτσαβάκι. Δεν έχω δει κάτι πιο κριντζ στη ζωή μου. Ενθουσίασε πάντως τους ζαίους και τα ρωσοψέκια βλέπω. Δηλαδή αυτούς που είναι αρκετά καθυστερημένοι ώστε να το βρουν πνευματώδες. #κομψότητα #κοινωνικάμηνύματα #χιούμορ

Συλλυπητήρια στους συγγενείς και στους ανθρώπους της ηλικιωμένης γυναίκας. Δεν έφταιξε σε τίποτα. Είναι πραγματικά εξοργιστικό και άδικο. Να τιμήσουμε τη μνήμη της. Να μην επιτρέψουμε την εκμετάλλευσή της για αντιδημοκρατικά σχέδια που έρχονται από άλλες εποχές. Ακούστε πόσο απλά αδειάζουν το ανατριχιαστικό παραλήρημα της κυβέρνησης ο Κοττάκης και αυθόρμητα ο Γιάννης Πρετεντέρης! Η γραμμή της κυβέρνησης μετά τους εμπρησμούς στη Θεσσαλονίκη είναι ανατριχιαστική για τη δημοκρατία. Προσπαθούν να συνδέσουν την αριστερά και κάθε αντιεξουσιαστική προσπάθεια σε ολόκληρη τη χώρα με μια δολοφονία στη Θεσσαλονίκη. Τι κι αν ο Ρουβίκωνας ή τα Προσφυγικά είναι στην Αθήνα και ο ένας πετάει χαρτάκια, ενώ ο άλλος δημιουργεί δομές για καρκινοπαθείς; Με κάποιον θολό τρόπο πάει να τους συνδέσει και να τους κυνηγήσει, ενώ καταφανώς δεν έχουν καμία απολύτως σχέση. Και προετοιμάζουν το έδαφος για να προχωρήσουν τα σχέδια που είχαν ήδη, λες και αυτός ο τραγικός θάνατος είναι ευκαιρία για να κυνηγήσουν τον Ρουβίκωνα και να εκκενώσουν τα Προσφυγικά. Και αυτά αν το επιτρέψουμε θα είναι μόνο η αρχή. Στόχος τους η επίθεση σε όσο το δυνατόβν περισσότερα δημοκρατικά κεκτημένα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σε ερώτηση για τη δολοφονία μίλησε ακόμα και για συναυλίες και πορείες... (βλ. παρακάτω) Στην αρχή ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης όταν ρωτήθηκε για τη δολοφονία δεν δίστασε να στρέψει την προσοχή στα Προσφυγικά. Highlight εκεί που σε ερώτηση για τη δολοφονία παρασύρθηκε από το ακροδεξιό του παραλλήρημα και άρχισε να κατηγορεί ακόμα και κάτι συναυλίες!! Έχουμε έτσι από τη μία τον ΓΓ της ΝΔ να κατηγορεί για κάτι εμπρησμούς στη Θεσσαλονίκη το Εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο του 1940 που αντιστεκόταν στους ναζί και όσους συμπαθούν τον αντιφασιστικό στρατό του. Και από την άλλη τον εκπρόσωπο ολόκληρης κυβέρνησης να καταλήγει να κατηγορεί την αριστερά στα πανεπιστήμια, μια κοινότητα στην Αθήνα και...κάτι συναυλίες για έναν εμπρησμό στη Θεσσαλονίκη. Νομίζω την καλύτερη απάντηση τη δίνει ο Μανώλης Κοττάκης, ο οποίος παρότι είναι δεξιός εκφράζει ειλικρινή αγωνία ότι κάποιοι θέλουν να πάμε σε εκλογές άλλων εποχών. Ακόμα και ο Πρετεντέρης όταν άκουσε τη γραμμή ότι η επίθεση σχετίζεται με τα Προσφυγικά αναφώνησε: «Γιατί να κάψουν τη Θεσσαλονίκη, για τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας; Τρελοί είναι;» Δεν περίμενα να το πω αυτό ποτέ για τον Πρετεντέρη, αλλά ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει μαζί του...; #Δημοκρατία #Κοινωνία #Μνήμη