Στη Γ' Λυκείου, ειχα την τύχη να έχω μια εξαιρετική καθηγήτρια την κυρία Τασσιοπουλου. (Την οποία δυστυχώς δεν κατάφερα να αποχαιρετήσω ποτέ. Μιας και δεν παραβρέθηκα στην τελική απονομή απολυτηρίου και αριστείου λόγω εργασίας). Η κυρία Τασσιοπουλου λοιπόν μας ανέλυσε σε ένα μάθημα τις διαφορές ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τον κίτρινο τύπο. Οι διαφορές αυτές θυμάμαι ήταν μέρος του κεφαλαίου που αφορούσε την μαζοποίηση. Στο κεφάλαιο αυτό μιλήσαμε γενικότερα για το ρόλο της ενημέρωση που όταν αποσκοπεί στην χειραγώγηση γίνεται προπαγάνδα. Θυμάμαι ακόμη και σήμερα να αναλύουμε τις διαφορές και να καταλήγουμε στα εξής βασικά συμπεράσματα. Ο δημοσιογράφος έχει μοναδικό σκοπό να μεταφέρει την είδηση. Δεν χρησιμοποιεί χαρακτηρισμούς, προσωπικές κρίσεις, ούτε ακόμη μειδιάματα ή γκριμάτσες που αλλοιώνουν το περιεχόμενό της. Οφείλει να παραμένει στην ατόφια και καθαρή μετάδοση των γεγονότων. Σκοπός του είναι η ενημέρωση του πολίτη για όσα ουσιαστικά τον αφορούν. Ο πολίτης θα εξάγει τα δικά του συμπεράσματα. Ο δημοσιογράφος δεν χρωματίζει την είδηση. Ο κίτρινος τύπος αντίθετα χρωματίζει την είδηση. Ο κίτρινος τύπος συνοδεύει την είδηση με επίθετα, σχόλια, ακόμα και γκριμάτσες. Οτιδήποτε μπορεί να «χρωματίσει» την είδηση και να επηρεάσει την κρίση και την αποψη του τηλεθεατή, αναγνώστη ή ακροατή. Εξού και ο χαρακτηρισμός «κίτρινος». Σκοπός του δεν είναι η ενημέρωση, αλλά ο επηρεασμός, η χειραγώγηση ή αλλιώς προπαγάνδα. Αυτές οι διαφορές από τότε μου έμειναν στο μυαλό. Από εκείνη τη μέρα όποτε βλέπω ειδήσεις, ακούω ραδιόφωνο ή διαβάζω κάποιο άρθρο αυθόρμητα δίχως να το ελεγχω, το μυαλό μου αξιολογεί αυθόρμητα αν πρόκειται για δημοσιογραφία ή "κίτρινο τύπο".. Αυτή η σπουδαία καθηγήτρια δίδαξε στους μαθητές του Α4 ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις μας να μπορούμε να να κάνουμε διάλογο. Διάλογο με επιχειρήματα. Μας έμαθε να ασκούμε αυτό που ονόμαζε «κριτική σκέψη». (Αναρωτιέμαι αν πλέον διδάσκονται αυτά τα κεφάλαια. Αν πλέον καλλιεργείται ο διάλογος, η επιχειρηματολογία και η κριτική σκέψη.) Πόσο θα ήθελα σήμερα να να έφτανε αυτό το κείμενο σήμερα στα χέρια της. Να ήμουν ξανα σε εκείνη την τάξη. Με τους ίδιους συμμαθητές. Να βάζαμε στον τοίχο το παρακάτω αποσπασμα με τα δημόσια σχόλια ενος δημοσιογράφου. Να το αναλύαμε με κριτική σκέψη. Να μας ρωτούσε ξανά : «Παιδιά, πώς θα χαρακτηρίζαμε τη συμπεριφορά ενός δημοσιογράφου που, εν έτει 2026, χρησιμοποιεί στον δημόσιο διάλογο με έναν πολίτη εκφράσεις όπως "πνευματικό αμεα"; Πώς θα χαρακτηρίζαμε το όργανο δεοντολογίας των δημοσιογράφων που επιτρέπει τέτοιες συμπεριφορές; Πώς θα χαρακτηρίζαμε μια κοινωνία που τις ανέχεται και, ακόμη χειρότερα, τις καλλιεργεί;» Κάπου εκεί θα σηκωνα το χέρι και θα έλεγα. "Με όσα έχουμε διδαχθεί εν έτει 2026, ο χλευαστικός χαρακτηρισμός «αμεα» θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι πληγώνει και προσβάλλει κάθε άνθρωπο που ανήκει σε αυτή την κοινωνική ομάδα. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Μια πανέμορφη χώρα με ένα άθλιο κράτος που δεν κάνει τίποτα ουσιαστικό, ώστε να κάνει την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων έστω και λίγο πιο εύκολη (βλέπε πεζοδρόμια, πρόσβαση σε δημόσια κτήρια, κίνητρα πρόσληψης κλπ)." Σας ευχαριστώ κυρία Τασσιοπούλου. Εσάς και κάθε φωτεινο δάσκαλος και καθηγητή, από το δημοτικό μέχρι το πολυτεχνείο. Κάθε μερα σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου. Οι αρετές, οι αξίες και οι γνώσεις που μας προσφέρατε έγιναν το κλειδί για να βγουμε από το κλουβί και να πετάξουνε σε άλλους τόπους όπου τέτοιες συμπεριφορές δεν έχουν την παραμικρή θέση. Σε τόπους όπου η λέξη «αμεα» δεν χρησιμοποιείται ως προσβολή. Σε τόπους όπου οι άνθρωποι με αναπηρία εργάζονται, αθλούνται, μετακινούνται άνετα. Σε τόπους που οι άνθρωποι με αναπηρία συμμετέχουν ισότιμα στην κοινωνία. Σε τόπους που οι δημοσιογράφοι... μεταφέρουν ειδήσεις. #δημοσιογραφία #δημοσιογραφία #κριτικήσκέψη #μέσαμαζικήςενημέρωσης
