Search

The author argued that the myth of the invincible Iron Dome has been debunked. He wrote that air defense has limits and that the saturation of systems is inevitable when an attack exceeds interception capabilities, adding that reality is harsher than the image projected. #Geopolitics #Analysis https://t.co/8JYsNJgOBB #Αεράμυνα #Γεωπολιτική #Στρατηγική #IS #IL (translated)

Amalia challenged the leftist narrative regarding the participation of women in the Democratic Army of Greece (DSE) during the Civil War, arguing that their enlistment did not necessarily indicate emancipation. She cited data indicating that about 10,000 women served in the DSE, approximately a quarter of its total strength. Of these, she wrote, 30% participated in combat units while the rest worked in the rear. At the time of the posting, 3,000 of the women were "Slavo-Macedonians." Amalia mentioned that these women were connected to the Anti-Fascist Women’s Front of Macedonia (AFŽ), which was established in Skopje on December 14, 1944, and functioned as the women's section of the NOF. The NOF, she wrote, was founded in Skopje in April 1945 with the initiative and support of Tito and, after an agreement between the KKE and Tito, was incorporated into the DSE. She argued that these organizations aimed for the incorporation of Greek Macedonia into the "Yugoslav Republic of Macedonia." Amalia stated that after the Stalin-Tito split in 1948, the KKE established the Nationwide Democratic Women’s Union (PDEG), as it could no longer control the AFŽ. According to the posting, the first event of the PDEG took place on October 25, 1948, in Kallithea Prespa, with 44 women, seven of whom were "Slavo-Macedonians." Chrysa Chatzivassiliou was elected president, who, as she wrote, was described in a misogynistic manner by party officials. She also cited a report by Nikos Zachariadis to Stalin on October 17, 1950, regarding the condemnation of Chatzivassiliou by the 3rd Conference. Regarding the other 7,000 women, Amalia argued that the majority were forcibly recruited. She referenced Markos Vafeiadis's estimate that from mid-1947, recruitment into the DSE had become "entirely violent" and that volunteers did not exceed 10%. She also cited research by the author Tasoula Ververioti on the educational level of women, as well as testimonies about difficult living conditions, shortages of clothing and hygiene products, and health issues. She added that many had suffered sexual assaults. As sources, Amalia cited works by Tasoula Ververioti and Margarita Lazaridou, as well as material from the Philip Hiliou Archive at the ASKI. In the end, she mentioned Mirka Ginova (Irene Gkin), Katina Andrejeva (Andreopoulou), Afrodita Dovalovska, and Jordana Slatnikova, along with their places of origin. #Γυναίκες #Αριστερά #Ιστορία (translated)

💙🤍 ΠΩ, ΠΩ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ, ΔΙΠΛΟ-ΜΥΘΟΣ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ! 🤍💙 Δεν είχαμε κερδίσει ποτέ τη Γερμανία και το κάναμε στο εντός εδρας ντεμπούτο του Γιούργκεν Κλοπ χάρη στη συγκλονιστική γκολάρα του Κουρμπέλη! #GERGRE https://t.co/uD6YGXI7gl #Ελλάδα #Ποδοσφαίρο #Γερμανία

🔴Η μυθολογία της αριστεράς, η κατασκευή «ηρώων» και η περίπτωση της Ζόγιας Κοσμοντεμιάνσκαγια. 🔴Μια «πατεντα» της αριστεράς, είναι η κατασκευή ηρώων, με σκοπό τη διατήρηση του περιβόητου «ηθικού πλεονεκτήματος». Οι παλαιότεροι «ήρωες» της αριστεράς, ήταν ο Βελουχιώτης, ο Γλέζος και ο Λαμπράκης. Οι νεότεροι, είναι η «Ηλένια», ο Γρηγορόπουλος, ο Φύσσας και ο «Ζακ». Πρόκειται για μια ακόμα σοβιετική πατέντα. 🔴Σήμερα, θα αναφερθώ στο σοβιετικό πρότυπο κατασκευής μιας «ηρωίδας», για να δείτε τις ομοιότητες με ανάλογες περιπτώσεις στην Ελλάδα. Η «ηρωίδα» ήταν η Ζόγια Κοσμοντεμιάνσκαγια, η περίπτωση της οποίας παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με αυτήν της «Ηλένιας», με την μόνη διαφορά ότι η «Ηλένια» ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο, ενώ η Κοσμοντεμιάνσκαγια υπαρκτό. 🔴Η Ζόγια Κ., ήταν μόλις 18 ετών το 1941, όταν εντάχθηκε σε μια ανταρτική ομάδα του Κόκκινου Στρατού. Στις 27 Νοεμβρίου 1941, ήταν μέλος ομάδας που εισήλθε σε εδάφη που κατείχαν οι Γερμανοί, με την αποστολή να κάψουν τα σπίτια του χωριού Πετρίστσεβο, στα πλαίσια της υπ’ αριθμόν 0428 Διαταγής του Στάλιν, για καταστροφή κάθε οικισμού, της σοδειάς και των αποθηκών τροφίμων, στα κατεχόμενα εδάφη, προκειμένου να μην βρίσκουν οι Γερμανοί στέγη και τροφή. Βέβαια, έτσι στερούνταν στέγης και τροφής και οι σοβιετικοί άμαχοι που κατοικούσαν στις περιοχές αυτές, αλλά αυτό δεν ενδιέφερε καθόλου τον «πατερούλη». 🔴Σύμφωνα με το αφήγημα, η Ζόγια Κ. έβαλε φωτιά σε τρία σπίτια, στα οποία υποτίθεται πως έμεναν Γερμανοί. Όμως, οι Γερμανοί συνέλαβαν έναν από τους αντάρτες, ο οποίος «κάρφωσε» το σημείο συνάντησης των παρτιζάνων, κι έτσι οι Γερμανοί συνέλαβαν την Ζόγια. Την βασάνισαν με απάνθρωπο τρόπο, αλλά αυτή έμεινε σιωπηλή μέχρι τέλους. Μετά, την οδήγησαν στην κρεμάλα, παρουσία όλων των κατοίκων του χωριού. Την ώρα που της περνούσαν την θηλιά στον λαιμό, αυτή άρχισε να εμψυχώνει τους συμπατριώτες της να αντισταθούν, ενώ ταυτόχρονα απειλούσε τους Γερμανούς. 🔴Εδώ, το αφήγημα έχει δύο όψεις. Την εποχή του Στάλιν, υποτίθεται πως η Ζόγια Κ. φώναξε τα εξής: «Αντίο, σύντροφοι! Πολεμήστε, μη φοβάστε! Ο Στάλιν θα έρθει». Μετά την αποσταλινοποίηση, τα τελευταία λόγια της «ηρωίδας» άλλαξαν: «Κρεμάστε με! Είμαστε 200 εκατομμύρια. Δεν μπορείτε να μας κρεμάσετε όλους». 🔴Το αφήγημα έγινε γνωστό, μετά από ένα αγιογραφικό για την Ζόγια άρθρο του δημοσιογράφου της Pravda, Πιότρ Λίντωφ, στις 27 Ιανουαρίου 1942. Μετά το άρθρο, της απονεμήθηκε ο τίτλος της «Ηρωίδας της Σοβιετικής Ένωσης», κι από κει και πέρα, δρόμοι, πλατείες, σχολεία κ.α. πήραν τ’ όνομα του «γενναίου» κοριτσιού, αγάλματά της στήθηκαν (ακόμα και στο μετρό της Μόσχας), συγγραφείς, καλλιτέχνες, γλύπτες και ποιητές της αφιέρωσαν έργα τους, ενώ το 1944, γυρίστηκε και μια ταινία για την ζωή και το «ηρωικό» της τέλος. 🔴Όμως, τον καιρό της περεστρόικα, απελευθερώθηκε η ιστορική έρευνα, κι έτσι κατέρρευσε η μυθολογία. Σύμφωνα, λοιπόν, με ιστορικούς ερευνητές, στο Πετρίστσεβο δεν στάθμευαν γερμανικά στρατεύματα. Και δεν συνέλαβαν Γερμανοί την Ζόγια Κ., αλλά οι εξοργισμένοι χωρικοί που τους έκαψε τα σπίτια. Και την λιντσάρισαν! Επίσης, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν επεζησε του λιντσαρίσματος και εν συνεχεία παραδόθηκε στους Γερμανούς, που την κρέμασαν. Και βέβαια, οι ηρωικές της παραινέσεις προς τους συμπατριώτες της και οι απειλές προς τους Γερμανούς την ώρα που της περνούσαν την θηλιά στον λαιμό, δεν ειπώθηκαν ποτέ. 🔴Την εποχή Πούτιν, η Ρωσσία επέστρεψε στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις». Έτσι, αφού πρώτα φιμώθηκε η ιστορική έρευνα, με την ποινικοποίηση της «υποτίμησης των κατορθωμάτων του σοβιετικού λαού κατά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο», ζωντάνεψε ξανά ο μύθος της Ζόγιας. Έτσι, το 2020, γυρίστηκε κι άλλη ταινία, για τα «κατορθώματά» της, με χρηματοδότηση του ρωσσικού κράτους και κατασκευάστηκε ένα μουσείο στον (υποτιθέμενο) τόπο του μαρτυρίου της, στο οποίο οργανώνονται υποχρεωτικά σχολικές εκδρομές. Πηγές: 📍Nina Tumarkin, «The Living and the Dead: The Rise and Fall of the Cult of World War II in Russia». 📍Andrew Nagorski, «The Greatest Battle». #Ιστορία #Αριστερά #Ηρωίδες

Ένας μύθος που διαδίδουν όσοι έχουν συμβιβαστεί με το status quo, δηλαδή το τσιμέντωμα της διχοτόμησης, είναι ότι όσοι αγωνιζόμαστε για την επανένωση της πατρίδας μας είμαστε, δήθεν, έτοιμοι να δεχθούμε την οποιαδήποτε λύση. Αυτό το παραπλανητικό αφήγημα προσπάθησα να αποδομήσω https://t.co/SGH7ahcqHo #Επανένωση #Διχοτόμηση #Μύθος #CY

... και κάπου εδώ σταματάει το άθλημα και ξεκινάει ο μύθος ... 6.20 🙄🤫✊❤️ Εμμανουήλ Καραλής Το φαινόμενο με ένα ασύλληπτο πανελλήνιο ρεκόρ και την δεύτερη καλύτερη επίδοση ... ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΏΝ https://t.co/7EssVdQrUP #αθλητισμός #ρεκόρ #μύθος

Ο πολιτικός απατεώνας Τσίπρας συνεχίζει να λέει ανερυθρίαστα το αισχρό ψέμα περί 37 δισεκατομμυρίων μαξιλάρι. Όχι, τα 37 δισ. δεν είναι «λεφτά που άφησε ο Τσίπρας από τα άδεια ταμεία». Είναι ένα από τα πιο χοντρά πολιτικά παραμύθια της μεταμνημονιακής εποχής. Το «μαξιλάρι» των ~37 δισ. ευρώ τον Ιούλιο του 2019 υπήρχε πραγματικά. Αλλά: 1. Μεγάλο μέρος του ήταν δανεικό και προορισμένο. Περίπου 15-16 δισ. ήρθαν από την τελευταία δόση του ESM (Αύγουστος 2018) ακριβώς για να δημιουργηθεί buffer μετά την έξοδο από το πρόγραμμα. Άλλα δισ. ήρθαν από εκδόσεις ομολόγων στις αγορές και από repos (δηλαδή από τα ταμεία των ασφαλιστικών ταμείων, δήμων, νοσοκομείων κ.λπ. που το κράτος «δανείστηκε» προσωρινά). Δεν ήταν χρήματα που «μάζεψε» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από πλεονάσματα και καλή διαχείριση. 2. Δεν ήταν ελεύθερα διαθέσιμα. Σημαντικό κομμάτι του buffer (ιδίως το ESM-related) είχε περιορισμούς χρήσης και χρειαζόταν ουσιαστικά τη σύμφωνη γνώμη των θεσμών. Δεν μπορούσε η κυβέρνηση απλώς να τα μοιράσει σε παροχές χωρίς συνέπειες. 3. Η «χρηστή διαχείριση» είναι μύθος. Τα πρωτογενή πλεονάσματα ήρθαν κυρίως από υψηλή φορολογία (ιδίως στη μεσαία τάξη) και υποχρησιμοποίηση δαπανών, όχι από κάποια μαγική εξυγίανση. Παράλληλα το χρέος αυξήθηκε και η λογιστική εικόνα της περιόδου 2015-2019 δεν είναι καθόλου ρόδινη, όπως έχουν δείξει αναλύσεις με δημόσια στοιχεία (χρέος, repos, ταμειακά). 4. Η ρητορική «από τα άδεια ταμεία αφήσαμε 37 δισ.» είναι πολιτική προπαγάνδα. Παρέλαβαν μια χώρα σε πρόγραμμα και παρέδωσαν μια χώρα με μεγάλο cash buffer που χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους δανειστές και τις αγορές ακριβώς για να υπάρχει ασφάλεια μετά την έξοδο. Το να παρουσιάζεται αυτό ως προσωπικό επίτευγμα «εξοικονόμησης» είναι απλά ψέμα. Συμπέρασμα: Τα 37 δισ. υπήρχαν ως αριθμός. Το αφήγημα ότι «τα αφήσαμε εμείς από το τίποτα χάρη στη δική μας πολιτική» είναι αισχρό. Ήταν κυρίως δανεικό μαξιλάρι ασφαλείας, όχι θησαυρός που μάζεψε ο ΣΥΡΙΖΑ. #Τσίπρας #πολιτική #Ελλάδα #οικονομία

Στην παράδοση των ινδιάνων Τσερόκι, ο κόσμος δεν χωρίζεται σε δυνατούς και αδύναμους, αλλά σε εκείνους που υποτάσσονται στο αναπόφευκτο και σε εκείνους που επαναπροσδιορίζουν τα όρια του εφικτού. Κάποτε, ο Oonawlehung, ο Μεγάλος Άνεμος, η προσωποποίηση της ίδιας της χαοτικής φύσης, αποφάσισε να δοκιμάσει τις αντοχές της δημιουργίας. Κατέβηκε από τα βουνά με μια μανία που δεν είχε προηγούμενο. Ξερίζωνε αιωνόβιες βελανιδιές, σήκωνε το χώμα και σκοτώνε το φως του ήλιου. Ήταν μια δύναμη απόλυτη, απρόσωπη και ανίκητη. Μπροστά του, τα μεγάλα ζώα του δάσους, η αρκούδα με τους μυώνες της και το ελάφι με την ταχύτητά του, συνειδητοποίησαν τη μικρότητά τους. Κρύφτηκαν στις σπηλιές, αποδεχόμενα την ήττα τους πριν καν αναμετρηθούν. Για αυτά, η επιβίωση σήμαινε υποταγή στη θύελλα. Μέσα στο σκοτάδι της καταιγίδας, ένα μικροσκοπικό πουλάκι, ο Oshiga (ο τρυποκάρυδος), άνοιξε τα φτερά του. Στα μάτια των άλλων ζώων, η κίνησή του έμοιαζε με τρέλα, μια καθαρή απόπειρα αυτοκτονίας. Πώς μπορεί μια ύπαρξη λίγων γραμμαρίων να σταθεί απέναντι στο απόλυτο χάος; Ο Oshiga δεν πέταξε μακριά από τον Άνεμο. Πέταξε κατευθείαν πάνω του.Η πρώτη ριπή τον τίναξε πίσω, τσακίζοντας τα φτερά του. Η δεύτερη τον έσυρε στο έδαφος. Όμως, κάθε φορά που ο Άνεμος τον πίεζε προς τα κάτω, το πουλάκι χρησιμοποιούσε την ίδια την ορμή του εχθρού του. Αντί να αντισταθεί με ωμή βία,την οποία δεν διέθετε, άρχισε να "διαβάζει" τα ρεύματα. Μετέτρεψε την αντίσταση σε ανυψωτική δύναμη. Κάθε φορά που ο Άνεμος λυσσούσε, ο Oshiga άνοιγε τα φτερά του με τέτοια γωνία ώστε η μανία του "διώκτη" του να τον σπρώχνει όλο και πιο ψηλά... Μετά από ώρες εξάντλησης, εκεί που τα όρια του σώματος είχαν ξεπεραστεί, το πουλάκι κατάφερε το αδιανόητο. Έφτασε στο πιο ψηλό σημείο της δίνης, εκεί που ο Άνεμος δεν είχε πλέον δύναμη να τον χτυπήσει, και κάθισε απαλά στην "πλάτη" του. Ο Μεγάλος Άνεμος, νιώθοντας αυτό το ανεπαίσθητο βάρος, σταμάτησε. Κοίταξε ψηλά και είδε το πληγωμένο αλλά όρθιο πλάσμα. Δεν υπήρχε θυμός ανάμεσά τους, μόνο ένα βαθύ δέος. Ο Άνεμος κατάλαβε ότι η δύναμη δεν κρίνεται από το μέγεθος, αλλά από την άρνηση να συνθηκολογήσεις. Το πουλάκι δεν "νίκησε" τον Άνεμο με την έννοια της καταστροφής. Τον δάμασε, μετατρέποντας μια απειλή σε σύμμαχο. Έγιναν ένα... ------------------------ Αυτός ο μύθος είναι η απόλυτη οπτικοποίηση αυτού που βλέπουμε στο άλμα επί κοντώ και στην πορεία του Εμμανουήλ Καραλή. Το ψηλό κοντάρι και ο πήχης είναι ο Άνεμος. Είναι το εμπόδιο που φαντάζει αφύσικο να ξεπεραστεί από έναν άνθρωπο. Ο Μανόλο δεν παλεύει εναντίον της βαρύτητας ή των θηρίων-αντιπάλων του. Χρησιμοποιεί την ίδια την πίεση, το άγχος και τις δυσκολίες (τις "ριπές του ανέμου") για να πάρεις ύψος. Όταν φτάνεις στο επίπεδο να κοιτάζεις τον "Άνεμο" στα μάτια, ο αγώνας παύει να είναι εχθρικός. Γίνεται μια συνδημιουργία. Ο Καραλής δίπλα σε αθλητές-μεγαθήρια δεν είναι ο "μικρός που έχασε. Είναι αυτός που ανάγκασε τον Άνεμο να σταματήσει και να τον σεβαστεί... Όμως ο μύθος των Τσερόκι δεν είναι ένα απλό παραμύθι για τη φύση. Είναι μια σκληρή αλληγορία για την κοινωνία μας. Στην πραγματική ζωή, ο "Μεγάλος Άνεμος" δεν είναι πάντα ένα φυσικό φαινόμενο. Συχνά, είναι ο τυφλός ρατσισμός, ο φθόνος της μετριότητας και το συστηματικό bullying. Ο Εμμανουήλ Καραλής δεν αντιμετωπίζει μόνο το ύψος του πήχη στο άλμα επί κοντώ. Από τα πρώτα του βήματα μέχρι και σήμερα, αναγκάζεται να παλεύει με έναν πολύ πιο σκοτεινό, υπόγειο και επίμονο άνεμο: τις ρατσιστικές επιθέσεις, τη χλεύη και την αμφισβήτηση της ίδιας του της ταυτότητας από ανθρώπους που κρύβονται στην ασφάλεια της ανωνυμίας ή του πλήθους. Το bullying επιχειρεί πάντα το ίδιο πράγμα: να σε αναγκάσει να μαζέψεις τα φτερά σου. Να σε πείσει να κρυφτείς στη σπηλιά, όπως τα μεγάλα ζώα του μύθου, αποδεχόμενος ότι η μοίρα σου είναι να μείνεις χαμηλά. Όμως η απάντηση του Καραλή απέναντι σε αυτό το δηλητήριο είναι το απόλυτο μάθημα... Δεν αναλώνεται σε λασπομαχίες με εκείνους που βρίσκονται στο έδαφος. Απαντά με το χαμόγελό του, με το ήθος του και με πτήσεις που αγγίζουν τα αστέρια. Ο Καραλής αποδεικνύει ότι η τοξικότητα των άλλων δεν σε καθορίζει, εκτός αν της επιτρέψεις να σε λυγίσει. Εκείνος πήρε την ορμή των επιθέσεων και τη μετέτρεψε σε ανυψωτική δύναμη για να πάει ακόμα ψηλότερα. Στο δάσος του μύθου, τα υπόλοιπα ζώα κοιτούσαν αμήχανα τη μάχη. Στο δικό μας "δάσος", η ανοχή στο bullying είναι συνενοχή. Όταν κοιτάτε τον Καραλή να ίπταται στον ουρανό, μην βλέπετε απλώς έναν τεράστιο αθλητή. Δείτε έναν άνθρωπο που αρνήθηκε να γίνει το θύμα που ήθελαν οι διώκτες του. Δείτε τον Oshiga, το μικρό πουλάκι που κοίταξε τη θύελλα στα μάτια, ανέβηκε στην πλάτη της και την ανάγκασε να σιωπήσει. Το ερώτημα που μένει για εμάς είναι απλό: Όταν ο άνεμος της αδικίας φυσάει γύρω μας, θα κρυφτούμε στη σπηλιά της σιωπής ή θα βρούμε το ανάστημα να ανοίξουμε τα φτερά μας κόντρα στο ρεύμα; #Καραλής #Ανατροπή #Δύναμη #Μύθος

Με όλα αυτά καταρρίφθηκε οριστικά και ο μύθος του υπαλληλοκέ Προχωράμε αποφασιστικά με ακόμη περισσότερες αποκαλύψεις Μόνο αλήθειες, πάντα! https://t.co/ryeDMt3dn2 #Αλήθεια #Αποκαλύψεις #Μύθοι

Πολλοί καυτηριάζουν γιατί η ελληνική «ακαδημαϊκή κοινότητα» δεν αντιδρά οργανωμένα στην ξευτίλα των ιδιωτικών ΑΕΙ. Παιδιά, αυτό με την «ακαδημαϊκή κοινότητα» είναι μύθος. Και στην Ελλάδα και παντού, οι «ακαδημαϊκοί» είναι ασήμαντες προσωπικότητες, με ελάχιστες εξαιρέσεις. #Αγωνία #ΑκαδημαϊκήΚοινότητα #ΙδιωτικάΑΕΙ

2062 Τι ήταν ο μεντιλιμπαρ παππού? Ο μεντι ήταν μύθος αγόρι μου Μύθος ανάμεσα σε ανθρώπους Ήταν το δώρο παραμονές των γενεθλίων μας Ήταν εργατικός,δίκαιος και πρέσβευε όλα τα ιδανικά του θρύλου μας Δεν έφυγε και πότε άλλωστε αγόρι μου Είναι πάντα εκεί Στο πάνθεον #OlympiacosFC https://t.co/vkhkCZcSpp #Myth #Legend #Memories

Ο μύθος της Αλίκης Βουγιουκλάκη, της «εθνικής σταρ» της Ελλάδας, δημιουργήθηκε μέσα από την εμβληματική της καριέρα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, τη διαρκή της παρουσία στα μέσα ενημέρωσης και την ικανότητά της να αντηχεί τις προσδοκίες και τις αντιφάσεις της μεταπολεμικής κοινωνίας, αποκαλύπτοντας τις προσωπικές της τραγωδίες και την μοναξιά πίσω από τη δόξα. #ΑλίκηΒουγιουκλάκη #ΕθνικήΣταρ #Κινηματογράφος

Ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης απαντά στον Χρυσοχοΐδη για την πρωινή του διάψευση ότι είναι ... μυθεύματα τα περί email! "Εγώ άκουσα σήμερα το πρωί τον κ. Χρυσοχοΐδη σε μια συνέντευξη στον κύριο Πορτοσάλτε ότι είναι μύθοι αυτά τα περί email και ΑΙ! Καλωσορίζουμε τον κύριο Χρυσοχοΐδη στην πραγματικότητα. Πραγματικά είναι μύθος το ζήτημα ότι υπάρχει email το οποίο εστάλη τώρα, είναι αστεία πράγματα αυτά. Το πρώτο πράγμα το οποίο θα περίμενε κάποιος, ειναι μια εισαγγελική παραγγελία να σταλεί στην εταιρεία η οποία φαίνεται ότι παρέχει το email προκειμένου να ταυτοποιηθεί αυτός ο οποίος έκανε το email και προκειμένου να προσέλθει. Δεν έγινε κάτι τέτοιο, το οποίο για μας δείχνει ότι είναι δεδομένο και για τις εισαγγελικές αρχές ότι αυτό είναι ένα μύθευμα. Το γεγονός ότι σήμερα βγήκε και το είπε και ο Χρυσοχοΐδης και εγώ πραγματικά το άκουσα, είναι ευπρόσδεκτο γιατί μας επιστρέφει ξανά στο βασίλειο της αλήθειας..." #Δικαιοσύνη #Αλήθεια #Μύθοι

ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟ ΈΓΚΛΗΜΑ Την Τρίτη το έγραφα: οι κανόνες εμπλοκές πρέπει να αλλάξουν χθες. Ο παράνομος 20χρονος (υποψιαζόμαστε την ιδιότητα του "ευπαθούς και ευάλωτου, ε;) ήταν γνωστός στις αρχές, είχε ξανασυλληφθεί γιατί είχαν βρεθεί στο αυτοκίνητό του σιδερογροθιά, ρόπαλο και φάρος αστυνομίας, είχε μαζί του αεροβόλο πιστόλι, παρέσυρε τους αστυνομικούς σε επικίνδυνη για τη ζωή τους και τη ζωή των κατοίκων της περιοχής καταδίωξη, εμβόλισε περιπολικά και προσπάθησε να πατήσει τους αστυνομικούς που ήταν έξω από αυτά, μέχρι που αναγκάστηκαν να του ρίξουν. ΤΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ; Να τον παρακαλούν γονυπετείς; Να του στείλουν μια ανθοδέσμη με σημείωμα "Σε αγαπάμε. Μη μας κουράζεις άλλο."; Είναι δυνατόν ρε ασπόνδυλοι, φοβικοί, ευνουχισμένοι γαλαζαίοι να υπάρχει τάξη και ασφάλεια, όταν οι παραβατικοί κάνουν ό,τι γουστάρουν και τα όργανα της τάξης έχουν δεμένα χέρια; Πόσο μυαλό χρειάζεται για να το καταλάβετε; Υ.Γ. Έγραφα στο άρθρο μου την Τρίτη: "Η κυβέρνηση εξακολουθεί να υποτάσσεται στην ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. Φοβάται ότι η επιβολή του νόμου θα της κολλήσει τη ρετσινιά του "αυταρχισμού". Έτσι, επιτρέπει να συντηρείται ο μύθος του "καλού αγωνιστή" και του "κακού μπάτσου", με αποτέλεσμα η πολιτική βία να αντιμετωπίζεται με το γάντι, για να μη διαταραχθεί δήθεν η κοινωνική ειρήνη. Και μόνο η δήλωση για "μηδενική ανοχή" στη βία θα ήταν απαράδεκτη σε ένα σοβαρό κράτος: δηλαδή υπάρχει περίπτωση να ισχύει κάτι άλλο; Επιπλέον, οι αστυνομικοί στο πεδίο είναι θεσμικά απροστάτευτοι. Οι κανόνες εμπλοκής, τραγικοί. Τους στέλνουν ως πρόβατα επί σφαγήν: μπορούν να χρησιμοποιήσουν όπλο μόνο αν οι κακοποιοί πυροβολήσουν πρώτοι. Αν προφτάσουν. Οι Σκυλογιάννης και Ευαγγελινέλης, στην καταδίωξη του Ρέντη, δεν πρόφτασαν. Η κυβέρνηση του Κυριάκου όχι μόνο δεν προσέφερε πολιτική κάλυψη, αλλά ευνούχισε τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Σωμάτων Ασφαλείας. Ο αστυνομικός γνωρίζει ότι αν χρησιμοποιήσει τον οπλισμό του για να αμυνθεί ή για να ακινητοποιήσει έναν εγκληματία, θα βρεθεί κατηγορούμενος, θα τεθεί σε διαθεσιμότητα, θα διασυρθεί στα ΜΜΕ, και θα πρέπει τον δικαστικό του Γολγοθά να τον πληρώσει από την τσέπη του." Ο Γολγοθάς αυτός μόλις ξεκίνησε για τους 2 αστυνομικούς στο Άργος, που απλώς έκαναν, με κίνδυνο της ζωή τους, το καθήκον τους. Μεταξύ μας: απορώ που υπάρχουν ακόμα αστυνομικοί με τέτοια αίσθηση καθήκοντος. Με όσα εμπόδια τους βάζει στη δουλειά τους το ίδιο το κράτος, το φυσιολογικό θα ήταν να τα έχουν γραμμένα όλα εκεί που δεν πιάνει μελάνι: "Να κι αν τον πιάσουμε, να κι αν δεν τον πιάσουμε. Έτσι κι αλλιώς πάλι έξω θα είναι και θα κάνει τα ίδια, ξανά και ξανά και ξανά." Διαφωνεί κανένας; #αστυνομία #δικαιοσύνη #ασφάλεια

Τι ανεβάζει στα social ένας μεγάλος παίκτης όταν κερδίζει το F4MVP VS Τι ανεβάζει ένας ΜΥΘΟΣ Υ.Γ. 14 φωτό διάλεξε ο γαμιας. Ούτε μια με την προσωπική του διάκριση #OlympiacosBC https://t.co/KTWBh9VEFT #Basketball #F4MVP #Olympiacos

Δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω. Θα περιμένετε όλοι να διαβάσετε αρνητικά σχόλια. Και λογικό θα πω αφού είναι σε όλους σας γνωστή η άποψή μου για το ΥΠΠΟ μας! Όμως ένα "μπράβο" για την αποκατάσταση το οφείλω και θα το πω. Αλλά...υπάρχει και ένα αλλά! Ανακοινώνει, λοιπόν, ότι η δυτική όψη αποδίδεται στην "πληρέστερη δυνατή μορφή της". Η λέξη-κλειδί είναι το "δυνατή" και όχι η "αρχική". Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην αρχιτεκτονική αποκατάσταση της δομής και την ανασύσταση των γλυπτών. Η πραγματικότητα για τη δυτική όψη, πέρα από τα κλεμμένα του Μουσείου στο Λονδίνο, περιλαμβάνει μόνιμες απώλειες και συνειδητές επιλογές των αναστηλωτών... Ας δούμε τι εννοώ. Η πρόσφατη αποκατάσταση, όπως εξηγεί η Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης, αφορούσε κυρίως τη γεωμετρία και τη στατική δομή του τριγωνικού αετώματος και όχι τα ίδια τα γλυπτά. Αποκαταστάθηκαν τρεις μεγάλοι ορθοστάτες (τοίχοι υποβάθρου) στο τύμπανο του αετώματος. Ο 6ος και ο 8ος ορθοστάτης διορθώθηκαν με τη συγκόλληση αρχαίων θραυσμάτων και νέου μαρμάρου. Ο 7ος ορθοστάτης είχε χαθεί ολοκληρωτικά και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από νέο πεντελικό μάρμαρο για να στηριχθεί σωστά η οροφή. Πάρα πολύ ωραία και μπράβο! Όμως η δυτική όψη έχει υποστεί ανεπανόρθωτες καταστροφές που κανένα αναστηλωτικό έργο δεν μπορεί να αναπληρώσει. Κατά την πολιορκία των Βενετών, μια βόμβα έπεσε στον Παρθενώνα. Όταν ο Μοροζίνι προσπάθησε να αποκαθηλώσει τα κεντρικά γλυπτά του δυτικού αετώματος (το θαυμαστό άρμα της Αθηνάς και του Ποσειδώνα) για να τα πάρει ως λάφυρα, τα σχοινιά έσπασαν και τα γλυπτά έπεσαν στο έδαφος και έγιναν κομμάτια. Αυτά τα τμήματα χάθηκαν για πάντα ή έγιναν ασβέστης στα χρόνια που ακολούθησαν. Τα εναπομείναντα αυθεντικά γλυπτά της δυτικής όψης (όπως ο Κέκροπας και η Καλλιρρόη) υπέστησαν τρομερή διάβρωση από το νέφος της Αθήνας τον 20ο αιώνα. Ο λόγος που η δυτική όψη θα έχει πάντα μέρη που λείπουν είναι και δεοντολογικός...Η σύγχρονη αρχαιολογία απαγορεύει την κατασκευή ψεύτικων αρχαίων γλυπτών για να γεμίσουν τα κενά.Τα αυθεντικά γλυπτά που διασώθηκαν έχουν μεταφερθεί στο Μουσείο Ακρόπολης για να προστατευτούν. Στο μνημείο έχουν τοποθετηθεί ακριβή αντίγραφα από τεχνητό λίθο. Με λίγα λόγια, όπου δεν υπάρχει ακριβής γνώση της μορφής ενός ανάγλυφου ή ενός γλυπτού, ο χώρος αφήνεται σκόπιμα κενός, ώστε ο θεατής να αναγνωρίζει τι είναι αυθεντικό και τι έχει χαθεί. Επομένως, για να ολοκληρώσω αυτή την εισαγωγή, η "πληρέστερη μορφή" που αναφέρει το ΥΠΠΟ αφορά την αρχιτεκτονική αποκατάσταση του σκελετού του ναού (που προστατεύει φυσικά το μνημείο από μελλοντικούς σεισμούς) και την απομάκρυνση των σκαλωσιών, αφήνοντας το μάτι να δει τις τέλειες αναλογίες του κτιρίου, έστω και με τις μόνιμες, ιστορικές του "πληγές". Όμως, γνωρίζουμε άραγε τι πραγματικά υπήρχε εκεί; Ίσως να έχετε διαβάσει ή ακούσει ότι "δεν ξέρουμε". Αυτός είναι ένας βολικός μύθος για όσους θέλουν να υποβαθμίσουν το μέγεθος της καταστροφής ή να δικαιολογήσουν την τωρινή κατάσταση. Διαθέτουμε αδιάψευστα στοιχεία: - Μόλις 13 χρόνια πριν από την καταστροφική έκρηξη του Μοροζίνι, ο Γάλλος ζωγράφος Jacques Carrey σχεδίασε το δυτικό αέτωμα σχεδόν ακέραιο. Γνωρίζουμε με ακρίβεια τη θέση κάθε μορφής: από την κεντρική σύγκρουση της Αθηνάς με τον Ποσειδώνα, μέχρι τον Κεκροπα, την Πάνδροσο, τον Ερμή, την Ίριδα και τους ποτάμιους θεούς (Κηφισό και Ιλισό). - Από τον Παυσανία μέχρι τους μεταγενέστερους περιηγητές, το θεματικό και συμβολικό πρόγραμμα του ναού ήταν πλήρως καταγεγραμμένο. Πολλοί σύγχρονοι αναλυτές προσεγγίζουν τον Παρθενώνα απλώς ως ένα "αισθητικό επίτευγμα" ή ένα "θρησκευτικό μνημείο". Αυτό είναι μια επιφανειακή ανάγνωση η οποία θα έλεγα ότι δεν τιμά όχι μόνο αυτούς αλλά και εμάς... Ο Παρθενώνας, στην πραγματικότητα, ήταν ένα πολιτικό και φιλοσοφικό μανιφέστο αποτυπωμένο σε μάρμαρο! Θα ξεκινήσω από τη Δυτική Όψη, που μου έδωσε και το ερέθισμα γι΄αυτό το μήνυμα,στην οποία αποτυπώνεται ξεκάθαρα το "Μήνυμα της Δημοκρατίας": Η έριδα Αθηνάς και Ποσειδώνα δεν ήταν απλώς ένας μύθος. Ήταν η ανάδειξη της διπλωματίας και της επιλογής. Οι Αθηναίοι επέλεξαν την ελιά (την ειρήνη, την παιδεία, την οικονομία) έναντι της τρίαινας (της ωμής βίας και της κυριαρχίας). Η πόλη αυτοπροσδιοριζόταν μέσα από τη λογική και όχι μέσα από τον καταναγκασμό (θυμηθείτε τι σας έχω γράψει για τη νέα ταξή του Δωδεκαθέου)... Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, ένας ναός δεν απεικόνιζε μόνο θεούς ή σφαγές, αλλά τους ίδιους τους πολίτες (τη διαδικασία των Παναθηναίων- Ζωφόρος). Οι άνθρωποι περπατούσαν δίπλα-δίπλα με τους θεούς. Ήταν η απόλυτη αποθέωση του ανθρωποκεντρισμού: ο άνθρωπος ως το κέντρο του σύμπαντος. Θα τη λέγαμε και "γιορτή της αυτογνωσίας"... Οι περίφημες αρχιτεκτονικές εκλεπτύνσεις (οι καμπυλότητες που κάνουν το κτίριο να φαίνεται ζωντανό και όχι άψυχο) δείχνουν ότι οι δημιουργοί του είχαν λύσει προβλήματα οπτικής και ψυχολογίας που η σύγχρονη αρχιτεκτονική δυσκολεύεται ακόμα να συλλάβει... Όλοι ανατρέχουν στον Ησίοδο και στον Όμηρο για να "συλλάβουν" την "αρχή". Όμως, εκεί πάνω στον Παρθενώνα, η ιστορία ξαναγράφεται από την αρχή, όχι από βασιλιάδες, αλλά από τους ίδιους τους ελεύθερους πολίτες! Οι θεοί δεν είναι πια απρόσιτοι δυνάστες. Στη ζωφόρο του Παρθενώνα, οι θεοί κάθονται ανάμεσα στους ανθρώπους και παρακολουθούν τη γιορτή της πόλης ως ίσοι προς ίσους. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένας ναός δεν χτίζεται για να δοξάσει έναν ηγεμόνα ή μια δυναστεία, αλλά για να καθρεφτίσει την ίδια την κοινότητα των πολιτών. Το υποκείμενο της ιστορίας είναι πλέον ο άνθρωπος που σκέφτεται, ψηφίζει, δημιουργεί και υπερασπίζεται την πατρίδα του. Οι μαθηματικές αναλογίες του ναού (ο χρυσός αριθμός Φ) και οι αρχιτεκτονικές εκλεπτύνσεις δεν ήταν απλώς "διακοσμητικές". Ήταν η υλοποίηση της φιλοσοφικής ιδέας ότι το Σύμπαν διέπεται από Λόγο (λογική) και Αρμονία, και ότι η Δημοκρατία (όχι αυτή που γνωρίζουμε) είναι η εφαρμογή αυτής της συμπαντικής αρμονίας στην ανθρώπινη κοινωνία. Όταν το κράτος ή η παγκόσμια κοινότητα αντιμετωπίζει το μνημείο απλώς σαν έναν "τουριστικό πόλο" ή ένα "παζλ" που του λείπουν κομμάτια, χάνεται η ουσία. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν έχτισαν έναν σκελετό από μάρμαρο. Έχτισαν μια ιδέα για το πώς πρέπει να στέκεται ο ελεύθερος άνθρωπος απέναντι στον κόσμο. Αν θέλει κανείς να καταλάβει το απόγειο της ελληνικής συνείδησης και της ελευθερίας, η κορυφή του βράχου της Ακρόπολης είναι το πιο αδιάψευστο βιβλίο. Τα κείμενα μπορούν να αντιγραφούν, να παραποιηθούν, να λογοκριθούν ή να "κατασκευαστούν" ανά τους αιώνες από διάφορα καθεστώτα. Το μάρμαρο όμως, και η γεωμετρία που στέκεται εκεί πάνω για 2.500 χρόνια, δεν μπορούν να κρυφτούν. Ο Παρθενώνας είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η ιστορία μας δεν είναι μια ιστορία υποταγής σε μύθους, αλλά μια ιστορία κατάκτησης της λογικής και της ελευθερίας. Όποιος θέλει να καταλάβει τι σημαίνει "Έλληνας" και γιατι μας πολεμούν με μένος, πρέπει να κοιτάξει πώς οι δημιουργοί του ναού κατάφεραν να δώσουν υλική μορφή στην ίδια την έννοια του ελεύθερου πνεύματος! Καλημέρα σε όλους! #Παρθενώνας #Αρχιτεκτονική #Δημοκρατία

Εκατό χρόνια μετά τη γέννησή της, η Μέριλιν Μονρόε παραμένει ένα αίνιγμα, με την εικόνα της να επισκιάζει την ανθρώπινη πλευρά της, και άρθρα και εκθέσεις προσπαθούν να αποκαλύψουν τα τραύματα και την προσωπικότητά της, ξεπερνώντας τα στερεότυπα που την περιβάλλουν. #ΜέριλινΜονρόε #100Χρόνια #ΜύθοςΚαιΆνθρωπος