Search

Την καλημέρα μου σε όλους! Να έχετε όμορφη Κυριακή .. Χαρείτε τη φύση.. Αφήστε πίσω ότι σας αγχώνει και σας στεναχωρεί.. Η ζωή περνάει τόσο γρήγορα που δεν το καταλαβαίνουμε.. https://t.co/sUWNw5atXN #Καλημέρα #Κυριακή #Φύση

Η «νεκρή ζώνη» της Κύπρου, προϊόν της τουρκικής εισβολής, αποδεικνύεται όχι μόνο ως σύμβολο διαίρεσης αλλά και ως σημαντικός οικολογικός θύλακας, όπου η απουσία ανθρώπινης δραστηριότητας έχει οδηγήσει σε αναζωογόνηση της φύσης και αύξηση της βιοποικιλότητας, όπως αποδεικνύει η παρουσία πάνω από 300 αγρινών στο χωριό Βαρίσεια. #νεκρή_ζώνη #βιοποικιλότητα #Κύπρος

Πριν από 19 χρόνια, ο 20χρονος τότε Λιονέλ Μέσι και ο… νεογέννητος Λαμιν Γιαμαλ έβγαλαν αυτή την φωτογραφία για χάρη ενός ημερολογίου της UNICEF. Την Κυριακή, οι δυο τους θα τεθούν αντιμέτωποι στον τελικό του Μουντιάλ! Με τον μικρό να έχει μετατρέψει εκείνο το μπάνιο σε κάποιου είδους θαυματουργό «βάπτισμα» και τον μεγάλο να έχει νικήσει τους νόμους φύσης. Είναι όσο τρελό ακούγεται… #Μουντιάλ #Μέσι #Γιαμαλ

Στα σκοτεινά νερά του Σαρωνικού, εκεί που το αλμυρό κύμα του Ποσειδώνα γλείφει τους βράχους του Πειραιά, βρισκόταν μια αθηναϊκή τριήρης, δεμένη στον ναύσταθμο της Ζέας. Ήταν η εποχή του Χρυσού Αιώνα... Στην πλώρη του πλοίου καθόταν ο Κλέων, ένας έμπειρος καραβοκύρης με πρόσωπο αυλακωμένο από την αρμύρα. Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό κομμάτι ξύλο ελιάς, φυλακτό από την ιερή ελιά της Αθηνάς στην Ακρόπολη. Δίπλα του, ο νεαρός γιος του, ο Φίλιππος, κοιτούσε το φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στο νερό. "Πατέρα", ρώτησε ο νεαρός, "πώς καταφέραμε εμείς, οι άνθρωποι της γης και της ελιάς, να γίνουμε οι αφέντες αυτού του άγριου πελάγους; Δεν φοβόμαστε την οργή του Ποσειδώνα που κάποτε απορρίψαμε;" Ο Κλέων χαμογέλασε, χαϊδεύοντας το ξύλο της ελιάς. "Δεν τον απορρίψαμε, παιδί μου. Τον βάλαμε σε τάξη. Κοίταξε αυτό το πλοίο. Είναι φτιαγμένο με τη σοφία της Αθηνάς, με γεωμετρία, με σχέδιο, με τον ορθό λόγο που μας έμαθαν οι νόμοι και οι φιλόσοφοι. Όταν εκατόν εβδομήντα άνδρες κωπηλατούν στον ίδιο ρυθμό, το χάος της θάλασσας υποτάσσεται. Μετατρέψαμε το αλμυρό, άγονο νερό σε μια λεωφόρο που φέρνει πλούτο, δόξα και δημοκρατία στην Αθήνα. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος μας έμαθαν ότι οι θεοί του Ολύμπου έβαλαν τάξη στο σύμπαν. Κι εμείς, ακολουθώντας τους, βάλαμε τάξη στη φύση". Τα χρόνια πέρασαν σαν το γρήγορο νερό του ποταμού. Ο Φίλιππος μεγάλωσε, έγινε κι αυτός κωπηλάτης, περήφανος πολίτης της μεγάλης ναυτικής αυτοκρατορίας. Όμως, η μοίρα των πόλεων, όπως και των ανθρώπων, είναι ευμετάβλητη. Ο Μεγάλος Πόλεμος με τη Σπάρτη ξέσπασε και μαζί του ήρθε το σκοτάδι. Το καλοκαίρι του 430 π.Χ., ο Φίλιππος βρέθηκε κλεισμένος μέσα στα Μακρά Τείχη της Αθήνας. Ένας τρομερός λοιμός, μια άγνωστη φονική ασθένεια, χτύπησε την πόλη. Το νερό, που κάποτε καθάριζε τα σώματα και τις ψυχές στις τελετουργίες, τώρα γινόταν μάρτυρας της απόλυτης εξαθλίωσης. Οι άνθρωποι, τρελαμένοι από τη δίψα και τον πυρετό, έπεφταν μέσα στα δημόσια συντριβάνια και στις δεξαμενές, πεθαίνοντας μέσα στο ίδιο το νερό που προσπαθούσαν να πιουν. Ο ιστορικός Θουκυδίδης, περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας, κατέγραφε με κρύο, χειρουργικό, θα έλεγα, ρόλο την καταστροφή. Είδε τον πολιτισμό, τους νόμους, τη σοφία της Αθηνάς και την ελπίδα του Ποσειδώνα να λιώνουν. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να σέβονται τους θεούς και τους νόμους, καθώς έβλεπαν τους ευσεβείς και τους ασεβείς να πεθαίνουν το ίδιο γρήγορα. Η ευγένεια της δημοκρατίας σαρώθηκε από το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης. Το λεπτό στρώμα πάγου του πολιτισμού είχε σπάσει... Ο Φίλιππος, αδύναμος, καθισμένος στις πέτρες της Ακρόπολης, κοιτούσε τη θάλασσα. Το φυλακτό από ξύλο ελιάς είχε χαθεί προ πολλού. Κατάλαβε τότε την αλήθεια που ο πατέρας του είχε παραλείψει να του πει. Η νέα τάξη του Δωδεκαθέου, οι τριήρεις, τα αρδευτικά κανάλια και τα μεγαλεπήβολα δημόσια έργα ήταν απλώς μια ανθρώπινη ψευδαίσθηση κυριαρχίας. Κάτω από το χρυσό προσωπείο των Ολύμπιων θεών, κάτω από την επιστήμη και τη λογική, κρυβόταν πάντα η Μοίρα και η Ανάγκη, αυτές οι αρχέγονες, τυφλές δυνάμεις που κυβερνούν το σύμπαν. Η Ανάγκη της φύσης (ο λοιμός, ο πόλεμος, η φθορά) δεν υπακούει σε νόμους πόλεων ούτε σε προσευχές. Είναι το ίδιο το νερό στην πιο αρχέγονη μορφή του... μπορεί να ποτίσει μια ελιά, μπορεί να ταξιδέψει μια τριήρη, αλλά μπορεί και να πνίξει μια ολόκληρη αυτοκρατορία αν η Μοίρα το ορίσει. Οι θεοί και οι άνθρωποι χτίζουν πάνω στην άμμο. Η Ανάγκη είναι το κύμα που, αργά ή γρήγορα, θα έρθει να σβήσει τα πάντα, θυμίζοντάς μας ότι είμαστε απλώς φιλοξενούμενοι σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει... ----------------------- Ένα περιστατικό στη γειτονιά έγινε αφορμή γι΄αυτή τη μικρή αναδρομή... Μια διαφορετική καλημέρα! #Αθήνα #Ιστορία #Δημοκρατία

Όταν πριν από 14 χρόνια αποχώρησα από την τηλεόραση κλείνοντας «το Κουτί της Πανδώρας» ήταν μια συνειδητή επιλογή. Μια εκπομπή έρευνας , δεν είχε θέση στην Ελληνική τηλεόραση. Δεν μπορούσα να κοροϊδεύω κανέναν, ούτε τον εαυτό μου. Το να μείνω στην τηλεόραση και να αναπαράγω την παρακμιακή εικόνα της, για να εξασφαλίζω απλώς το «μεροκάματο», ήταν ενάντια στη φύση μου, τη λογική, την ηθική μου και τις δεκαετίες που υπηρέτησα τη δημοσιογραφία. Ακολούθησα άλλο δρόμο. Για την ακρίβεια δεν υπήρχε, τον άνοιξα. Σε άλλους άρεσε και σε άλλους όχι. Στόχος του δημοσιογράφου όμως δεν είναι να αρέσει, αλλά να λέει αυτό που πιστεύει ως αληθινό. Δεν είχα πάντα δίκιο, αλλά είχα δίκιο στην επιλογή του άλλου δρόμου και της αξιοπρέπειας. Ολα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν αποσυνδέθηκα από την έρευνα αλλά και «το Κουτί της Πανδώρας». Ήταν πάντα το παιδί μου και ήξερα πως θα έρθει η ώρα να βρεθούμε ξανά . Η επιτυχία αυτής της εκπομπής δεν αποδεικνύεται ούτε με νούμερα τηλεθέασης, ούτε με τη φήμη που είναι ακόμη ζωντανή. Η πιο μεγάλη και τιμητική απόδειξη της επιτυχίας της είναι το γεγονός ότι με σταματάνε στο δρόμο νέοι άνθρωποι, που όταν διακόπηκε το Κουτί της Πανδώρας ήταν σχεδόν μωρά και μου εξομολογούνται ότι βλέπουν την εκπομπή στο διαδίκτυο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να είσαι παρών όχι γιατί το δηλώνεις αλλά γιατί κάποιοι και μάλιστα νέοι άνθρωποι, εκτιμούν αυτό που έκανες. Τώρα που έχει περάσει ο χρόνος και η εμπειρία αποδεικνύει πόσο πολύτιμη είναι κυρίως γιατί σε κάνει να μπορείς να πετάξεις πράγματα αντί να κρατήσεις, είμαι περήφανος που ανακαλύπτω πως εκπομπές που γυρίστηκαν πριν 25 χρόνια είναι επίκαιρες. Έχουν κάτι να πουν. Κάπως έτσι ήρθε η ώρα της απόφασης να επιστρέψει το Κουτί της Πανδώρας. Το χρωστάω σε εμένα, στην δημοσιογραφία που επέλεξα να εκπροσωπήσω αλλά κυρίως στον κόσμο που επιμένει και περιμένει χρόνια. Την Τρίτη λοιπόν, στις 22:00, πρεμιέρα. Επειδή τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται #δημοσιογραφία #τηλεόραση #επικαιρότητα

Η μεγάλη έκθεση του Ιδρύματος Γουλανδρή στην Άνδρο αναδεικνύει τη Germaine Richier, τη γλύπτρια που με την πρωτότυπη τέχνη της εξερεύνησε τη σύνθεση της φύσης και του ανθρώπινου τραύματος, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις, υπογραμμίζοντας την αέναη σύνδεση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση. #GermaineRichier #γλυπτική #μοντέρνατέχνη

Γνωρίζατε πώς;! Στο Μεγάλο Ελευθεροχώρι Λάρισας εκτρέφονται ... βίσονες από τη Dakota των ΗΠΑ;;; Εκτός από τους σχεδόν 100 βίσονες, η φάρμα του Θοδωρή Ντούμα εκτρέφει μαύρους χοίρους - μια αρχαία Ελληνική ράτσα. #Υπάρχει_Αυτή_Η_Ελλάδα https://t.co/AwabSr0fxv #Ελλάδα #Φύση #ΑγροτικήΖωή

Βρε συντρόφια του ΣΥΡΙΖΑ, αφού η φύση δίνει τη λύση, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Βάζετε το κόμμα σε χειμερία νάρκη (όπως οι πολικές αρκούδες), μπαίνετε ένας‑ένας στο κόμμα του Τσίπρα και, μόλις βρεθείτε μέσα, το “ξυπνάτε” — το επανασυστήνετε — ως “ομάδα μελών του ΕΛΑΣ”. Και ούτε γάτα ούτε ζημιά… Και επειδή εγώ δεν είμαι "εξ υμών", εύχομαι να το πετύχετε όπως το παράσιτο που μπήκε σε έντομο...

Η ίδια η λέξη «νόστος» εμπεριέχει από τη φύση της ένα ανεπαίσθητο, σχεδόν μεταφυσικό βάρος. Στην αρχαιοελληνική της ρίζα, δεν υποδηλώνει απλώς την πράξη της επιστροφής. Κουβαλάει οργανικά μέσα της το «άλγος», τον πόνο της μακροχρόνιας απουσίας, τη σπαρακτική προσμονή για το ασφαλές καταφύγιο, την άσβεστη επιθυμία της επανένωσης με τις ρίζες. Όταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς περπατήσει ξανά από τη φυσούνα προς τον πάγκο, στις εξέδρες του ΟΑΚΑ θα συναντηθούν, θα αγκαλιαστούν και θα δακρύσουν μαζί τρεις διαφορετικές γενιές ανθρώπων. Θα είναι εκεί ο παππούς. Εκείνος που είδε τα πρώτα σπέρματα της ομάδας στον ιστορικό, τσιμεντένιο «Τάφο», που βίωσε τα ρομαντικά, ασπρόμαυρα χρόνια της δημιουργίας και νόμισε ότι έζησε το απόλυτο σε εκείνη την πρώτη ευρωπαϊκή έκρηξη στο Παρίσι. Θα είναι εκεί ο ακόμα πιο τυχερός πατέρας. Που μεγάλωσε, ανδρώθηκε και πανηγύρισε στους δρόμους βιώνοντας την απόλυτη, αδιατάρακτη χρυσή εποχή. Εκείνος που γέμισε τα πούλμαν και αεροπλάνα για τα ευρωπαϊκά ταξίδια, που έκανε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα να μοιάζει με προάστιο της Αθήνας, βιώνοντας από πρώτο χέρι την περίοδο που ο Παναθηναϊκός ήταν ο απόλυτος, αδιαμφισβήτητος δυνάστης του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Που είδε την ομάδα του να αντιμετωπίζει και να διαλύει τα μεγαθήρια, χτίζοντας μια αυτοκρατορία σεβασμού. Και, τελικά, θα είναι εκεί ο γιος και η κόρη. Η γενιά των σημερινών 15ρηδων, 20ρηδων και 25ρηδων. Μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στα δύσκολα χρόνια του συλλόγου, στη δίνη της αγωνιστικής φθοράς και της αλλαγής της εποχής, των δεδομένων ανταγωνισμού. Μια γενιά που άκουγε στωικά, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει. Η γενιά δεν είδε ποτέ live τον 3D και τον Μπατίστ να εκτελούν με δεμένα τα μάτια τη χορογραφία του τέλειου pick and roll. Που δεν βίωσε ποτέ τον ωμό ηλεκτρισμό ενός Final Four με τον Ζοτς να διευθύνει την ορχήστρα και τον Φράγκι να σηκώνεται για τρεις. Αυτά τα παιδιά τρέφονταν μέχρι σήμερα αποκλειστικά με αναμνήσεις άλλων. Με ιστορίες που ανακυκλώνονταν στα οικογενειακά τραπέζια, με ξεθωριασμένα, χαμηλής ανάλυσης βίντεο στο YouTube, με διηγήσεις των μεγαλύτερων που στα αυτιά τους είχαν αρχίσει να ηχούν σχεδόν σαν μυθολογία. Δεν ξέρω εάν αυτή η δεύτερη θητεία θα φέρει ευρωπαϊκά τρόπαια ή εάν θα δικαιώσει τις αγωνιστικές προσδοκίες που γεννά το όνομά του. Ίσως αυτό να είναι και δευτερεύον μπροστά στη σημασία της ίδιας της επιστροφής. Γιατί ορισμένες ιστορίες δεν κρίνονται αποκλειστικά από το αποτέλεσμά τους, αλλά ακριβώς από το γεγονός ότι συνέβησαν. Όπως στη λογοτεχνία έτσι και στη ζωή, οι σπουδαιότερες ιστορίες είναι αυτές της επιστροφής. Ο μεγάλος κύκλος άνοιξε ξανά, έκανε τη δική του, ανεξάρτητη λούπα στο χρόνο, δοκίμασε τις αντοχές όλων, μόνο και μόνο για να κλείσει ακριβώς εκεί που είχε ορίσει εξαρχής το πεπρωμένο. Στο σπίτι του. Εκεί που βαθιά μέσα τους, τον περίμεναν πάντα. Ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://t.co/afWtkqJ7W6 #Νόστος #Επιστροφή #Μπάσκετ

Δεν χρειάζεται κάτι να είναι πανάκριβο για να είναι όμορφο (Λίμνη Βεγορίτιδα) https://t.co/iKF01QKRhk https://t.co/27FBgnEz5q #όμορφο #φύση #λίμνη

Στο διεθνές συνέδριο «Ελαιοκομικός Τομέας. Προβλήματα και Προοπτικές», εξετάστηκαν οι ευεργετικές ιδιότητες του ελαιόλαδου ως «φάρμακο της φύσης» κατά εμφραγμάτων και άνοιας, οι προκλήσεις που τίθενται από την κλιματική κρίση, καθώς και οι νέες προοπτικές για την ελληνική ελαιοκομία, με τη συμμετοχή επιστημόνων, παραγωγών και φοιτητών. #Ελαιόλαδο #Υγεία #ΚλιματικήΑλλαγή

Η Κάγια Κάλας δήλωσε ότι οι ρωσικές επιθέσεις που προκάλεσαν ζημιές στον καθεδρικό ναό της Λάυρας των Σπηλαίων στο Κίεβο συνιστούν έγκλημα πολέμου, ενώ ο Πρόεδρος Μακρόν τόνισε την αδικαιολόγητη φύση της επίθεσης και την αποφασιστικότητα της Γαλλίας να εργαστεί για μια ειρηνευτική συμφωνία κατά τη διάρκεια της συνόδου της G7. #Ρωσία #έγκλημαπολέμου #Γαλλία