Search

Καλημέρα σε όλον τον ύφαλο... Ο τύπος που έφερε τον ΕΝΦΙΑ και μετέτρεψε τα παιδιά μας σε "τεκμήριο",δεν δικαιούται να ομιλεί για ΤΙΠΟΤΑ. Ο τύπος που έφερε σαρωτικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και εφάπαξ, νέες αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, καθώς και συνεχή αύξηση φόρων,δε δικαιούται να κοιτάει στα μάτια τον ελληνικό λαό. Ο χλιμίντζουρας που άφησε 53.000 παιδιά εκτός παιδικών σταθμών,πρέπει να μάθει να το βουλώνει. Ο τύπος που άκουγε τον "συγκυβερνήτη" του να παραδέχεται ότι έχει τα αμυντικά σχέδια της χώρας σπίτι του,δεν έπρεπε καν να μετέχει στον δημόσιο διάλογο. Ο τύπος που πέτυχε την απόλυση της καθηγήτριας του Κολλεγίου Αθηνών επειδή έπιασε το γιο του να αντιγράφει,ας βάλει το δάχτυλο που κουνάει,στον πάτο του. Ο τύπος που σε 31 μήνες κυβέρνησης "ΣαμαροΒενιζέλων" ,το μόνο που κατάφερε ήταν να βάλει στον πάτο του όλο το "Ζάππειο" (1,2 και 3 μαζί),και να μας φορτώσει για 5 χρόνια τους αλητοσυμμορίτες του Συριζα,καλό θα είναι να πάει στο χωριό του και να περιμένει την κρίση του από τον Θεό.Μόνο εκείνος συγχωρεί προδότες,αν θέλει.Εμείς όχι. Ας πάει λοιπόν να πει όσα λέει,με τον Βαγγέλα τον Βενιζέλο και τον μπαρμπα Φώτη τον Κουβέλη... Εσύ τι λες Αντωνάκη; #Ελλάδα #πολιτική #ΔημόσιοςΔιάλογος

🔴 Σήμερα θα μιλήσει ο #Μητσοτάκης στη #ΔΕΘ. 🗣️ Και οι φήμες οργιάζουν για το τι θα πει. ❌ Είμαστε όμως βέβαιοι για το τι ΔΕΝ θα πει. ⚫ Δεν θα πει ούτε κουβέντα για τους εργάτες που ξεκινούν να πάνε στη δουλειά και δεν επιστρέφουν ποτέ σπίτι τους. 🕯️ Για τις νεκρές της Βιολάντας. 🏗️ Για τους σκοτωμένους οικοδόμους του Ελληνικού. ⚠️ Δεν θα πει τίποτα για αυτό το μικρό χωριό που χάνεται κάθε χρόνο επειδή δεν υπάρχουν μέτρα ασφαλείας. 👷 Δεν θα πει κουβέντα για τον 73χρονο που αναγκαζόταν να δουλεύει στην οικοδομή για να βγει ο μήνας. 🏗️ Πήγε προχθές στη δουλειά, σε μια οικοδομή στην περιοχή του Ελληνικού. ⚫ Και δεν επέστρεψε ποτέ. 🚨 Γιατί δεν υπήρχαν μέτρα ασφαλείας. Ελέγχθηκε και αποδείχτηκε μετά τον θάνατο. ✊ Γι’ αυτό είναι δικό μας καθήκον να μιλήσουμε. ❓ Συνεπώς ρωτήσαμε τον εκπρόσωπο του Μητσοτάκη: «Ένας οικοδόμος 73 ετών έχασε τη ζωή του πέφτοντας σε φρεάτιο ανελκυστήρα σε οικοδομή υπό κατασκευή. Μετά το δυστύχημα, κλιμάκιο της Επιθεώρησης Εργασίας φέρεται να διαπίστωσε ότι δεν τηρούνταν τα απαιτούμενα μέτρα ασφαλείας και διέταξε παύση εργασιών. Μετά το δυστύχημα, η Επιθεώρηση Εργασίας. Πρώτον: Γιατί να δουλεύει 73 χρονών και μάλιστα σε ένα τόσο βαρύ και επικίνδυνο επάγγελμα; Δεν είναι αποτυχία σας, μετά από 7 χρόνια στην κυβέρνηση, ένας 73χρονος να μην μπορεί να εξασφαλίζει τα απαραίτητα από μία σύνταξη; Και δεύτερον: Γιατί να βρεθεί ότι δεν πληρούνταν οι συνθήκες ασφαλείας μετά το θανατικό; Πότε είχε γίνει ο τελευταίος έλεγχος ασφαλείας στο συγκεκριμένο εργοτάξιο; Μπορείτε να ρωτήσετε και να μας ενημερώσετε;» 📊 Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης είπε ότι οι έλεγχοι έχουν πολλαπλασιαστεί. ‼️ Και στην απάντησή του, μετά τον θάνατο ενός 73χρονου εργάτη, επέλεξε να παρουσιάσει ως κατάκτηση την «ελευθερία» των συνταξιούχων να συνεχίζουν να εργάζονται: «Γιατί εφόσον θέλει ένας άνθρωπος μετά τη συνταξιοδότησή του, χωρίς να χάνει τη σύνταξή του, αν θέλει να μπορεί να δουλέψει». 🚨 ΝΑΙ. ΤΟ ΕΙΠΕ ΕΤΣΙ. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ 73ΧΡΟΝΟΥ. ❓ Συνεπώς επιμείναμε: «Συγγνώμη, ο 73χρονος και κάθε 73χρονος ήθελε να δουλεύει στα γηρατειά του; Ήταν αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής;» 🔎 Και ρωτήσαμε: «Λέτε πολλαπλασιάστηκαν οι έλεγχοι στους χώρους εργασίας. Να σας ρωτήσουμε ξανά κάτι για το οποίο δεν απαντάτε ούτε σε εμάς, ούτε στον Ριζοσπάστη, ούτε στο ΚΚΕ. Πόσοι από αυτούς που ανακοινώνετε είναι ηλεκτρονικοί έλεγχοι με απλή ανταλλαγή email, που επισυνάπτουν ένα PDF και θεωρείται έλεγχος, ας πούμε, και πόσοι είναι πραγματικοί έλεγχοι στο πεδίο; Είναι δύο νούμερα αυτά, έχουν τεθεί και στο Κοινοβούλιο, είναι κεντρικό πολιτικό θέμα. Θα μας απαντήσετε;» ❌ Απάντηση δεν πήραμε. ⚠️ Οι «πολλαπλασιασμένοι έλεγχοι» παραμένουν λοιπόν ένας αριθμός χωρίς ουσιαστική τεκμηρίωση. Πόσοι από αυτούς γίνονται πραγματικά μέσα στους χώρους δουλειάς, πριν συμβεί το δυστύχημα και όχι μέσω απλής ανταλλαγής e-mail; Γιατί δεν απαντάνε άραγε; 2 απλοί αριθμοί είναι... #Εργασιακά #Ασφάλεια #ΔΕΘ

🔴Η μυθολογία της αριστεράς, η κατασκευή «ηρώων» και η περίπτωση της Ζόγιας Κοσμοντεμιάνσκαγια. 🔴Μια «πατεντα» της αριστεράς, είναι η κατασκευή ηρώων, με σκοπό τη διατήρηση του περιβόητου «ηθικού πλεονεκτήματος». Οι παλαιότεροι «ήρωες» της αριστεράς, ήταν ο Βελουχιώτης, ο Γλέζος και ο Λαμπράκης. Οι νεότεροι, είναι η «Ηλένια», ο Γρηγορόπουλος, ο Φύσσας και ο «Ζακ». Πρόκειται για μια ακόμα σοβιετική πατέντα. 🔴Σήμερα, θα αναφερθώ στο σοβιετικό πρότυπο κατασκευής μιας «ηρωίδας», για να δείτε τις ομοιότητες με ανάλογες περιπτώσεις στην Ελλάδα. Η «ηρωίδα» ήταν η Ζόγια Κοσμοντεμιάνσκαγια, η περίπτωση της οποίας παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με αυτήν της «Ηλένιας», με την μόνη διαφορά ότι η «Ηλένια» ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο, ενώ η Κοσμοντεμιάνσκαγια υπαρκτό. 🔴Η Ζόγια Κ., ήταν μόλις 18 ετών το 1941, όταν εντάχθηκε σε μια ανταρτική ομάδα του Κόκκινου Στρατού. Στις 27 Νοεμβρίου 1941, ήταν μέλος ομάδας που εισήλθε σε εδάφη που κατείχαν οι Γερμανοί, με την αποστολή να κάψουν τα σπίτια του χωριού Πετρίστσεβο, στα πλαίσια της υπ’ αριθμόν 0428 Διαταγής του Στάλιν, για καταστροφή κάθε οικισμού, της σοδειάς και των αποθηκών τροφίμων, στα κατεχόμενα εδάφη, προκειμένου να μην βρίσκουν οι Γερμανοί στέγη και τροφή. Βέβαια, έτσι στερούνταν στέγης και τροφής και οι σοβιετικοί άμαχοι που κατοικούσαν στις περιοχές αυτές, αλλά αυτό δεν ενδιέφερε καθόλου τον «πατερούλη». 🔴Σύμφωνα με το αφήγημα, η Ζόγια Κ. έβαλε φωτιά σε τρία σπίτια, στα οποία υποτίθεται πως έμεναν Γερμανοί. Όμως, οι Γερμανοί συνέλαβαν έναν από τους αντάρτες, ο οποίος «κάρφωσε» το σημείο συνάντησης των παρτιζάνων, κι έτσι οι Γερμανοί συνέλαβαν την Ζόγια. Την βασάνισαν με απάνθρωπο τρόπο, αλλά αυτή έμεινε σιωπηλή μέχρι τέλους. Μετά, την οδήγησαν στην κρεμάλα, παρουσία όλων των κατοίκων του χωριού. Την ώρα που της περνούσαν την θηλιά στον λαιμό, αυτή άρχισε να εμψυχώνει τους συμπατριώτες της να αντισταθούν, ενώ ταυτόχρονα απειλούσε τους Γερμανούς. 🔴Εδώ, το αφήγημα έχει δύο όψεις. Την εποχή του Στάλιν, υποτίθεται πως η Ζόγια Κ. φώναξε τα εξής: «Αντίο, σύντροφοι! Πολεμήστε, μη φοβάστε! Ο Στάλιν θα έρθει». Μετά την αποσταλινοποίηση, τα τελευταία λόγια της «ηρωίδας» άλλαξαν: «Κρεμάστε με! Είμαστε 200 εκατομμύρια. Δεν μπορείτε να μας κρεμάσετε όλους». 🔴Το αφήγημα έγινε γνωστό, μετά από ένα αγιογραφικό για την Ζόγια άρθρο του δημοσιογράφου της Pravda, Πιότρ Λίντωφ, στις 27 Ιανουαρίου 1942. Μετά το άρθρο, της απονεμήθηκε ο τίτλος της «Ηρωίδας της Σοβιετικής Ένωσης», κι από κει και πέρα, δρόμοι, πλατείες, σχολεία κ.α. πήραν τ’ όνομα του «γενναίου» κοριτσιού, αγάλματά της στήθηκαν (ακόμα και στο μετρό της Μόσχας), συγγραφείς, καλλιτέχνες, γλύπτες και ποιητές της αφιέρωσαν έργα τους, ενώ το 1944, γυρίστηκε και μια ταινία για την ζωή και το «ηρωικό» της τέλος. 🔴Όμως, τον καιρό της περεστρόικα, απελευθερώθηκε η ιστορική έρευνα, κι έτσι κατέρρευσε η μυθολογία. Σύμφωνα, λοιπόν, με ιστορικούς ερευνητές, στο Πετρίστσεβο δεν στάθμευαν γερμανικά στρατεύματα. Και δεν συνέλαβαν Γερμανοί την Ζόγια Κ., αλλά οι εξοργισμένοι χωρικοί που τους έκαψε τα σπίτια. Και την λιντσάρισαν! Επίσης, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν επεζησε του λιντσαρίσματος και εν συνεχεία παραδόθηκε στους Γερμανούς, που την κρέμασαν. Και βέβαια, οι ηρωικές της παραινέσεις προς τους συμπατριώτες της και οι απειλές προς τους Γερμανούς την ώρα που της περνούσαν την θηλιά στον λαιμό, δεν ειπώθηκαν ποτέ. 🔴Την εποχή Πούτιν, η Ρωσσία επέστρεψε στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις». Έτσι, αφού πρώτα φιμώθηκε η ιστορική έρευνα, με την ποινικοποίηση της «υποτίμησης των κατορθωμάτων του σοβιετικού λαού κατά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο», ζωντάνεψε ξανά ο μύθος της Ζόγιας. Έτσι, το 2020, γυρίστηκε κι άλλη ταινία, για τα «κατορθώματά» της, με χρηματοδότηση του ρωσσικού κράτους και κατασκευάστηκε ένα μουσείο στον (υποτιθέμενο) τόπο του μαρτυρίου της, στο οποίο οργανώνονται υποχρεωτικά σχολικές εκδρομές. Πηγές: 📍Nina Tumarkin, «The Living and the Dead: The Rise and Fall of the Cult of World War II in Russia». 📍Andrew Nagorski, «The Greatest Battle». #Ιστορία #Αριστερά #Ηρωίδες

1. Δεν αυξήθηκαν τα ποσοστά αυτισμού… οι διαγνώσεις αυξήθηκαν… παλιά έλεγαν το παιδί είναι χαζό ή αν δεν μιλούσε ότι ήταν «βαρύ»… άπειροι μπαρμπαδες στα χωριά με αυτισμό που δεν μιλούσαν κ απλά θεωρούσαν ότι ήταν μάγκες 2. Δεν αυξήθηκαν οι γκει.. απλά παλιά τους πάντρευαν με το ζόρι έκαναν οικογένειες και τα βράδια πήγαιναν και ξεσκίζονταν σε «αντρικά» πριβέ πάρτι μεταξύ τους! 3. Δεν αυξήθηκαν οι γυναικοκτονιες… απλά παλιά τις βαρούσαν κάθε μέρα και αν πέθαινε κ καμία έλεγε ο μάγκας σύζυγος ότι έπεσε από την σκάλα ή ότι ανέβασε ψηλό πυρετό κ πέθανε και το έπαιζε κ τεθλιμμένος χήρος κ τον λυπόταν τον «καημένο» όλο το χωριό που έμεινε μόνος χωρίς φροντίδα Ετσι γιατί τα έχετε λίγο μπερδεμένα στο μυαλό σας!!!’ #Αυτισμός #Γυναικοκτονίες #Κοινωνία

Είναι ένας γάτος εδώ στο χωριό αδέσποτος που συνέχεια ξαπλώνει στη μέση του δρόμου, οι οδηγοί νομίζουν ότι είναι χτυπημένος, κατεβαίνουν για να τον βοηθήσουν και αυτός εξακολουθεί και κάνει τον ψόφιο κοριό μέχρι να βαρεθεί τα χαϊδέματα και να φύγει. Καραγκούνη τον λέμε.😂 #γάτος #αδέσποτος #χαριτωμένος

Έκλεισαν σχολεία, ΕΛΤΑ, τράπεζες... τώρα το ΑΤΜ του χωριού γίνεται ο καφετζής. Κυβέρνηση & τράπεζες αποσύρουν τα ΑΤΜ στην επαρχία για να γλιτώσουν έξοδα και μετατρέπουν τα μπακάλικα & τα καφενεία σε «ATM» μέσω POS. Ο πολίτης θα χτυπάει την κάρτα του στο POS του μαγαζιού, ο έμπορος θα του δίνει τα μετρητά από το συρτάρι του και το ποσό θα μεταφέρεται ηλεκτρονικά από τον λογαριασμό του πελάτη στο κατάστημα, χωρίς υποχρέωση αγοράς προϊόντος. Οι τράπεζες κρατούν τις προμήθειες, οι έμποροι φορτώνονται την ευθύνη, κι αν το καφενείο δεν έχει ρευστό, δεν έχει σύνταξη. Ψηφιακή μετάβαση 2.0: Από το e-banking, στο «μπαρμπα-Γιώργο δώσε ένα 50άρικο αν σου βρίσκεται». #ΨηφιακήΜετάβαση #Τράπεζες #ΑγροτικήΖωή

Είναι απίστευτες οι ομορφιές που κρύβει η Ελλάδα μας. Πριν λίγες μέρες ο αγαπημένος μου φίλος Κώστας Δροσοπουλος με κάλεσε στο χωριό του στα Πυρά Φωκίδος. Παίξαμε τένις σε ένα γήπεδο μέσα στα Έλατα. Κάναμε βόλτα στο υπέροχο δάσος, βρέξαμε τα πόδια μας στο ρυάκι που κυλούσε μέσα από το βουνό. Και μακρυά από την θάλασσα στα βουνά η πατρίδα μας παραμένει υπέροχη. Κώστα (ΚΔ) μου σε ευχαριστώ θερμά για την φιλοξενία #Ελλάδα #Φύση #Ταξίδι

Σκασμένο λάστιχο, στενός δρόμος στο βουνό, χωρίς σήμα στο κινητό. Έβγαλα ρεζέρβα και γρύλο, βρήκα το κλειδί, και μετά κόλλησα. Τα μπουλόνια είχαν βιδωθεί στο συνεργείο με αερόκλειδο και δεν έλεγαν να κουνηθούν. Πάτησα με όλο μου το βάρος πάνω στο κλειδί. Τίποτα. Ένας τσοπάνος κατέβαινε την πλαγιά με τα πρόβατα από πίσω. Στάθηκε, κοίταξε τη σκηνή δυο δευτερόλεπτα. «Έχεις σωλήνα;» «Τι σωλήνα;» Πήγε στο δικό του αγροτικό, και μετά από λίγο ήρθε με ένα σιδερένιο σωλήνα καμιά πενηνταριά πόντους, απ' αυτούς που δεν έχουν καμία δουλειά να είναι μέσα σε αυτοκίνητο, και τον πέρασε πάνω στη λαβή του κλειδιού σαν μανίκι. «Τώρα πάτα.» Πάτησα. Το μπουλόνι υποχώρησε με ένα κρακ, σαν να έσπασε κόκαλο. Τα άλλα τέσσερα βγήκαν το ένα μετά το άλλο, χωρίς κόπο. Δούλεψε δίπλα μου όλη την ώρα χωρίς να μιλάει. Όταν τελειώσαμε, ρώτησα τι του χρωστάω. Με κοίταξε λες και τον ρώτησα αν πουλάει τα πρόβατά του με το κιλό στο δρόμο. «Έλα να πιούμε καφέ στο χωριό, εκεί κάτω είναι.» Ήπιαμε. Δεν με άφησε να πληρώσω ούτε τον καφέ. Φεύγοντας μου έδωσε τον σωλήνα. «Κράτα τον. Θα χρειαστεί.» Τον έχω στο πορτ μπαγκάζ. Δεν έχω ξαναπάθει λάστιχο από τότε. Έχω σταματήσει όμως δυο φορές για άλλους. #Αυτοκίνητο #Περιπέτεια #Φιλία

Το ελληνικό πανηγύρι παρουσιάζεται συνήθως ως αυτονόητα θετικό κατάλοιπο μιας «αυθεντικής» συλλογικότητας: παράδοση, μουσική, κοινή χαρά. Πίσω όμως από αυτή τη νοσταλγική εικόνα μπορεί κανείς να διακρίνει την τελετουργική αποθέωση ενός προνεωτερικού ξεπερασμένου θρησκευτικού κοινοτισμού, στον οποίο το άτομο δεν υπάρχει απλώς μαζί με τους άλλους, αλλά διαρκώς ενώπιόν τους. Η καταγωγή του πανηγυριού δεν είναι πολιτιστικά ουδέτερη. Οργανώνεται γύρω από τη θρησκευτική εορτή ενός αγίου ή μιας Παναγίας και μετατρέπει μια συγκεκριμένη θρησκευτική παράδοση σε υποτιθέμενη ταυτότητα ολόκληρου του τόπου. «Το χωριό γιορτάζει». Μέσα σε αυτό το συλλογικό «εμείς» στοχοποιουνται άθεοι, αλλόθρησκοι, αδιάφοροι ή απλώς όσοι δεν επιθυμούν να συμμετέχουν. Ταυτόχρονα, το πανηγύρι αποτελεί ιδανικό πεδίο αμοιβαίας κοινωνικής επιτήρησης. Ποιος ήρθε, ποιος δεν ήρθε, με ποιον κάθισε, ποιος χόρεψε, ποιος έφυγε νωρίς, ποιος εμφανίστηκε με ποιον. Δεν χρειάζεται κεντρική αρχή: όλοι παρατηρούν όλους και η δημόσια παρουσία μετατρέπεται σε έλεγχο των ατομικών επιλογών και των ταυτοτήτων. Μαζί με αυτή την επιτήρηση επιβιώνει συχνά ολόκληρο το αξιακό φορτίο της παραδοσιακής κλειστής κοινότητας: πατριαρχία, ματσίλα, ομοφοβία και σωματικός ρατσισμός. Ο άνδρας καλείται να επιδεικνύει έναν συγκεκριμένο τύπο αρρενωπότητας, η γυναίκα εξακολουθεί να αξιολογείται μέσα από την εμφάνιση και τη σεξουαλικότητά της καθώς και τις δυνατότητες τεκνοποίησης , το σώμα σχολιάζεται χωρίς αναστολές και όποιος αποκλίνει από τις αναμενόμενες έμφυλες ή σεξουαλικές νόρμες μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε αντικείμενο κουτσομπολιού ή χλευασμού. Η «παράδοση» δεν είναι πάντοτε ένα αθώο τραγούδι, καθώς μεταφέρει και τις νοσηρές ιεραρχίες της κοινωνίας που τη δημιούργησε. Υπάρχει, τέλος, η μονοφωνία της διασκέδασης. Ένας συγκεκριμένος τύπος μουσικής και ψυχαγωγίας θεωρείται ότι δικαιούται, επειδή βαφτίστηκε «παράδοση», να καταλαμβάνει τον δημόσιο χώρο επί ώρες και να επιβάλλεται ακόμη και σε εκείνους που δεν τον επέλεξαν. Όμως η ελευθερία της ψυχαγωγίας περιλαμβάνει και την ελευθερία από την ψυχαγωγία των άλλων: το δικαίωμα να μη χορεύεις, να μην ακούς, να μη συμμετέχεις και να μη θεωρείς κάτι αισθητικά ανώτερο μόνο επειδή είναι παλιό. Οι παραδοσιακές κοινότητες υπήρξαν ασφαλώς χώροι αλληλεγγύης. Υπήρξαν όμως και χώροι ασφυκτικού κοινωνικού ελέγχου. Η κοινότητα που γνώριζε ποιος χρειαζόταν βοήθεια γνώριζε επίσης ποιος δεν πήγε στην εκκλησία, ποιος ήταν γκέι, ποια γυναίκα «προκαλούσε», ποιος ήταν χοντρός, ποιος ήταν «διαφορετικός». #παράδοση #κοινωνία #πολιτισμός