Search

Högg ihjäl ukrainsk flyktingkvinna – fortsatte som anställd i hemtjänsten: "Vi vill få den slutgiltiga domen innan vi agerar." Nu döms Mokhtar Darabi, 38, till livstid av hovrätten (via @friatider) https://t.co/vOitux9w4z #Ukraina #Brott #Hemtjänst

Český internet je zase plný fotek košíků s triumfálním hlášením o úlovku. Tedy úlovku. Dospělý člověk vstane za tmy, jede do mokrého lesa, několik hodin se hrbí nad zetlelým listím a pak se vrátí domů s náručí organismů, které chutnají jako vlhký pařez a vypadají, jako by je příroda sama nestihla vyhodit. Houba je mimochodem fascinující surovina. Samá voda a skoro žádná energie, zato textura od rozmočené lepenky přes gumu až po hlen. Chuťový profil? Hlína, mokré listí, sklep, lehký tón trouchniviny. V zemi postižené hladomorem by kolem toho možná prošel i žebrák a řekl si, že zase tak zle ještě není. Pak přijde česká alchymie. Na pánev se hodí máslo, vejce, kmín a cibule, tedy několik skutečných potravin, které mají jediný úkol: zamaskovat skutečnost, že základ jídla tvoří něco s chutí mokrého lesa. A když je výsledek konečně jedlý, zásluhu samozřejmě dostane houba. Houbaření je ostatně češství v destilované podobě. Vstát v pět ráno, něco zadarmo sebrat, zatajit před ostatními kde, doma to hodinu čistit, během deseti minut osmažit a pak část úrody pečlivě usušit, aby bylo možné tou odpornou chutí kontaminovat omáčky, polévky a maso i v měsících, kdy už les naštěstí žádné čerstvé houby nevydává. Národ, který dokázal z mokré houby udělat sezonní svátek a ještě si její chuť konzervuje na zimu, už opravdu nepotřebuje další důkaz své houževnatosti. #houbaření #gastronomie #českátradice

Ik heb het vijfde seizoen van Fauda gezien. En ik zeg het zonder voorbehoud: iedereen zou dit seizoen MOETEN zien. Fauda is altijd een ongemakkelijke serie geweest. De makers, Lior Raz en Avi Issacharoff, kennen de wereld die zij beschrijven van binnenuit. De serie volgt Israëlische undercoveragenten in het conflict met de Palestijnen en weigert meestal het comfortabele onderscheid tussen louter helden en schurken. Niemand blijft helemaal schoon. Niemand blijft op veilige afstand. Maar seizoen 5 is van een andere orde. Het is een mokerslag. Vooral afleveringen 7 en 8. Daar wordt de terreur van 7 oktober 2023 gereconstrueerd — en vanaf dat moment is het vrijwel onmogelijk om nog naar Fauda te kijken als naar gewone fictie. We hebben allemaal de werkelijke beelden gezien: de kibboetsen, de huizen, de vluchtende mensen, de ontvoeringen en de moorden. Gruwelijk genoeg werden veel beelden door de terroristen zelf gemaakt. Maar fictie kan soms iets doen wat nieuwsbeelden niet kunnen: je niet alleen laten kijken, maar je midden in de gebeurtenissen plaatsen. Dat gebeurt hier. Ik was er werkelijk van slag van. Niet alleen omdat je de verschrikking door de ogen van de slachtoffers beleeft, maar ook omdat je beseft wat het voor de acteurs en makers moet hebben betekend om dit na te spelen. De foto bij deze post toont Yaakov Zada-Daniel, die Eli speelt, wanneer hij een huis binnengaat in een door Hamas aangevallen kibboets. Het is adembenemend. Hier wordt geen verre historische tragedie nagespeeld. De makers reconstrueren iets wat hun eigen land, families, vrienden en collega’s heeft getroffen. En dat is geen abstract gegeven. Fauda-acteur Idan Amedi raakte tijdens de oorlog in Gaza zwaargewond. Matan Meir, lid van de productieploeg, sneuvelde in de oorlog. Misschien verklaart dat waarom deze afleveringen zo anders aanvoelen. Alsof de makers de verschrikking niet meer hoeven te verzinnen. Ze hoeven haar alleen nog maar te reconstrueren. Na afloop bleef ik stil zitten. Kijk naar Fauda, seizoen 5. Iedereen. Juist ook wie denkt allang te weten wat er op 7 oktober is gebeurd. Dit MOET je zien. #Fauda #Fauda #Serie #Oorlog

Tak wygląda typowa jazda wzdłuż po chodniku, gdy kierowca nie jest niepokojony, nikt nie staje mu na drodze i nie zwraca uwagi. Tym jednym przejazdem stwarza zagrożenie dla kobiety, która sprawdza coś w telefonie, a następnie dla kolejnej spacerującej z psem. Następnie, gdyby na chodniku zamiast słupka znajdował się człowiek, zostałby rozjechany. Później jeszcze cofanie w kierunku chłopca na łyżworolkach i idącego za nim mężczyzny. Metoda "nagraj i i zgłoś, a nie zawracasz ludziom głowę" działa tak, że kierujący będzie nadal miesiącami jeździł w ten sposób. Nie będzie wiedział, jak niewiele brakowało, żeby komuś zrobił krzywdę. Takich kierowców są w Polsce tysiące. Takich miejsc również. Wyslałem do zarządcy nieruchomości prośbę o odseparowanie obszaru przeznaczonego dla samochodów od publicznego chodnika. Jeśli to nie poskutkuje, będziemy działać w tym miejscu, aby zmienić te szkodliwe przyzwyczajenia, gdzie każda przestrzeń "parkingowa" usprawiedliwia możliwość dojechania chodnikiem. Jak powstają takie miejsca? Deweloper buduje osiedle i wymyśla, że taka przestrzeń będzie świetnym parkingiem. Następnie zarządca drogi, w tym przypadku dzielnica Mokotów, montuje słupki, aby ochronić chodniki przed zastawianiem i nielegalnym parkowaniem. I wtedy wkraczają do akcji wspomniane przyzwyczajenia: skoro jest parking, to jakoś TRZEBA wjechać. Otóż nie, nie trzeba. Jest to niezgodne z przepisami i wyjątkowo niebezpieczne. Niestety, swoją cegiełkę dołożył ustawodawca, który zakazał jedynie jazdy wzdłuż po drodze dla pieszych. Uważam, że art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym należy zmienić tak, aby brzmiał w następujący sposób: "kierującemu pojazdem zabrania się jazdy po drodze dla pieszych oraz przejeżdżania przez nią za wyjątkiem korzystania ze zjazdu w rozumieniu ustawy o drogach publicznych". Obecnie powszechne jest wyznaczanie miejsc postojowych na prywatnym terenie prostopadle do ściany budynku, a wjechanie w te miejsca wymaga przejechania w poprzek przez chodnik. Jest to po prostu głupie i niebezpieczne. #Bezpieczeństwo #RuchDrogowy #Chodnik

Hutists were filmed celebrating the capture of the Red Sea port of Mokha in Yemen with a seized American armored vehicle, while their control over the strategic Bab al-Mandab region could be used to strengthen their alliance with Iran and potentially increase global oil prices. (translated)

The Yemeni government troops, supported by Saudi Arabia, have launched a counteroffensive in the strategically important port city of Mocha on the Red Sea against the Iran-supported Houthi militias, which had previously taken control of the city and the entire Yemeni coastline. (translated)

TATO… ALE TO BYŁ SUPER MECZ! Wracam dziś na rowerze z 5-letnim synkiem z przedszkola. Podjeżdżamy jeszcze na nasze osiedlowe boisko. - Tata, pogramy? - pyta. - Pewnie, że pogramy. Wyjmuję piłkę z plecaka. Wchodzimy na boisko. Między sobą kopie już trójka dzieciaków (na oko 10-13 lat). Pytają, czy gramy mecz. - Tato, chcę być z tobą w drużynie - mówi Leonard. - Dobra, synku. Gramy razem. Na razie trzech na dwóch. Biegamy po całym, zdecydowanie za dużym dla naszej piątki boisku, ale z każdą minutą radochy jest coraz więcej. Rumieńce na policzkach, oddechy coraz głośniejsze. Zaczyna padać, trawa robi się grząska. Akcja za akcją, okrzyki po każdym golu. Po 10 minutach dołącza kolejny zawodnik z osiedla. Chwilę później podjeżdżają na rowerach następne dzieciaki. Najpierw się przyglądają, potem nieśmiało wchodzą na boisko. Pierwszy mecz kończymy 6:8. Wybieramy nowe składy. Gramy sześciu na sześciu. I to jest dopiero meczycho. „Wracamy!”, „Uderz!”, „Bramkarz, wyjdź do niego!”, „Jestem z tyłu!”, „Graj teraz!”. Leonard jest najmłodszy i najmniejszy na boisku, ale ani przez chwilę nie pęka. Wchodzi odważnie w odbiór, walczy ze starszymi i najgłośniej krzyczy: „Jeeeeest!”, kiedy nasza drużyna trafia do bramki. Ludzie wychodzą na balkony, otwierają okna i patrzą, co się dzieje. Chyba dawno nie było tu takiego meczu. Jest 8:8. Zarządzam dogrywkę: kto strzeli, ten wygrywa. Pada szybki gol… ale dzieciaki nie mają zamiaru kończyć. - Proszę pana, jeszcze karne! No to gramy karne. Potem zbijamy piątki, dziękujemy sobie za mecz. Robi się szaro. Wracamy do domu zmęczeni, brudni. Sam kilka razy zaliczyłem solidną glebę (nie polecam butów do biegania na mokrej trawie), ale jesteśmy po prostu szczęśliwi. - Tato… ale to był super mecz. I właśnie dlatego się tym dzielę. Bo przez ponad godzinę widziałem w tych dzieciakach dokładnie ten sam ogień, który pamiętam z własnego dzieciństwa. Nikt nie myślał o telefonie. Liczyła się tylko piłka, drużyna i następna akcja. Nie dam więc złego słowa powiedzieć o najmłodszym pokoleniu. Tak często słyszymy, że nie chcą się ruszać, że siedzą tylko w ekranach, że sport już ich nie interesuje. Nie wierzę w to. Wierzę, że ten żar wciąż w nich jest. Tyle że dziś może dużo trudniej go rozpalić, ale to nam naprawdę nam dziś wyszło. Dzieci pewnie są bardziej od nas zagubione w tym współczesnym świecie. Mają więcej rozpraszaczy, więcej gotowej rozrywki, a mniej spontanicznych ustawek i pójścia do kumpla z pytaniem: „wychodzisz na boisko?”. Może właśnie tu jest rola nas, dorosłych? Czasem naprawdę wystarczy się skrzyknąć, zorganizować, a nawet nie, po prostu wyjść spontanicznie na boisko, wyjąć piłkę z plecaka i powiedzieć do kogoś: „Gramy?”. I dzieją się cuda! Bo nigdy nie wiadomo, ilu dzieciakom taki zwykły mecz zostanie w pamięci na całe życie i będą chcieli to powtórzyć. My z Leo poszliśmy do domu, oni zostali jeszcze i grali dalej ✊⚽️❤️ #piłka nożna #spontaniczność #sport

🚨 Des peines de 10 ET 9 ANS DE PRISON AVEC DES AMENDES À HAUTEUR DE 100.000€ ont été requises à l’encontre d’Ilyas Kherbouch et Khyan Mamouni, commanditaires présumés du home-jacking de Donnarumma. ⚖️ 6 ANS DE PRISON dont deux avec sursis probatoire ont été requis à l’encontre de Mokhtar Diop, accusé d’avoir fait le guet. La décision finale sera rendue à l’issue du procès. Les prévenus demeurent présumés innocents. 🗞️ @lequipe #Justice #Droit #Procès