Search

Goedemorgen. Vandaag herdenken we de Slag bij Komarów tijdens de Pools-Russische Oorlog in 1920, tussen Polen en het Rode Leger. Het was de laatste grote veldslag in Europa waarin paarden als slagkracht werden ingezet. Het Russische Eerste Ruitersleger werd nagenoeg vernietigd. https://t.co/YSOIuMrlKQ #SlagBijKomarow #PoolsRussischeOorlog #Geschiedenis

In the Utrecht region, an elderly patient has died from West Nile virus, while two others have been hospitalized, showing that the West Nile virus, which is transmitted by mosquitoes, is now definitely a problem in the Netherlands, with reports of infections in both humans and horses in various provinces. (translated)

Column: De paardenbloem versus KWF kankeronderzoek (Ref Robin de Boer) Max von Kreyfelt Er groeit een plantje waar niemand aandacht aan besteedt. De paardenbloem. Gemeenten bestrijden hem. Tuinliefhebbers trekken hem met wortel en al uit de grond. Kinderen blazen de pluizen weg en volwassenen lopen er gedachteloos langs. Een lastig onkruid. Totdat ergens een onderzoeker ontdekt dat een extract uit diezelfde wortel in het laboratorium opmerkelijke effecten laat zien op bepaalde kankercellen. En ineens wordt het stil. Ongemakkelijk stil. Want een paardenbloem heeft één groot nadeel. Hij groeit gratis. Er zit geen octrooi op, marketingcampagne en glimmende productlancering. En vooral geen aandeelhoudersvergadering waarin de kwartaalcijfers met applaus worden ontvangen. Een paardenbloem is economisch buitengewoon onbeleefd. Ondertussen kennen we een andere plant die al ruim vijfenzeventig jaar wél prachtig bloeit. De geldboom. Sinds 1950 trekken collectanten elk jaar langs de deuren. Televisieacties, nalatenschappen, loterijen, sponsorlopen, benefietdiners, subsidies. Jaar na jaar. Decennium na decennium. Mijn reële schatting is 4,5 miljard euro sinds 1950, En steeds opnieuw dezelfde boodschap. “We zijn dichterbij dan ooit.” Dat is een fascinerende slogan. Want “dichterbij” is een elastisch begrip. Na vijfenzeventig jaar kun je er kennelijk nog altijd nét niet zijn. Dat roept vragen op. Geen beschuldigingen. Gewoon vragen. Hoeveel miljard euro hebben Nederlanders sinds 1950 aan kankeronderzoek geschonken? Welke doorbraken zijn rechtstreeks te danken aan dat geld? Hoeveel verdwijnt onderweg in organisaties, campagnes, fondsenwerving en management? En misschien wel de lastigste vraag van allemaal: Hoe wordt eigenlijk besloten welke onderzoekslijnen wél miljoenen krijgen en welke nauwelijks een kans krijgen? Want wetenschap hoort nieuwsgierig te zijn. Niet alleen naar wat winstgevend is. De geschiedenis van de geneeskunde staat vol met ontdekkingen die ooit belachelijk werden gemaakt. Bacteriën veroorzaakten geen maagzweren. Handen wassen was onzin. Maagzweren kwamen door stress. Totdat iemand koppig genoeg was om verder te kijken. Dat is wetenschap. Niet het beschermen van bestaande overtuigingen, maar het testen ervan. Dus nee, niemand hoeft vandaag te beweren dat paardenbloemextract kanker geneest. Dat zou onwetenschappelijk zijn. Maar even onwetenschappelijk is het om nieuwsgierigheid te vervangen door desinteresse. Misschien blijkt de paardenbloem uiteindelijk niets bijzonders. Prima. Maar onderzoek dat nooit wordt gedaan, kan ook nooit iets bewijzen. En misschien is dát wel de mooiste uitvinding van onze tijd. Niet het medicijn. Maar het vermogen om sommige vragen zo lang uit te stellen dat niemand zich nog herinnert waarom ze nooit werden gesteld. De paardenbloem groeit intussen onverstoorbaar verder. Tussen de stoeptegels. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Kankeronderzoek #Paardenbloem #Wetenschap

Volgens de medische genieën @attjekuiken en @hugodejonge is ivermectine een ontwormingsmiddel voor paarden. En lachen dat ze deden in de Slaapkamer toen we dit keer op keer inbrachten terwijl er mensen onnodig stierven! En ja hoor, de “wappies” blijken weer gelijk te krijgen.👇 #Ivermectine #Gezondheid #MedischeWetenschap

De absurde subsidies aan regionale luchthavens zijn een toonvoorbeeld van hoe we Vlaanderen onze economie volledig in handen van de overheid duwen. Met 0,0001% winnaars. 99,9% van de andere ondernemers die het betalen. Steeds hetzelfde excuus: "dit is toch een zeer belangrijke economische sector!" Van paardenwedstrijden en maneges "want de paardensector is belangrijk". Miljarden subsidies in bedrijven "want sector x,y,z is belangrijk". Tot miljarden aan regionale en nationale luchthavens "want de luchthavensector is oh zo belangrijk!". Bij elke subsidie hoor je dat parlementsleden zeggen: "je kan daar toch niet tegen zijn, want dit is zo'n belangrijke economische sector, met zoveel personeel". Het is zelfs zo ver dat er in het parlement gewaarschuwd werd voor het volgende: "die subsidies aan de regionale luchthavens zijn goed, maar laat het niet te veel zijn, want we mogen geen concurrentie scheppen met de luchthaven van Zaventem waar we aandeelhouder van geworden zijn". Bof. Zo ver is het dus gekomen. De waarheid: Elke economische sector is belangrijk. Dat wil niet zeggen dat er bakken overheidsgeld moeten gaan naar een paar bedrijven binnen die sectoren. De Vlaamse overheid schept daarmee winnaars: 0,0001% van de bedrijven. Die dan uiteindelijk volledig afhankelijk zijn van de overheid. In het geval van die regionale luchthavens zelfs met gedetacheerde ambtenaren. De overige 99,9% ondernemers betaalt de rekening. Ik zou dat ergens nog begrijpen mochten socialisten daarvoor aan het roer zitten. Maar het zijn N-VA-ministers @AnnickDeRidder en @MDiependaele die de grootste staatseconomie fans zijn. Ministers die zichzelf nog vergeleken met Thatcher een paar jaar geleden. Padje zonder einde. #subsidies #Vlaanderen #economie

Dit moet toch echt wel eens benoemd worden: N-VA’ers en VLD’ers die hier op X tekeer gaan tegen overheidsverspilling, moeten eens dringend zorgen voor een cultuuromslag in hun eigen partij. Doen die hun mond open intern? De realiteit: Van zowel N-VA als Vld krijg ik in het parlement niets dan hoongelach, “u overdrijft” en tegenwerking. Bekijk er de debatten maar op na. Van begroting tot individuele discussies. Van dienstencheques, frigobonnen, snelheidsboetes, sociale woonmaatschappijen tot subsidies voor paardenwedstrijd. Mijn grootste tegenstanders zijn gek genoeg dikwijls N-VA en Vld. Beiden partijen hebben ook hun uiterste best gedaan om mijn spreektijd in het parlement te beperken. Elke tussenkomst die ik doe, is er voor hen zichtbaar eentje te veel aan. Dat laten ze ook zo dikwijls weten aan de parlementsvoorzitter. De frustratie van het succes van @Project_Durf druipt er af. Elk voorstel voor een schrapping van subsidies stemmen ze weg. Of het nu gaat over bedrijfssubsidies (Jasper Pillen), over pervert systeem van snelheidsboetes (Ongena), frigobonnen (Gyfroy), media subsidies (leger N-VA’ers) of subsidies/schuldstijging in het algemeen (Muyters en Coel). Als we verandering willen, zal het in de eerste plaats van rechts-economische krachten moeten komen. Niet enkel op X. In het parlement. #Politiek #Overheidsverspilling #Verandering

Een 56-jarige vrouw uit Kamerik is veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf, waarvan zes maanden voorwaardelijk, voor het jarenlang uitbuiten en mishandelen van een vrouwelijke werknemer die onder erbarmelijke omstandigheden op haar paardenbedrijf moest werken zonder salaris. #uitbuiting #slachtoffer #arbeidsinspectie

Waarom weer die arme paarden voor het karretje spannen? waarom moeten deze dieren het ontgelden 😡😡 Onacceptabel!! #WK2026 #Marokko Video van @_owenobrien_ https://t.co/9FPohFQVkB #Paarden #Dierenrechten #Onacceptabel

Column: Maak de Tweedekamer overbodig. Max von Kreyfelt De Tweede Kamer is wel het duurste toneelgezelschap van Nederland geworden. Een gebouw vol mensen die permanent praten over “de stem van de burger”, terwijl die burger eens in de vier jaar een rood potlood mag vasthouden voordat hij weer de wachtkamer van de democratie in wordt gestuurd. Dat heet dan representatieve democratie. Een prachtig systeem uit de tijd van postkoetsen, ganzenveren en gaslantaarns. Maar inmiddels leven we in een samenleving waarin miljoenen Nederlanders binnen drie seconden geld kunnen overmaken, aandelen kopen, videobellen met Australië en complete bedrijven digitaal kunnen runnen. Alleen democratie moet blijkbaar nog functioneren alsof Thorbecke ieder moment kan binnenlopen met een paardenkoets vol papier. Dus misschien is het tijd voor iets revolutionairs simpels: maak naast de Tweede Kamer een nationale burgervereniging van 1,5 miljoen aangesloten Nederlanders die digitaal meestemt over alle moties en wetsvoorstellen die in de Kamer worden ingebracht. Alles openbaar, realtime en zichtbaar. Iedere motie die in de Tweede Kamer verschijnt, verschijnt automatisch ook in de app van het burgerparlement. Migratie. Oekraïne. Belastingen. Klimaatwetten. EU-beleid. Censuurmaatregelen. Miljardenfondsen. Stikstofbeleid. Permanent stemmen. Dan ontstaat iets waar Den Haag doodsbenauwd voor is: een directe vergelijking tussen wat politici doen en wat burgers daadwerkelijk willen. Want ineens zien we zwart op wit hoe vaak Kamerleden iets compleet anders stemmen dan de bevolking. Dan verdwijnt ook het toneelspel van: “de mensen willen dit.” Nee. Dan kunnen we het controleren. En dat is precies waar het huidige systeem zenuwachtig van wordt. Want de moderne politieke klasse houdt van burgerparticipatie, zolang burgers in kringetjes praten onder begeleiding van een procesmanager van D66. Maar echte macht? Echte directe invloed? Dat wordt ineens “gevaarlijk populisme”. Opmerkelijk genoeg vinden dezelfde mensen digitale controle van banktransacties, CO₂-registratie, digitale identiteit en massasurveillance technologisch prima uitvoerbaar, maar digitaal stemmen door burgers? Dat zou onmogelijk zijn. Wonderlijk. Blijkbaar vertrouwt de overheid technologie alleen wanneer die tegen burgers gebruikt kan worden, niet wanneer burgers haar tegen de overheid kunnen gebruiken. En precies daarom zou zo’n systeem genadeloos werken. Het zal de Tweede Kamer niet onmiddellijk vervangen, maar het maakt wel permanent zichtbaar waar de politieke elite afwijkt van de bevolking. Dat is het gevaar van transparantie: het maakt toneel zichtbaar. En misschien ontdekken we dan iets ongemakkelijks: dat de grootste bedreiging voor het politieke systeem niet extremisme is, maar een bevolking die eindelijk rechtstreeks mee mag stemmen over datgene waarvoor ze betaald. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Democratie #Burgerparticipatie #Transparantie

De Vlaamse subsidieziekte is naar een ongeneeselijk niveau gestegen. De Vlaamse regering geeft nu een subsidie van 1,8 miljoen euro aan Golazo voor … een paardenwedstrijd. De uitleg die ik erover kreeg van minister @AnnickDeRidder was hallucinant. "Dit maakt Vlaanderen een topregio. Dit doet Vlaanderen schitteren. Dit geeft een belangrijke economische boost. Wie hiertegen is, mag zijn hand opsteken." Ministers zitten gevangen in de onzin die hen door lobbygroepen en administratie wordt voorgeschreven. De Vlaamse schuld is de afgelopen tien jaar met 170% (!) gestegen. Het Vlaams begrotingstekort is dit jaar 3,6 miljard euro. De totale subsidies zijn met 1 miljard euro toegenomen het afgelopen jaar, naar 20 miljard euro. En dan zien we paardenwedstrijden dus als een kerntaak. Net als het uitbaten van paardenmaneges trouwens. Ooit was de ambitie van Vlaanderen om op vlak van begroting, economische groei en onderwijs toonaangevend te zijn. Nu is de ambitie een "topregio" te zijn door miljoenen voor paardenwedstrijden. Oh ja, en Ben Weyts mocht in de regimepers gisteren verklaren dat hij de subsidies nog maar eens een keer grondig ging aanpakken. Wie gelooft dit nog? We zijn op vlak van uitgavendrift op een bizar PS-niveau gekomen. Niet het Vlaanderen dat beloofd werd. Niet mijn Vlaanderen. Niet het Vlaanderen van de Vlamingen. Deze regering moet echt weg. #nva #vooruit #belastingen #belgië #vlaanderen #Vlaanderen #subsidies #regering

Alle klassieke politici geloven echt dat miljoenen belastinggeld voor een paardenwedstrijd hun stad of regio “internationaal op de kaart zet”. We komen ze de komende jaren ongetwijfeld massaal tegen: de Spanjaarden, Japanners en Costa-Ricanen die vol lof en ontzag spreken over die geweldige paardenwedstrijd. Wat kregen ze daar toch voor mekaar in n Vlaanderen . De miljarden aan internationale investeringen volgen vanzelf. Dit soort nonsens wordt politici voorgeschoteld in rapporten van ambtenaren, gevoed door partijgenoten in Paardensport Vlaanderen en bij het organiserende bedrijf. Van Ben Weyts, Annick De Ridder tot deze burgemeester van Waregem: onwaarschijnlijk wat voor een zwak bestuurlijk niveau we in ons land hebben. De gevolgen zijn te verwachten. #Politiek #Belastinggeld #Beheer

Even wat gedachten naar aanleiding van het #stikstofdebat: Als rasecht stadsmens was het voor mij op zijn zachtst gezegd nogal een cultuurschok toen ik in 1992 vanuit Haarlem naar refo-dorp Barneveld verhuisde om mijn onderwijsbaan op een grote scholengemeenschap voor mavo/havo/vwo in Alkmaar te verruilen voor eentje op een mbo voor dierverzorging, paardenhouderij en agrarisch onderwijs. Ik had als overtuigd links-stemmer een hoop vooroordelen over boeren en die leken gelijk eigenlijk alleen maar bevestigd te worden. De lessen Nederlands - “Daar komme we hier niet voor, meneer!”- waren bij vlagen een bezoeking tijdens de laatste uren van een lange schooldag in een afgeleefd noodlokaal op een sombere en druilerige novembernamiddag, waarbij de klas, bestaande uit voornamelijk knullen en een enkel vrouwelijk Schattenkeinder-achtig wezen wat zó uit de hel van Bint leek weggelopen, zich zo vér mogelijk bij mijn bureau vandaan achter in het lokaal verschanst had, ongegeneerd luidruchtig neus ophalend en scheten latend. Wanneer buiten een trekker of een ander landbouwvoertuig langsreed, vloog de schaars aanwezige aandacht ogenblikkelijk naar de ramen en werd uitgebreid het model en type van commentaar voorzien. Het was bikkelen en afzien, maar ook een kwestie van volhouden. Deze school werd vroeger, toen het nog uitsluitend een agrarische school was, ook wel de Winterschool genoemd, aangezien de boerenjongens buiten het winterseizoen hard nodig waren op de boerderij, om daar vanaf de aller vroegste ochtendschemering tot laat in de avond te bikkelen op het land of in de stallen. Tijden veranderen, inzichten ook, en ik kan nu wel stellen dat er niet veel bedrijfstakken zijn die zó met hun tijd en de daarbij horende nieuwste technieken zijn meegegaan, als het agrarisch onderwijs. Een boer is niet meer een domme kinkel in een blauwe overall die kauwend op een sprietje met een hooivork in een koeienvlaai staat te prikken. Tegenwoordig is een boer vaak een manager in een hightech miljoenenbedrijf die er voor moet zorgen dat wij in Nederland en ver daarbuiten onze dagelijkse prak op het bord krijgen, en daarbij ook nog eens rekening moet houden met een consument die steeds veeleisender wordt, die middels politici gaat brullen als die boer zich niet houdt aan de steeds groter worden berg van soms krankzinnige regels, bedacht door stedelijke ambtenaren in een totaal ander negen tot vijf-universum. Om aan al die voorwaarden te kunnen voldoen moet een boer dus enorm investeren, en zonder allerlei subsidies wordt dat steeds meer onbegonnen werk. Investeren met geld, maar ook investeren in tijd. Ik moet de eerste ambtenaar nog tegen komen die al om 4 uur ’s ochtends op zijn kantoor zit en pas om 12 uur ’s nachts naar huis gaat, en dat onder alle weersomstandigheden en in alle jaargetijden, ook als half Nederland er 3 weken tussenuit gaat om ergens in het zonnige zuiden te gaan bakken op het strand. Ik kan me dus goed voorstellen, nadat ik bijna dertig jaar op deze mbo in diverse functies heb gewerkt, en ik die boerenjongens een stuk beter heb leren kennen, dat de huidige agrariër nogal moedeloos wordt van het gemak waarmee lieden die echt nul verstand hebben van , en nul begrip hebben voor, allerlei nieuwe regels verzinnen om toch maar aan hun hoogstaande idealen aangaande klimaat en milieu te voldoen. Heel lang heb ik hetzelfde gedacht als de bedenkers van alle regels en restricties. Pas de laatste tien jaar zijn mijn ideeën gaan kantelen, en dat kantelen is de laatste 3 jaar in een stroomversnelling gekomen. Deels door me meer te verdiepen in de beweegredenen van iemand om boer te worden, waardoor inzichten veranderen, deels doordat ik nu in een toch wel stijf boerendorp woon ( ik zou nooit meer terug willen naar de stad ), maar ook door het steeds grotere bijna Noord-Koreaans aandoende fanatisme waarmee de huidige linkse partijen en hun aanhang in de vorm van de grote kranten en media op radio en tv hun heilige deug-graal aan ons opdringen, waarbij elk voorzichtig weerwoord je meteen het stempel van rechts-extremist oplevert. Zijn onze agrariërs dan allemaal zulke engelachtige wezens? Nee, natuurlijk niet. Er gaat nog steeds van alles mis. Er is dierenmishandeling, dierenleed, milieuvervuiling, er zijn rellen, er is lomp gedrag, ze laten bij vlagen nog steeds scheten en boeren achter in het klaslokaal. Maar ze doen wel hun best, ze proberen te overleven om ervoor te zorgen dat wij eten op ons bord hebben, en ze proberen daarbij het milieu zoveel mogelijk te ontzien. Ga er maar eens aanstaan. Ons land wordt voller en voller, onze kabinetten blijven het maar volproppen, iedereen wil lekker wonen , wil zich vol stoppen op een zomerse barbecue. Dan moet je dus keuzes maken. Alles biologisch en vegan is leuk en aardig, maar bij lange na niet genoeg en daarnaast veel te duur om iedereen tevreden te stellen. Aan ons consumptiepatroon hangt een prijs. En daarvoor moet een boer investeren in tijd en geld. Als wij onze aardbeitjes ook in de winter op tafel willen hebben, dat kan, maar het smaakt nergens meer naar. Maar geef die boer niet de schuld. De wansmaak wordt nog steeds veroorzaakt door onze deugende politici, die steeds meer het onmogelijke van ons eisen. De kruik gaat net zo lang te water tot hij barst. Op een gegeven moment – en dat komt razendsnel dichterbij-, barst die kruik. Dan zijn we nog véél verder van huis. #stikstof #agrarischonderwijs #boeren

Vlaams subsidieregister na hevige druk in Vlaams Parlement eindelijk gepubliceerd. Meteen duidelijk waarom dit verborgen werd gehouden: subsidies stijgen weer met een klein miljard. Van 18,8 miljard euro naar 19,5 miljard euro. Echte cijfers zijn hoogst waarschijnlijk nog meer dramatisch. Kabinet Weyts heeft afgelopen maanden overuren gedraaid om subsidies weg te filteren. Gisteren verdedigde @AnnickDeRidder nog de 1,8 miljoen euro subsidies aan een paardenwedstrijd als een belangrijke kerntaak. "Wie dit niet meer wil doen, mag zijn hand hier opsteken" zei ze. Je vraagt je soms af in welke wereld ministers nog leven. Tunnelvisie. #VlaamsParlement #subsidiestijging #transparantie