Search

Twee kansparels — vermoedelijk Syriërs — probeerden met een slijptol de fiets van de zoon van de man in het filmpje te stelen. Ze waren net te laat: ze werden betrapt en kregen meteen een stevige afranseling. Tja, dat heft in eigen hand zullen we vaker gaan zien in de toekomst.. https://t.co/WCpaSHyByQ #criminaliteit #veiligheid #justitie

Een meerderheid van de Tweede Kamer is van mening dat de omroep Ongehoord Nederland niet langer thuishoort in het publieke bestel, omdat deze herhaaldelijk de regels overtreedt en daarmee de betrouwbaarheid van de publieke omroep in gevaar brengt, wat druk uitoefent op minister Rianne Letschert om een beslissing te nemen over de toekomst van de omroep. #OngehoordNederland #PubliekeOmroep #TweedeKamer

Donald Trump was aanwezig achter kogelwerend glas bij de WK-finale in het MetLife Stadium, waar hij de trofee uitreikte aan de wereldkampioen na de match tussen Spanje en Argentinië, en hij sprak ook zijn wens uit om het WK in de toekomst weer naar de VS te halen. #WKFinale #DonaldTrump #FIFA

De Merwedebrug: symbool van omgekeerde prioriteiten Gorinchem, zondag. Terwijl de vrachtwagens die winkels in Nederland moeten bevoorraden omrijden, en het gevloek en gescheld van de chauffeurs bijna hoorbaar is, staat de Merwedebrug er als een vermoeide oude man bij: verboden voor zwaar verkeer omdat het staal in de boogconstructie te zwak is. Onderzoek wees uit dat de brug het gewicht van het verkeer dat een deel van onze economie draaiende houdt niet meer aankan. Een voorzorgsmaatregel, zegt Rijkswaterstaat. Alsof we een land zijn dat zich nog iets kan veroorloven uit voorzorg, met een overheid die miljarden over de balk smijt maar geen geld meer heeft voor het onderhoud van essentiële infrastructuur. En ja, u begrijpt het inderdaad goed, dit is geen pech, dit is geen toeval. Dit is het logische gevolg van jarenlang bewust onze infrastructuur verwaarlozen. Een brug uit de jaren zestig, wekelijks goed voor tienduizenden vrachtwagens, de economische slagader van Zuid-Nederland, is nu ineens te zwak om nog die rol te kunnen vervullen. Ondertussen staan er honderden kilometers file op de alternatieve routes, transporteurs rekenen stevig vloekend hun extra onkosten uit en lokale bedrijven zien hun al krappe marges verdampen. En onze overheid? Die houdt zich van de domme en smijt miljarden over de balk, bijvoorbeeld aan klimaatbeleid. Maar liefst 28-miljard voor een onmeetbare globale temperatuurdaling van 0.00036-graden. Ja, u leest het goed. Miljarden voor een uitkomst van een rekenmodel in Brussel of Den Haag dat ons moet laten geloven dat Nederland de planeet redt. Subsidies voor windmolens die landschappen verminken, zonneparken die vruchtbare akkergrond opvreten, elektrische auto’s die de middenklasse niet kan betalen en import van groente en fruit uit landen waar stikstof nog wordt gebruikt waar het voor bedoeld is: als meststof. Dit is ideologie in zijn zuiverste vorm. Maar een brug onderhouden? Een essentieel onderdeel van onze infrastructuur vervangen voordat het te laat is? Nee, dat is blijkbaar té burgerlijk, té ouderwets, overduidelijk niet visionair genoeg. Klimaat is het nieuwe politieke Mekka, waar het gros van politici en beleidsmakers braaf en diep naar buigen. Essentiële infrastructuur is kennelijk een kostenpost die je zo lang mogelijk kunt doorschuiven, liefst naar de volgende generatie bestuurders. Totdat de boogconstructie van de Merwedebrug piept en kraakt en de truckers ineens tot zondebokken worden verklaard, zelfs beboet worden, omdat ze nog even doorreden met hun kostbare lading. Dit is het Nederland van de omgekeerde prioriteiten. We pompen geld in net-zero-fantasieën die geen enkel meetbaar effect hebben op de globale temperatuur, terwijl de echte economische ruggengraat van ons land: wegen, bruggen, dijken, energie-infrastructuur die wél werkt, langzaam desintegreert. De Papendrechtsebrug ernaast ligt er immers ook al maanden uit. Maar ja, beleidsmakers en politici wijzen naar elkaar en naar de stip op de horizon: die nieuwe brug zou er in 2031 moeten komen. Een paar decennia te laat, en waarschijnlijk is zelfs 2031 niet haalbaar omdat de stikstofregels en de Europese Green Deal het niet toelaten. De transportsector, de boeren, de bouwers en de gewone Nederlander die gewoon wil werken en zijn handelswaar of spullen wil verplaatsen, betalen de prijs. Letterlijk. Meer kosten, meer congestie, meer frustratie. En de Haagse elite? Die vliegt businessclass naar klimaatconferenties of zet miljarden opzij om op zee nog meer windturbines te plaatsen, ondanks onderzoek dat deze wiebelstroom absoluut niet betrouwbaar is. Veiligheid? Onderhoud? Dat is voor mensen die niet begrijpen dat de toekomst van Nederland groen en elektrisch is, en daarvoor moet alles wijken, zo denkt men in Den Haag. De Merwedebrug is geen incident. Het is de wrange realisatie dat Nederland de pragmatische houding die ons land groot heeft gemaakt heeft ingeruild voor een ideologisch sprookje. Een land waar de bruggen letterlijk en figuurlijk piepen en kraken onder het gewicht van de werkelijkheid, terwijl men in Den Haag nog steeds droomt van de schouderklopjes die men internationaal zal krijgen als Nederland de felbegeerde status CO2-neutraal behaalt. Het is de hoogste tijd om wakker te worden. Stop met de absurde miljardenverspilling aan ideologische doelen die niet haalbaar zijn, die ons land financieel de nek omdraaien. Onderhoud eerst wat er écht toe doet: de infrastructuur die ons land draaiende houdt, de economische ruggengraat van ons land. Anders rijden we straks niet alleen om via de A15, maar rijden wij met z’n allen rechtstreeks de afgrond in. Bron: https://t.co/WznNU9Z7j5 #infrastructuur #transport #politiek

Max Verstappen bevindt zich op een cruciaal kruispunt in zijn carrière, waarin hij twijfelt over zijn toekomst bij Red Bull Racing, gezien de tegenvallende prestaties van het team en zijn contractuele opties, terwijl hij zich tegelijkertijd frustreert over de nieuwe, bekritiseerde motorregels in de Formule 1. #MaxVerstappen #Formule1 #RedBullRacing

#agractie #boeren #landbouw Lieve boeren, Blijf alsjeblieft opkomen voor waar jullie in geloven. Jullie staan nu in Den Haag, maar weet dat veel mensen jullie steunen. Niet alleen voor de landbouw, maar ook omdat veel Nederlanders zich zorgen maken over hun toekomst. https://t.co/vkDu2o52jf #boeren #landbouw #Nederland

In een telefoongesprek vanuit Bagdad beschrijft correspondent Jenne Jan Holtland de ondraaglijke extreme hitte in Irak, waar temperaturen boven de vijftig graden al worden gemeten en de vooruitzichten wijzen op een toekomst waarin het leven onmogelijk wordt bij zomertemperaturen van zestig graden, terwijl de bevolking vooral geconfronteerd wordt met de gevolgen van klimaatverandering en onvoldoende elektriciteit, wat leidt tot protesten tegen de overheid. #Klimaatverandering #Irak #Hitte

Op 7 juni 2024 kwam ik aan in de regio Apeldoorn. In mijn auto. Zonder verzekering, zonder APK en zonder een plek om te slapen, behalve de auto. Ik had geen idee hoe mijn leven er een paar jaar later uit zou zien. Wat er sindsdien is gebeurd, had ik toen niet durven dromen. Van dakloosheid naar de daklozenopvang. Van de daklozenopvang naar een sociale huurwoning in het centrum van Apeldoorn. Van overleven naar weer durven bouwen aan de toekomst. Ik volgde een voortraject tot ervaringsdeskundige, gaf stadswandelingen voor Vagebond, verzorgde lezingen en gastlessen en mocht me inzetten voor thema’s die mij persoonlijk raken. Daarnaast ben ik betrokken geraakt bij het oprichten van een lokale huurdersbelangenorganisatie, waarvan ik inmiddels voorzitter ben geworden. Ook werk ik aan de oprichting van een nieuwe stichting waarin ervaringskennis, herstel en maatschappelijke impact centraal staan. Deze reis heeft mij vooral één ding geleerd: je verleden bepaalt niet je bestemming. Ik ben trots op de stappen die ik heb gezet. Maar misschien nog wel dankbaarder voor alle mensen die onderweg in mij zijn blijven geloven, juist op momenten dat ik dat zelf soms even niet deed. En het mooiste? Ik heb het gevoel dat mijn avontuur nog maar net is begonnen. Op naar alles wat nog komt. Foto gemaakt op 18 juni 2024. #Dankbaar #Trots #Herstel #Ervaringsdeskundigheid #Apeldoorn #MaatschappelijkeImpact #Inclusie #SocialeOndernemer #Dakloosheid #Reintegratie #Verbinding #Herstel #Dankbaar #Dakloosheid

Bestuurlijk Nederland gaat met vakantie, terwijl de stikstofbrief nog amper is ingedaald. En ondertussen krijgen vijf boeren te horen dat zij per 1 oktober hun bedrijf moeten sluiten, ondanks een rechtsgeldig verleende vergunning. Ik krijg veel vragen uit mijn achterban: “Kan dit zomaar?” “Dit kan toch niet waar zijn?” En ik begrijp ik die verbijstering. Want wat blijft er nog over van rechtszekerheid als een vergunning waarop jarenlang is vertrouwd ineens niets meer waard blijkt te zijn? De minister zegt dat hij het “erg vindt”, maar komt niet verder dan opnieuw te zwaaien met zijn stikstofbrief. Een brief die nul garantie geeft dat ondernemers die investeren of maatregelen nemen ook daadwerkelijk een toekomstbestendige vergunning krijgen. 0 - garantie❗️ En waarom zou je onderhandelen met een partij die niet over vergunningen gaat? Vollenbroek kan van alles toezeggen of eisen, maar morgen staat de volgende actieclub weer met een handhavingsverzoek klaar. Het echte probleem zit bij een overheid die weigert haar eigen vergunningenstelsel op orde te brengen. De minister en de provincies zijn niet machteloos. Zij hebben de bestuurlijke en politieke knoppen in handen. Zij kunnen kiezen voor rechtszekerheid. Zij kunnen ondernemers beschermen. Zij kunnen vergunningen juridisch borgen. Als die wil ontbreekt, blijft iedere ondernemer met een vergunning in onzekerheid. En dat is funest voor het vertrouwen in de overheid én de rechtsstaat. Dat is nu aan de orde voor deze 5 ondernemers. Maar morgen kan het een andere boer of ondernemer zijn. En overmorgen zijn andere sectoren aan de beurt. https://t.co/xKnaCkkjXO #Stikstofcrisis #Rechtszekerheid #Boerenprotesten

In Zeeland wordt gewerkt aan de ontwikkeling van de aardappel van de toekomst, die bestand moet zijn tegen extreme klimaten, ziektes en minder input van kunstmest en pesticiden, met het doel om de voedselzekerheid in Nederland en de wereld te waarborgen tijdens crises. #Voedselzekerheid #Biotechnologie #DuurzameLandbouw

Het ontslag van de populaire Oekraïense defensieminister Mychajlo Fjodorov door president Zelensky roept vragen op over de toekomstige slagkracht van het Oekraïense leger en leidt tot onvrede onder de jeugd, terwijl analisten waarschuwen voor de instability die deze verandering met zich meebrengt. #Oekraïne #Zelensky #Defensie

In een ingezonden brief wordt de aandacht gevestigd op Shell's verkoop van een duurzaam energiebedrijf en de negatieve impact van hun praktijken op het milieu en de toekomst van de planeet, terwijl er ook discussie is over de noodzaak van aanpassingen aan het onderwijssysteem om kinderen te beschermen tegen de gevolgen van klimaatverandering. #klimaatverandering #Shell #onderwijs

Als we de industrie gewoon de deuren laten sluiten en laten vertrekken, verliest iedereen. De spullen zullen buiten Europa echt niet schoner geproduceerd worden. Dus het klimaat verliest, en mensen hier verliezen dan hun baan. De toekomst moet zijn dat we spullen in Europa produceren, maar veel schoner en beter dan nu.

Steeds meer Amerikanen vestigen zich in Nederland dankzij het Dutch American Friendship Treaty, met als motivatie de zorg om hun toekomst en veiligheid in de VS onder de recente politiek van Trump, zoals strengere abortuswetten en de discriminatie van lhbtqia+’ers. #DAFT #AmerikaanseDroom #Migratie

Een ochtendbeschouwing. Vorige week publiceerde Pointer een analyse waaruit blijkt dat de woningnood in Leeuwarden boven het landelijk gemiddelde ligt. Dat roept een eenvoudige vraag op. Hoe kan een stad met zo’n woningtekort een vergunningprocedure al ruim zes jaar laten duren? Het debat over de woningmarkt op dit platform blijft vaak hangen in theorie. In academische beschouwingen. Ik ben inmiddels zes jaar betrokken bij een vergunningaanvraag voor een appartementencomplex in Leeuwarden. Daardoor kijk ik iets anders naar de gang van zaken. Het eerste ontwerp voorzag in parkeerlagen onder het gebouw, aangevuld met parkeren op eigen terrein en een concept met deelauto’s. Dat werd afgekeurd vanwege de gewenste inrichting van de omgeving. Het gebouw moest tot op de plint worden doorgetrokken, zoals dat heet, en parkeren op eigen terrein was onwenselijk. Het ontwerp werd aangepast. Vervolgens ontstond de vraag waar de auto’s dan wel moesten parkeren. Want zonder parkeren in de nabijheid wordt realisatie wel erg lastig. Kafka had het niet kunnen verzinnen. De parkeerlagen waren juist uit het ontwerp verdwenen omdat de gemeente dat wilde. Het naastgelegen parkeerterrein ligt daar al ruim vijftig jaar en wordt nauwelijks gebruikt. Toch mocht het niet worden aangewezen als oplossing, omdat de gemeente daar in de toekomst mogelijk andere plannen mee heeft. Na zes jaar is het ontwerp uiteindelijk goedgekeurd. Inmiddels gelden nieuwe voorwaarden. De benodigde parkeerplaatsen moeten vooraf worden afgekocht in een gemeentelijke parkeergarage die nog gebouwd moet worden. Geen vergunning of gebruiksrecht maar een afkoop. De hoogte van de afkoopsom is vergelijkbaar met de kosten van het graven van een eigen parkeerkelder onder het gebouw. Daarmee is het project financieel niet meer haalbaar binnen de huidige kaders. Niet omdat het oorspronkelijke plan veranderde, maar omdat de uitgangspunten tijdens het traject veranderden. Er moet opnieuw worden ontworpen, en opnieuw worden gerekend. Na zes jaar begint het proces feitelijk opnieuw. Ik twijfel er niet aan dat iedere betrokken professional handelt vanuit de eigen opdracht. De stedenbouwkundige kijkt naar de kwaliteit van de omgeving. De verkeerskundige kijkt naar parkeren. De planeconoom kijkt naar de financiële kaders. Iedere afzonderlijke afweging is te begrijpen. Het probleem ontstaat wanneer al die afwegingen samen een vergunningprocedure vormen. Niemand is verantwoordelijk voor de uitvoerbaarheid van het geheel. Ondertussen veranderen beleidskaders, stijgen bouwkosten en lopen rentelasten op. Een project dat bij de start haalbaar was, hoeft dat zes jaar later niet meer te zijn. De rijksoverheid gaat er inmiddels van uit dat tussen het eerste initiatief en de oplevering van woningen gemiddeld ongeveer tien jaar zit. Juist de plan- en vergunningsfase wordt daarbij genoemd als de grootste bron van vertraging. Tegelijk liggen er plannen voor ruim 900.000 woningen in de pijplijn. Een groot deel moet dezelfde plan- en vergunningsprocedures nog doorlopen voordat de eerste steen kan worden gelegd. In de afgelopen zes jaar hadden deze appartementen al gebouwd kunnen zijn en hadden bewoners er al jaren kunnen wonen. Dat maakt de inrichting van vergunningprocedures onderdeel van de woningnood. De discussie gaat meestal over het tekort aan woningen. Misschien is het tijd om alleen nog te kijken naar de weg die een woning moet afleggen voordat de eerste steen wordt gelegd. #woningnood #vergunningen #bouwen

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat