Search

Bij een mijnongeluk in de Centraal-Afrikaanse Republiek is het dodental naar schatting opgelopen tot meer dan honderd, terwijl de zoektocht naar overlevenden nog steeds gaande is na een instorting van de goudmijn in het grensdorpje Zamboye. #CentraalAfrikaanseRepubliek #mijnongeluk #dodelijkheidsongelukken

Bij een mijnongeluk in de Centraal-Afrikaanse Republiek zijn zeker dertig mijnwerkers om het leven gekomen, terwijl er een reddingsoperatie is opgezet voor mogelijk nog vastzittende slachtoffers in de nabijgelegen goudmijn. #CentraalAfrikaanseRepubliek #mijnongeluk #veiligheidsmaatregelen

Column: Nieuwe economie; weilanden met zonnepanelen Max von Kreyfelt Nederland is werkelijk een visionair land geworden. Eeuwenlang produceerden die ouderwetse boeren daar maar voedsel op die vruchtbare landbouwgrond. Melk. Groenten. Aardappelen. Vlees. Volkomen inefficiënt natuurlijk. Gelukkig hebben beleidsmakers, klimaattafels en subsidieconsultants eindelijk ontdekt dat je op de beste landbouwgrond ter wereld véél zinvollere dingen kunt doen. Zoals zwarte zonnepanelen neerleggen. Want wat moet een samenleving ook met voedselzekerheid als je er óók een glimmend energielandschap van kunt maken dat fantastisch oogt in een PowerPointpresentatie van een duurzaamheidscongres in Utrecht? De Nederlandse boer begrijpt dat gewoon nog niet goed genoeg. Die denkt nog steeds in koeien, gras en generaties. Terwijl moderne bestuurders denken in: CO₂-certificaten, subsidieroutes, ESG-doelstellingen en investeringsfondsen uit Canada die Nederlandse landbouwgrond inmiddels bekijken alsof het goudmijnen zijn. En ergens hebben ze gelijk. Nederlandse landbouwgrond ís goud. Alleen niet meer voor de boeren. Dezelfde overheid die jarenlang vertelde dat boeren “te veel ruimte” innemen, reserveert ondertussen zonder blikken of blozen complete hectares voor zonnevelden, windturbines en batterijcontainers die eruitzien alsof een distributiecentrum een relatie heeft gekregen met een transformatorstation. Dat heet dan: het redden van de planeet. Het mooie van deze tijd is dat alles duurder wordt terwijl politici daar triomfantelijk bij kijken alsof het een succesverhaal betreft. Energie duurder. Voedsel duurder. Grond onbetaalbaar. Boeren weg. Landschap kapot. Maar gelukkig voelen de klimaatdoelen zich gehoord. En ondertussen verdwijnt de Nederlandse boer uit beeld. Niet met geweld. Dat doen moderne landen subtieler. Met stikstofmodellen. Opkoopregelingen. Vergunningen. Bankvoorwaarden. Belastingdruk. En permanente publieke verdachtmaking alsof een melkveehouder persoonlijk verantwoordelijk is voor het smelten van ijs in Groenland. Dat is misschien nog wel het meest absurde: de mensen die ons voedsel produceren worden behandeld als probleemgroep, terwijl investeringsmaatschappijen die landbouwgrond volleggen met industrieglas subsidiepartners worden genoemd. En altijd klinkt dezelfde managerstaal: “De transitie is noodzakelijk.” Dat zeggen ze er alleen nooit bij: vooral voor de aandeelhouders. Want onder iedere zonneweide ligt iets begraven wat ooit Nederland heette: ruimte, voedselsoevereiniteit, landschap en gezond verstand. Maar geen zorgen. Koken kan Maar dan zonder het voedsel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme. #Duurzaamheid #Energie #Landbouw

Column: Nieuwe economie; weilanden met zonnepanelen Max von Kreyfelt Nederland is werkelijk een visionair land geworden. Eeuwenlang produceerden die ouderwetse boeren daar maar voedsel op die vruchtbare landbouwgrond. Melk. Groenten. Aardappelen. Vlees. Volkomen inefficiënt natuurlijk. Gelukkig hebben beleidsmakers, klimaattafels en subsidieconsultants eindelijk ontdekt dat je op de beste landbouwgrond ter wereld véél zinvollere dingen kunt doen. Zoals zwarte zonnepanelen neerleggen. Want wat moet een samenleving ook met voedselzekerheid als je er óók een glimmend energielandschap van kunt maken dat fantastisch oogt in een PowerPointpresentatie van een duurzaamheidscongres in Utrecht? De Nederlandse boer begrijpt dat gewoon nog niet goed genoeg. Die denkt nog steeds in koeien, gras en generaties. Terwijl moderne bestuurders denken in: CO₂-certificaten, subsidieroutes, ESG-doelstellingen en investeringsfondsen uit Canada die Nederlandse landbouwgrond inmiddels bekijken alsof het goudmijnen zijn. En ergens hebben ze gelijk. Nederlandse landbouwgrond ís goud. Alleen niet meer voor de boeren. Dezelfde overheid die jarenlang vertelde dat boeren “te veel ruimte” innemen, reserveert ondertussen zonder blikken of blozen complete hectares voor zonnevelden, windturbines en batterijcontainers die eruitzien alsof een distributiecentrum een relatie heeft gekregen met een transformatorstation. Dat heet dan: het redden van de planeet. Het mooie van deze tijd is dat alles duurder wordt terwijl politici daar triomfantelijk bij kijken alsof het een succesverhaal betreft. Energie duurder. Voedsel duurder. Grond onbetaalbaar. Boeren weg. Landschap kapot. Maar gelukkig voelen de klimaatdoelen zich gehoord. En ondertussen verdwijnt de Nederlandse boer uit beeld. Niet met geweld. Dat doen moderne landen subtieler. Met stikstofmodellen. Opkoopregelingen. Vergunningen. Bankvoorwaarden. Belastingdruk. En permanente publieke verdachtmaking alsof een melkveehouder persoonlijk verantwoordelijk is voor het smelten van ijs in Groenland. Dat is misschien nog wel het meest absurde: de mensen die ons voedsel produceren worden behandeld als probleemgroep, terwijl investeringsmaatschappijen die landbouwgrond volleggen met industrieglas subsidiepartners worden genoemd. En altijd klinkt dezelfde managerstaal: “De transitie is noodzakelijk.” Dat zeggen ze er alleen nooit bij: vooral voor de aandeelhouders. Want onder iedere zonneweide ligt iets begraven wat ooit Nederland heette: ruimte, voedselsoevereiniteit, landschap en gezond verstand. Maar geen zorgen. Koken kan Maar dan zonder het voedsel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme. #Duurzaamheid #Energie #Landbouw

De zoektocht naar goud in Oost-Congo bemoeilijkt de bestrijding van de snelgroeiende ebola-uitbraak, omdat honderdduizenden mijnwerkers dagelijks dicht op elkaar werken en zo het virus risicovol verspreiden, terwijl de economische noodzaak om te blijven werken groot is. #Ebola #OostCongo #Goudmijnen