Max von Kreyfelt

Column: Honderd dagen, Nederland bestuurd door een posterboy met PowerPointpresentatie Honderd dagen kabinet-Jetten. Normaal gebruik je de eerste honderd dagen van een regering om richting te geven, vertrouwen te winnen en het gevoel te creëren dat iemand daadwerkelijk aan het stuur zit. Bij Jetten krijg je vooral het idee dat er iemand op de passagiersstoel zit die af en toe vraagt of de navigatie het nog doet. Het kabinet oogt alsof het is samengesteld tijdens een heidag van een duurzaam consultancybureau ergens in Utrecht. Veel woorden. Veel proces. Veel “verbinding”. Maar zodra er een echt probleem op tafel ligt, kijkt iedereen elkaar aan alsof er een wesp door de vergaderzaal vliegt. Neem de asielkwestie. Jarenlang werd iedere burger die waarschuwde voor ontsporende instroom weggezet als hysterische dorpsgek met een Facebookaccount en een vlag op de schuur. Nu opvanglocaties uitpuilen, gemeenten muiten en sporthallen veranderen in noodopvang, blijkt er volgens Den Haag ineens helemaal géén asielcrisis te bestaan. Het is slechts een “opvanguitdaging”. Dat is alsof de kapitein van de Titanic uitlegt dat er technisch gezien geen zinkprobleem is, maar een onverwachte waterintegratie-uitdaging. En Jetten? Die staat erbij als een afstudeerstudent bestuurskunde die net ontdekt dat Excel geen land bestuurt. Wat vooral fascineert, is dat niemand nog doet alsof hij de leiding heeft. Iedereen “stuurt bij”, “neemt mee”, of “werkt aan oplossingen”. Maar verantwoordelijkheid nemen? Dat blijft ergens hangen tussen een memo en een interdepartementale werkgroep. Het kabinet lijkt inmiddels op een escape room voor beleidsambtenaren. Economisch is het beeld al even surrealistisch. Nederlanders kunnen hun boodschappen nauwelijks betalen, jongeren wonen tot hun 38e op zolder en ondernemers zijn creatiever geworden in belasting overleven dan in ondernemen zelf. Maar in Den Haag discussiëren ze alsof het grootste probleem is of een beleidsnota wel voldoende inclusief taalgebruik bevat. “Binnen de sociale zekerheid moeten alternatieven worden gevonden.” Prachtzin. In normaal Nederlands betekent dat: “We hebben geen idee meer wie dit gaat betalen, maar we hopen dat u te moe bent om boos te worden.” En dan de uitstraling van dit kabinet. Alles klopt visueel. Strakke pakken. Perfecte mediatraining. Duurzaam water in kartonnen bekertjes. Maar ondertussen straalt het geheel de energie uit van een klantenservice die je na 47 minuten wachttijd vertelt dat ze “je frustratie volledig begrijpen”. Jetten is daarmee wel de perfecte premier van deze tijd. Niet gekozen vanwege visie, of leiderschap. Maar omdat hij eruitziet alsof hij een TED Talk kan geven over “de uitdagingen van morgen” terwijl achter hem het gebouw instort. Na honderd dagen weten we waar Nederland staat: Niet aan de rand van de afgrond. Maar in eindeloze vergaderingen, óver de rand van de afgrond. 📌 heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #KabinetJetten #Nederland #Politiek

Het reptielenbrein van Maarten van Rossem Maarten van Rossem heeft Nederland weer even uitgelegd hoe democratie tegenwoordig werkt. Als burgers protesteren tegen massa-immigratie, overvolle opvanglocaties, woningtekorten of compleet ontbrekende inspraak, dan zijn het volgens de NPO-historicus eigenlijk gewoon bavianen met een reptielenbrein. Kijk, dát is de warme verbindende toon. Van Rossem, huisvlijt deskundige, professioneel brombeer, fulltime wijnglas-analist en parttime nationale chagrijnleverancier, heeft besloten dat honderdduizenden Nederlanders genetisch eigenlijk maar een halve stap verwijderd zijn van een apenkolonie op de savanne. Want zo werkt de moderne elite: zodra gewone mensen ergens genoeg van krijgen, worden ze niet gehoord maar bestudeerd. Alsof David Attenborough commentaar geeft bij een natuurdocumentaire. “Hier zien we de boze autochtoon in zijn natuurlijke habitat. Opgewonden door stijgende huizenprijzen en een AZC naast de basisschool. Fascinerend primitief gedrag.” Het mooie is dat dezelfde mensen die drie jaar lang riepen dat woorden geweld zijn, nu zonder blikken of blozen complete bevolkingsgroepen vergelijken met dieren. Maar dat mag. Want het zijn de juiste mensen die worden ontmenselijkt. Als iemand migranten met bavianen had vergeleken, waren de studio’s van Hilversum veranderd in een nationale rouwbijeenkomst met kaarsjes, hashtags en emotionele dwarsfluitmuziek op NPO2. Nu blijft het oorverdovend stil. Sterker nog: waarschijnlijk krijgt Maarten binnenkort weer drie podcasts, een theatertour en een extra eredoctoraat voor zijn “messcherpe maatschappelijke duiding”. Het meest komische is nog wel dat Van Rossem zelf al twintig jaar exact hetzelfde doet als wat hij anderen verwijt: angst zaaien, groepen framen, tegenstellingen aanwakkeren en vervolgens quasi-intellectueel achteroverleunen alsof hij boven het volk zweeft. Hij kijkt niet neer op demonstranten omdat ze ongelijk hebben. Hij kijkt neer op ze, omdat ze bestaan. Want in de ratio van het intellectuele huisvlijt geldt inmiddels: een boze burger is gevaarlijk, een boze activist is betrokken, en een boze NPO-historicus is een nationale schat. En daarna vragen dezelfde mensen zich met oprechte verbazing af waarom steeds meer Nederlanders de publieke omroep zien als een overbetaalde open inrichting voor neerbuigende beroepsmoralisten. Werkelijk een raadsel. #democratie #migratie #maatschappij

Column: Omvolking! Omvolking? Of Inruilactie? Max von Kreyfelt Je hoeft in Nederland geen misdaad meer te plegen om behandeld te worden als staatsgevaarlijk. Je hoeft alleen het woord “omvolking” uit te spreken. Dan begint meteen het nationale paniekprotocol. Politici grijpen naar hun waterglas alsof de democratie persoonlijk een hartstilstand krijgt. Talkshows schakelen over op rampenzenderstand. Een hoogleraar “duidingswetenschappen” verschijnt om uit te leggen dat woorden “een voedingsbodem creëren”. En ergens schrijft een columnist van de Volkskrant met trillende vingers een stuk over “de donkere krachten van deze tijd; FvD”. Want stel, dat ze benoemen wat ze zien. Dat zou natuurlijk gevaarlijk zijn. Niet de woningnood, niet de druk op zorg en onderwijs, niet de migratiecijfers, of de culturele fragmentatie. Nee. Het gevaar is een woord. Nederland is daarmee een land geworden waar de rookmelder belangrijker is dan de brand. Iedereen ziet de veranderingen. Wijken veranderen sneller dan gemeentelijke websites kunnen bijwerken. Basisscholen lijken soms op internationale transferlounges. Complete stadsdelen voelen alsof Nederland daar administratief nog wel bestaat, maar cultureel alvast vertrokken is. En zodra iemand zegt: “Misschien moeten we hier eens eerlijk over praten,” volgt onmiddellijk het rituele theater: “EXTREEM-RECHTS!” “COMPLOTDENKER!” “GEVAARLIJKE RETORIEK!” Het klinkt inmiddels als een kapotte geluidsband. Het mooiste is nog de verbazing van bestuurders die jarenlang iedere grens openden alsof Europa een onbeperkt toegankelijk festivalterrein was. Nu kijken ze geschokt rond omdat er woningnood, spanningen en parallelle samenlevingen ontstaan. Dat is alsof iemand twintig jaar lang water in een boot giet en daarna verbaasd roept dat de vloer nat wordt. Maar de media vormen het meest tragische onderdeel van het geheel. Die functioneren niet als controleur, maar als emotionele servicedienst voor de bestuurlijke klasse. Hun taak is niet informeren, maar sussen. “U ziet het verkeerd.” “Uw zorgen zijn verkeerd geframed.” “Diversiteit is juist een kracht.” Dat laatste wordt gezegd vanuit buurten waar de grootste vorm van diversiteit bestaat uit extra havermelkopties bij de koffiebar. Ondertussen wordt iedere criticus behandeld alsof hij persoonlijk de samenleving probeert af te breken, terwijl dezelfde overheid al twintig jaar met een bulldozer door het sociale landschap rijdt. En dus blijft Den Haag doen wat het altijd doet: ontkennen, etiketten plakken en meer semantische acrobatiek. Want stel je voor dat burgers niet alleen belastingbetalers blijken te zijn, maar ook een cultureel en historisch gevoel hebben bij hun eigen land. Dus blijft de elite hysterisch hetzelfde woord herhalen: “Omvolking! Omvolking! Omvolking!” Niet omdat het woord zo gevaarlijk is. Maar omdat de werkelijkheid inmiddels harder klinkt dan hun voorlichting. 📌 heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Omvolking #Nederland #Migratie

Column: Oostvaardersplassen, proefgebied voor Nederland BV Max von Kreyfelt De Oostvaardersplassen waren ooit bedoeld als natuurgebied. Althans, dat was het officiële verhaal. In werkelijkheid groeide het gebied uit tot iets veel interessanters voor bestuurders, beleidsmakers en gedragswetenschappers: een proefterrein voor de vraag hoe ver je kunt gaan met menselijk beheer voordat de bevolking begint te morren. En eerlijk is eerlijk: Nederland blijkt een uitstekend laboratorium. Neem de logica van de Oostvaardersplassen. Eerst sluit je een gebied af. Daarna haal je de natuurlijke balans weg. Roofdieren? Migratieroutes? Natuurlijk evenwicht? Alles weg. Vervolgens zet je grote aantallen dieren in een kunstmatige omgeving en noem je dat “vrije natuur”. Daarna begint het echte beleidsfeest. Want zodra het systeem zichtbaar ontspoort, uitgehongerde dieren, moddervelden, massale sterfte, verschijnen de experts om uit te leggen dat dit juist de bedoeling is. Dat sterfte onderdeel is van “dynamisch beheer”. Dat de leek het grotere plaatje niet begrijpt. Wie naar Den Haag kijkt, herkent het patroon onmiddellijk. Eerst ontstaat een kunstmatig systeem. Daarna ontstaan voorspelbare problemen. Vervolgens krijgt de bevolking te horen dat die problemen onvermijdelijk zijn. En tenslotte wordt iedere kritiek weggezet als emotioneel, populistisch of slecht geïnformeerd. De Oostvaardersplassen waren daardoor nooit alleen een natuurproject. Ze vormden een bestuurskundige generale repetitie voor modern Nederland. Kijk naar de overeenkomsten. Boeren verdwijnen? “Transitie.” Woningnood? “Complex vraagstuk.” Massamigratie? “Internationale verplichting.” Overvolle zorg? “Capaciteitsuitdaging.” Altijd dezelfde bestuurslogica: eerst beleid, dan ontregeling, vervolgens campagnes om burgers uit te leggen waarom zij verkeerd reageren op de gevolgen van dat beleid. De Oostvaardersplassen bewezen namelijk iets cruciaals voor de moderne bestuursklasse: mensen accepteren bijna alles, zolang je het verpakt in rapporten, experts en morele superioriteit. Zelfs zichtbaar falen. Sterker nog: hoe groter de puinhoop, hoe meer bestuur, overleg en evaluaties erbij komen. En ondertussen staat het publiek achter het hek toe te kijken hoe complete systemen langzaam vastlopen terwijl de beheerders zichzelf prijzen voor hun visie. De Oostvaardersplassen waren dus een waarschuwing. Een miniatuurversie van een land waarin bestuurders niet langer denken vanuit menselijke realiteit, maar vanuit modellen, spreadsheets, abstracte idealen en beheersdrift. Een land waarin burgers vooral worden gezien als variabelen binnen een groter plan. Of, om het eenvoudiger te zeggen: Nederland is één grote Oostvaardersplas geworden. Alleen lopen de grazers op twee benen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Oostvaardersplassen #Nederland #NatuurlijkBeheer

Column: Eerherstel voor de wappie Max von Kreyfelt Misschien moeten we iets ongemakkelijks onder ogen gaan zien. Wat als de “wappies” van de afgelopen jaren helemaal niet het grootste probleem waren? Wat als juist hun bestaan één van de laatste tekenen was van een gezonde samenleving? Want laten we eerlijk zijn: de complotdenker heeft inmiddels een opmerkelijke staat van dienst opgebouwd. De man die ooit werd uitgelachen omdat hij waarschuwde voor massasurveillance, loopt tegenwoordig rond met een smartphone die zijn locatie, gedrag, contacten, aankopen en meningen permanent registreert. De vrouw die hysterisch werd genoemd omdat ze twijfelde aan farmaceutische belangen, zag later hoe miljardencontracten, geheime sms’jes en lobbyconstructies plotseling géén complot meer waren maar “complexe bestuurlijke dynamiek”. De burger die waarschuwde voor censuur kreeg eerst een factchecklabel, daarna een accountbeperking en uiteindelijk de ironische bevestiging dat er natuurlijk nooit censuur bestaat behalve dan die inhoudsmoderatie waar niemand vragen over mag stellen. Het mooie van Nederland is dat vrijwel iedere “complotdenker” uiteindelijk precies dezelfde levenscyclus doorloopt. Fase één: media lachen hem uit. Fase twee: politici noemen hem gevaarlijk. Fase drie: experts verklaren waarom hij schadelijk is voor de democratie. Fase vier: drie jaar later verschijnt alles alsnog in een WOO-document, parlementair rapport of buitenlandse krant. En dan heet het ineens: “lessen voor de toekomst”. Denk aan de pandemie, sleepwetten, massasurveillance, beïnvloeding via sociale media, lobbyverstrengeling, het verdwijnen van contant geld en naar Europese centralisatie. Steeds opnieuw bleek het grootste taboe niet desinformatie, maar voortijdige informatie. De echte zonde van de wappie was namelijk niet alleen dat hij ongelijk had, maar dat hij het ook waagde wantrouwen te hebben vóórdat de televisie daar toestemming voor gaf. Dat maakte hem gevaarlijk voor het gezag. Want moderne bestuursmacht draait niet alleen om beleid. Ze draait om regie over een preferente werkelijkheid. Over welke vragen fatsoenlijk zijn. Welke twijfels acceptabel zijn. Welke woorden gebruikt mogen worden zonder sociaal beroepsverbod. En precies daar verscheen de wappie als systeemfout. De irritante burger die niet wachtte op officiële goedkeuring om patronen te zien. Natuurlijk slaan sommige volledig door. Zoals sommige bestuurders volledig doorslaan. Zoals sommige journalisten volledig doorslaan. Dat heet menselijk gedrag. Maar achteraf bezien was de “wappie”, de rookmelder in een systeem dat liever het alarm verwijdert dan het vuur onderzoekt. Daarom stoppen we met het woord als scheldterm te gebruiken. Om te beginnen met een nationaal monument, met een jaarlijkse herdenkingsdag en 3 minuten stilte. Voor iedereen die jarenlang werd uitgelachen omdat hij te vroeg gelijk kreeg. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #vrijheid #samensamenleving #waarheid

Column: De kunst van het pseudo onderzoek. Max von Kreyfelt Stel dat u een bedrijf runt. Er verdwijnt tientallen miljarden euro’s. Facturen ontbreken. Uitgaven zijn niet meer te reconstrueren. Contracten zijn geheim. Besluiten blijken achteraf discutabel. En een aanzienlijk deel van de administratie blijkt een gatenkaas. Dan volgt normaal gesproken een onderzoek. In Nederland noemen we dat verantwoording. In Den Haag noemen we dat kennelijk een parlementaire enquête. Tenminste, dat dacht ik. Maar nu de contouren van het coronaonderzoek zichtbaar worden, ontstaat een merkwaardige indruk. Hoe groter de financiële schade, hoe kleiner de belangstelling. Hoe meer belastinggeld verdween, hoe minder nieuwsgierigheid er bestaat. Nederland gaf tijdens de coronajaren tientallen miljarden euro’s uit. Steunpakketten, teststraten, vaccins, communicatiecampagnes, noodmaatregelen, subsidies, inhuurconstructies en uitvoeringsorganisaties schoten als paddenstoelen uit de grond. Een historische geldstroom. Juist daarom zou je verwachten dat een parlementaire enquête één centrale vraag stelt: Waar is het geld gebleven? Maar dat lijkt niet de hoofdvraag te worden. Ook de economische nevenschade verdient minder aandacht dan je zou verwachten. Tienduizenden ondernemers zagen hun bedrijf stilvallen. Gezinnen verloren inkomen. Leerachterstanden liepen op. Zorg werd uitgesteld. Mentale problemen namen toe. De maatschappelijke rekening loopt nog jaren door. Toch is de belangstelling voor die schade opvallend beperkt. Nog opmerkelijker is wat níet onderzocht wordt. Niet of maatregelen altijd proportioneel waren. Niet welke afwegingen precies zijn gemaakt. Niet welke informatie bewust wel of niet werd gedeeld. Niet waarom kritische vragen jarenlang buiten het debat werden gehouden. En daarmee dreigt deze enquête precies te worden wat veel burgers al vrezen: Commissieleden die niet gewend zijn hun nek uit te steken en geen relevante vragen stellen. Niet een zoektocht naar waarheid, maar een bevestiging van bestuurlijke rust. Een commissie die onderzoekt zonder intentie diep te graven. Vraagt zonder door te vragen. En concludeert zonder af te rekenen. Want een echte enquête is ingewikkeld. Die volgt het spoor van de feiten, ook als dat uitkomt bij ministers, topambtenaren, adviesorganen of machtige instellingen. Een schijnonderzoek met pseudo-onderzoekers doet het tegenovergestelde. Dat volgt vooral het spoor dat geen risico oplevert. Misschien is dat uiteindelijk de grootste les van de coronajaren. Niet hoe kwetsbaar een samenleving is tijdens een crisis. Maar hoe kwetsbaar de waarheid wordt wanneer de instituties die beslissingen namen vervolgens ook bepalen welke vragen gesteld mogen worden. En dat is waarom veel Nederlanders niet nieuwsgierig zijn naar wat de uitkomst van het onderzoek wordt. Maar wat er buiten het onderzoek gehouden zal worden. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #onderzoek #transparantie #verantwoording

Column: De demonstratie-hiërarchie van Nederland Max von Kreyfelt Nederland is een prachtig land. Een land waar iedereen gelijk is. Alleen blijken sommige demonstranten nét iets gelijker dan anderen. Blokkeer je met klimaatactivisten maandenlang een snelweg, leg je verkeer, hulpdiensten en werkend Nederland stil en plak je jezelf vast aan asfalt, dan behandelt de politie je alsof ze een kwetsbaar yogaretraite begeleiden. “Rustig mevrouw… uw havercappuccino staat klaar in het busje.” Na arrestatie staan ze vaak sneller weer buiten dan een pakketje van https://t.co/4Alr0B9dZf wordt bezorgd. Maar probeer als gewone buurtbewoner eens boos te worden over een AZC in je directe leefomgeving en plots verandert Nederland in een oefening, extreem radicale ordehandhaving. Dan verschijnen er ME-busjes, Romeo’s, helmen, linies, wapenstokken en persverklaringen over “radicalisering”. Want dat is het wonderlijke van de moderne democratie: een snelweg blokkeren heet tegenwoordig “maatschappelijke betrokkenheid”, maar zorgen over leefbaarheid worden verdacht snel vertaald naar “extremistische signalen”. En burgers zien dat verschil haarfijn. Dat is het echte probleem. Niet XR. Niet asielprotesten. Maar de zichtbare demonstratie-hiërarchie. De overheid blijkt feilloos aan te voelen, welk protest ideologisch acceptabel is. Een klimaatactivist die een hoofdstad ontregelt? Idealistisch. Een boze burger uit een dorp? Potentieel gevaarlijk. Een universiteitsbezetter? Bevlogen. Een ondernemer die zijn wijk ziet veranderen? Radicaal. Een Palestijnse protestmars? Complex maatschappelijk vraagstuk. Driehonderd bezorgde moeders bij een AZC? “Signalen van extreemrechts.” Je hoeft geen politicoloog meer te zijn om het patroon te herkennen. Zelfs de gemiddelde loodgieter of vrachtwagenchauffeur voelt dat protest niet meer wordt beoordeeld op gedrag, maar op politieke geur. En precies daar wordt het gevaarlijk. Een rechtsstaat overleeft best demonstraties. Ook een paar relschoppers. Zelfs slechte ministers. Maar wat een rechtsstaat niet overleeft, is zichtbaar ongelijke behandeling. Zodra burgers het gevoel krijgen dat regels elastisch worden toegepast afhankelijk van ideologie, verdwijnt vertrouwen sneller dan koopkracht bij de supermarkt. En ondertussen begrijpt Den Haag er opnieuw helemaal niets van. Daar worden rapporten geschreven over “maatschappelijke polarisatie”, alsof die spontaan uit de lucht kwam vallen en niet jarenlang zorgvuldig is gekweekt door bestuurders die iedere vorm van kritiek reduceren tot populisme, desinformatie of extremisme. De ironie is schitterend. Dezelfde elite die jarenlang sprak over “verbinding”, heeft inmiddels een samenleving gebouwd waarin steeds meer mensen bang zijn om hardop iets te zeggen zonder direct moreel gefileerd te worden op televisie of sociale media. Maar gelukkig mogen we nog wel demonstreren. Zolang het ideologisch verantwoord gebeurt. Want we zijn een tolerant land. Met extremistische voorwaarden. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Demonstratierecht #MaatschappelijkeBetrokkenheid #Polarisatie

Column: Armoede volgens Rob Jetten Max von Kreyfelt Er zit iets merkwaardigs in de moderne politiek. Vroeger probeerden politici het leven van burgers beter te maken. Tegenwoordig leggen ze vooral uit waarom u moet wennen aan achteruitgang. En soms verwoordt Rob Jetten die nieuwe bestuursfilosofie opvallend eerlijk: “We zullen zonder sommige dingen moeten leren leven.” Eigenlijk zit daarin het complete regeringsbeleid samengevat. Zonder betaalbare woningen. Zonder goedkope energie. Zonder gezonde zorg. Zonder veilige grenzen. Zonder goed functionerende publieke voorzieningen. Maar gelukkig nooit zonder klimaattoppen, subsidieprojecten en netwerkdiners over inclusieve transities. Dat blijft allemaal opvallend intact. De moderne bestuurder is namelijk geen bestuurder meer. Het is een therapeut geworden voor nationale verslechtering. Alles wat vroeger normaal was, wordt nu gepresenteerd als luxe waar burgers emotioneel afscheid van moeten nemen. Een eigen huis? Privilege. Een betaalbare energierekening? Onhoudbaar. Grenzen? “Een achterhaald concept.” Sociale samenhang? “Een dynamisch proces.” En ondertussen vliegen dezelfde politici van klimaattop naar klimaattop om daar champagne te drinken met mensen die ook vinden dat gewone burgers vooral minder moeten consumeren. Dat is misschien wel het komische van deze bestuursklasse: de offers gelden altijd voor anderen. Nooit hoor je: “We moeten leren leven zonder consultants, klimaatsubsidies en gesubsidieerde activistische hobbyprojecten.” Nee. De burger moet vooral leren inleveren. Altijd de burger. Want de moderne pseudopoliticus ziet de samenleving niet meer als iets dat beschermd moet worden, maar als een gedragsproject dat permanent moet worden aangepast. Minder vlees. Minder auto. Minder reizen. Minder energie. Minder bezit. Minder nationale identiteit. Maar vreemd genoeg nooit: minder overheid. En precies daar groeit de woede. Niet omdat Nederlanders niet willen veranderen. Maar omdat steeds meer mensen zien dat dezelfde elite die voortdurend offers predikt zelf opvallend comfortabel blijft leven binnen een volledig afgeschermde bestuursbubbel van talkshows, klimaattafels, lobbyclubs en consultancycontracten. Daar wordt iedere mislukking simpelweg hernoemd tot “transitie”. Dat is het ware politieke talent van deze generatie bestuurders: de afbraak van vanzelfsprekendheden verkopen als morele vooruitgang. En ondertussen mag de burger dankbaar applaudisseren terwijl zijn levensstandaard langzaam wordt uitgekleed alsof het een verheven beschavingsproject betreft. Want dát is de kern van het huidige bestuur: de elite noemt het solidariteit wanneer ú moet inleveren voor beleid waar zij zelf nauwelijks de gevolgen van dragen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #armoede #maatschappij