Search

Speciaal bericht voor de haters die graag willen dat ik snel (en pijnlijk) sterf. Ik heb slecht nieuws voor jullie. Een bloedtest liet vandaag zien dat mijn PSA (marker voor kanker) opnieuw is gedaald. Een PET-CT-scan (dat is een scan van het hele lijf) liet eerder al zien dat de kanker 'minder tot veel minder' is geworden. Met andere woorden: de behandelingen en de chemo slaan goed aan. Mijn behandelteam merkte wel op dat de vijfde chemo een behoorlijk zware tik heeft uitgedeeld, vandaar dat we de zesde chemo een weekje later doen. Een scan in december moet uitwijzen hoe de 'eindstand' is na zes keer chemo. En dan mag ik gaan herstellen. Maar liever haters, treur niet! Er is hoop! Een en ander wil namelijk niet zeggen dat ik genezen ben. Dat gaat niet meer. Maar voorlopig ben ik er nog wel even. En die tijd ga ik volop gebruiken om jullie nog even lekker dagelijks om de oortjes te slaan met mondsnoerende argumenten. Bring it on, bitches! #kankerisnietaltijdevenleuk #kanker #hoop #strijd

Het is nu ongeveer drie maanden geleden dat ik te horen kreeg dat ik ongeneeslijke kanker heb en doorgaans gaat het prima met mij. Ik ben een nuchter mens en accepteer dat ik dood ga. Het scheelt ook dat ik een mooi leven heb gehad. Bovendien slaan de behandelingen (voorlopig) heel goed aan. Maar de laatste paar dagen gaat het niet zo goed met mij. Ik denk namelijk steeds vaker: godverdomme, ik ga gewoon dood. Wat kut. Nou gaan wij natuurlijk allemaal dood, dus zo boeiend is dat niet, maar ik ben nu 54 jaar en ik had eigenlijk niet verwacht nu al bezig te moeten zijn met de dood. Ik hoef echt geen 100 te worden, maar stel dat ik nog tien jaar te leven heb, dan sterf ik dus als ik 64 ben. Dat vind ik toch nog wel akelig jong. Wellicht word ik met een beetje geluk nog wel wat ouder, maar het blijft in mijn beleving te jong. Het zijn kleine momenten waarop de sombere gedachten mij ineens overvallen. Als ik bijvoorbeeld in de sportschool sta (ik sport al sinds mijn 15e) en denk: waar doe ik dit eigenlijk nog voor? Ik lig straks toch koud in mijn kist. Ik ben ook bepaald niet iemand die jankt over onrechtvaardigheid, want rechtvaardigheid is slechts een menselijk construct. We hebben het zelf bedacht, in het universum speelt het helemaal geen rol. En toch bekruipt mij de laatste tijd wel steeds vaker het gevoel: verdomme, ik heb gewoon echt wel pech. Mijn kanker is niet het resultaat van een slechte levensstijl. Als ik als (laat begonnen) roker longkanker zou hebben gekregen, dan kan ik mij dat alleen maar zelf aanrekenen. Maar ik heb geen longkanker. Daar komt bij dat mijn soort kanker prima te behandelen is als je er op tijd bij bent. Ze waren er alleen niet op tijd bij. En hoewel ik helemaal niet gebukt door het leven ga, heb ik daar de afgelopen dagen wel gewoon last van. Ik baal er van. En dat had ik eerder niet echt. Ik merk ook dat de dubbele hormoontherapie er in hakt. Mijn lichaam heeft gewoon minder energie. Ik ben vaker moe en door bepaalde medische bijwerkingen ben ik soms beperkt tot de muren van mijn appartement. En dat raakt mij de laatste paar dagen allemaal harder dan ik had gedacht. Maar goed: het is wat het is. Ook deze gevoelens horen er bij. Trekt wel weer weg #kankerisnietaltijdevenleuk #kanker #leven #gezondheid