Search

Agema en Dijkhoff waren tegelijkertijd Kamerlid. Hadden toegang tot dezelfde informatie. Het verschil in kwaliteit en kennis is huizenhoog. In het voordeel van @FleurAgemaPVV Die werkloos is. Gekmakend. https://t.co/cBYphI84Yc #Politiek #Nederland #Kennis

The article examines how Dutch journalism experiments with AI technologies like ChatGPT, with both enthusiasm and skepticism among journalists regarding its use, amid concerns about intellectual property rights and content quality, while guidelines and transparency remain essential for maintaining reliability and independence in the media. (translated)

Als ik het goed begrijp, zijn er twee beroepsgroepen totaal onaantastbaar: topambtenaren op ministeries en parlementair journalisten. En laten dat nou juist de twee beroepsgroepen zijn die de politiek (de publieke opinie, en dús het stemgedrag en dús de uiktkomst van verkiezingen) op hun eigen heimelijke en subtiele wijze zó sterk beïnvloeden, dat het echt bizár is dat zij nooit ter verantwoording geroepen (kunnen/mogen) worden. Hoe gebeurt de kwaliteits- en integriteitscontrole bij hogere ambtenaren en op politieke redacties? In hoeverre is er per definitie altijd sprake van de slager die z'n eigen (zelfgekozen) vlees keurt? En dan denk ik met name aan de Raad voor de Journalistiek: wie controleert de samenstelling van die raad? Wie bepaalt of daar genoeg politieke diversiteit is om zuiver te kunnen blijven in hun oordeel? Hoe betrouwbaar is het 'zelfregulerend' vermogen binnen de journalistiek? En als blijkt dat het controlemechanisme bij zowel ambtenaren als journalisten niet voldoet: wie is dan eigenlijk bij machte om die kwaliteitscontrole te hervormen? Voor de journalistiek is dat in ieder geval niet de politiek, want 'persvrijheid'. Zelfs bij wet vastleggen dat er verplichte externe kwaliteitscontrole moet komen, lijkt niet mogelijk. En topambtenaren? Als het ergens niet helemaal lekker loopt, mogen ze alsnog blijven zitten of krijgen ze gewoon weer elders een andere topfunctie. Het wordt tijd dat Nederland gaat inzien op hoeveel manieren hun stemgedrag wordt beïnvloed en wie er daadwerkelijk allemaal de touwtjes in handen hebben. Waarom zijn er geen onderzoeksjournalisten die dit helemaal tot op de bodem uitzoeken? Bestaan er geen totaal onafhankelijke parlementaire onderzoeksjournalisten? Of zijn er wel onderzoeksjournalisten die dit graag zouden willen maar daar geen middelen voor hebben? Zo ja, kom ik graag met die journalisten in contact en dan zet ik alles op alles om ze te helpen, al was het maar via mijn bereik op X en evt. crowdfunding als geld het probleem zou zijn. Zo'n onderzoek is namelijk goud waard! #Journalistiek #Ambtenaren #Politiek #Journalistiek #Politiek #Integriteit

Het artikel is feitelijk onjuist. Forum voor Democratie heeft geen enkele betrokkenheid bij de demonstratie die op 19 september op het Malieveld gepland staat. Wij vaardigen geen sprekers af en organiseren of steunen de bijeenkomst niet. Evenmin hadden wij enige betrokkenheid bij “Elsfest” vorig jaar. Voor de zoveelste keer laat NRC – ooit een kwaliteitskrant die geïnteresseerd was in feiten – zich meeslepen door fanatieke FVD-haat. De krant fantaseert over demonstraties waarbij onze partij aanwezig zou zijn, terwijl daarvan geenszins sprake is. #FVD #demonstratie #media

Een ochtendcolumn Een groep ambtenaren die zich heeft aangesloten bij Extinction Rebellion wil dat het kabinet klimaatverandering uitroept tot nationale noodsituatie. De ambtseed zou daartoe verplichten, een ambtenaar dient het algemeen belang. Dat klinkt vooral overtuigend zolang de definitie van het algemeen belang overeenkomt met de eigen overtuiging. Stel dat honderd ambtenaren van Justitie, IND en COA zich aansluiten bij een beweging die de Nederlandse grenzen wil sluiten. Immigratie bedreigt volgens de groep de woningmarkt, verzorgingsstaat en sociale samenhang. Het kabinet moet daarom een nationale migratienoodsituatie uitroepen. Bij weigering volgt de gang naar de rechter. De ambtseed laat volgens de betrokken ambtenaren geen andere keuze. Het debat over ambtelijk activisme zou vermoedelijk onmiddellijk veranderen. Principieel verandert er niets. Klimaatactivist en migratieactivist volgen dezelfde redenering, een politieke overtuiging wordt tot algemeen belang verklaard en het ambt verschaft een bijzondere verantwoordelijkheid om daarvoor op te komen. Daar zit de verwarring. Een ambtenaar werkt voor het algemeen belang, maar bepaalt niet zelfstandig wat dat belang inhoudt. Daarover gaat politiek. Klimaat, migratie, belastingen, defensie en landbouw zijn politieke onderwerpen omdat over de gewenste uitkomst legitiem verschil van inzicht bestaat. Juist daarom heeft de ambtelijke organisatie een bijzondere positie. Ministers komen en gaan, kabinetten wisselen van kleur. Het ministerie dat vandaag een ruimhartig asielbeleid uitvoert, kan morgen opdracht krijgen immigratie te beperken. De kwaliteit van het ambtelijk apparaat ligt in het vermogen beide opdrachten professioneel uit te voeren, binnen wet en rechtsstaat. Dat sluit tegenspraak niet uit. Een ambtenaar mag waarschuwen dat beleid onuitvoerbaar, onrechtmatig of onverstandig is. De Raad van State benadrukte bij de nieuwe ambtseed die professionele verantwoordelijkheid, en waarschuwde tegelijk dat de ambtseed geen afbreuk mag doen aan politieke neutraliteit. De grens wordt zichtbaar wanneer professioneel advies overgaat in politieke mobilisatie vanuit het ambt. Ambtenaren hebben vrijheid van meningsuiting, vereniging en demonstratie. De Ambtenarenwet begrenst die vrijheid wanneer de goede vervulling van de functie of de openbare dienst in gevaar komt. De gedragscode van het Rijk verlangt daarnaast onafhankelijkheid en onpartijdigheid. Daarmee komt de burger in beeld. Een asielzoeker tegenover een IND-ambtenaar hoort zich niet af te vragen of de behandelaar zaterdag demonstreerde voor gesloten grenzen. Een ondernemer met een klimaatvergunning hoort evenmin te hoeven onderzoeken of de behandelend ambtenaar actief is bij Extinction Rebellion. Vertrouwen in de overheid veronderstelt dat persoonlijke politieke overtuigingen bij het loket verdwijnen. De symmetrie maakt het principe zichtbaar. Wie de klimaatactivistische ambtenaar vanuit het ambt politieke druk laat uitoefenen, moet dezelfde ruimte gunnen aan de ambtenaar die immigratie wil stoppen, abortus wil beperken, ontwikkelingshulp wil afschaffen of kernenergie wil versnellen. Een grondrecht verandert niet van karakter wanneer een andere politieke overtuiging er gebruik van maakt. #Klimaatverandering #Politiek #Ambtenaren

Two temporary workers with less than six months of experience in care have been charged with the rape of two underage girls in a closed youth care institution, raising questions about the quality and adequacy of personnel in the sector, especially given the signals of large-scale fraud with care diplomas and the lack of oversight on temporary workers. (translated)

Een ochtendcolumn Ik zag een fragment waarin Bob Scholte van Left Laser tegenover Annemarie van Gaal zat. ‘Wat is er mis met een betaalbare woning voor iedereen?’, vroeg Scholte. Van Gaal had niet onmiddellijk een antwoord. Zo ontstaat tegenwoordig een uitstekend filmpje. Kijk eens. Mond vol tanden. Er is natuurlijk niets mis met een betaalbare woning voor iedereen. Net zoals er niets mis is met goede zorg voor iedereen, voldoende inkomen voor iedereen of vrede voor iedereen. Het probleem zit niet in het verlangen. Het probleem begint wanneer een verlangen wordt gepresenteerd als een oplossing. Betaalbare woningen bestaan al. Alleen wil niet iedereen in Appingedam wonen. Stel dat morgen alle Nederlanders in Amsterdam willen wonen. Hebben we dan allemaal recht op een betaalbare woning in Amsterdam? En als het antwoord nee is, wie bepaalt dan wie er wel mag wonen? De hoogste bieder, degene die er geboren is, de verpleegkundige die er werkt, het gezin met kinderen of degene die het langst op een wachtlijst staat? Zelfs met genoeg woningen blijft die vraag bestaan. Een huis aan het Vondelpark is iets anders dan een huis naast de snelweg. Locatie, ruimte en omgeving zijn schaars. Die schaarste kun je niet wegpraten met het woord betaalbaar. En wat betekent betaalbaar eigenlijk? Betaalbaar voor wie? Iemand met een minimumloon, een modaal inkomen of twee salarissen? Zodra betaalbaarheid een recht wordt, moet iemand een norm bepalen en vervolgens vaststellen wie eraan voldoet. Van Gaal bracht het scheefwonen ter sprake. Scholte pareerde dat met de opmerking dat scheefwonen een typische VVD-uitvinding is. Iedereen moet gewoon betaalbaar kunnen wonen. Dat klinkt opnieuw sympathiek en lost opnieuw niets op. Als inkomen niet van belang is, kan iemand met een hoog inkomen in een goedkope woning blijven terwijl iemand met een laag inkomen op de wachtlijst staat. Vinden we dat prima, dan accepteren we die verdeling. Vinden we het onrechtvaardig, dan moeten we inkomens controleren. Krijgt iemand opslag of gaat een partner meer verdienen, dan moet opnieuw worden bepaald of het recht op die woning nog bestaat. Achter de simpele vraag ‘wat is er mis met een betaalbare woning voor iedereen?’ gaat een complete wereld schuil van schaarste, inkomensgrenzen, wachtlijsten, prijzen, controles, voorrang en politieke keuzes. En precies daarin zit de intellectuele leegte van dit soort debat. De vraag klinkt als een argument, maar is in werkelijkheid een wens. Niemand hoeft uit te leggen hoe die wens wordt uitgevoerd, wie ervoor betaalt of wat er gebeurt wanneer twee mensen aanspraak maken op hetzelfde schaarse goed. Probeer daar maar eens in twintig seconden op te antwoorden Ik moest denken aan Brandolini’s law, het kost veel meer energie om onzin te weerleggen dan om die te produceren. Alleen hoeft de oorspronkelijke uitspraak niet eens onzin te zijn. Dat maakt deze manier van debatteren zo effectief. Een sympathiek doel wordt uitgesproken en de ingewikkeldheid van de werkelijkheid wordt vervolgens het probleem van de tegenstander. Bouw betaalbare woningen. Belast de rijken. Grenzen dicht. Pak de vervuilers aan. Schaf het eigen risico af. Minder managers, meer handen aan het bed. Bijna iedere zin bevat iets waars of wenselijks. De werkelijkheid begint bij de volgende vraag. Juist die vraag doet het slecht op beeld. Wie antwoordt moet voorwaarden noemen, gevolgen uitleggen en soms nadenken. De ander hoeft alleen de volgende eenvoudige waarheid klaar te hebben. Twijfel oogt zwak, nuance klinkt als een uitvlucht. Zo beoordelen we intellectuele kwaliteit steeds vaker op presentatievaardigheden. Bestuur vraagt het tegenovergestelde: informatie verzamelen, gevolgen overzien en soms eerst nadenken voordat er een antwoord komt. Misschien moeten we het publieke debat weer per handgeschreven brief voeren. Zodat we wat tijd hebben om na te denken. Het zal allemaal wat langzamer gaan maar de kans bestaat wel dat we daardoor sneller vooruitkomen. #BetaalbareWoning #Huisvesting #SociaalDebat

Bicycle dealer Arie-Jan Rigter from Zwolle is worried about the future of his company now that the parent company Accell, known for brands like Batavus and Sparta, has received a payment deferment, which could lead to a shortage of parts and a negative impact on the quality of bicycles. (translated)

Reducing the pressure on the healthcare system by increasing financial barriers for patients is not only unwise and unjust but also a symptom of inefficient organization and outdated systems within healthcare, which urgently need to be improved to reduce unnecessary care and ensure the quality of life for patients. (translated)

Dit is wanneer je groene beleggingen belangrijker vindt dan kwaliteit. Een echte prestatie: Nederland als enige land een negatief rendement. Go woke, go broke! https://t.co/vVeZx5z2xg #Beleggingen #Nederland #Woke