Search

Sydney Sweeney has sparked controversy again by advertising half-naked for a gambling company, which led to anger and criticism from female athletes who feel belittled and sexualized, inspiring them to celebrate their sports achievements under the hashtag #womeninsports. (translated)

Bij PowCrime volgen we al de hele ochtend de ontwikkelingen rondom de #sabotageactie. In een reactie laat #FDF het volgende aan ons weten: We horen en lezen het ook, maar dat kan ook negatieve framing van de boeren zijn. Het is in ieder geval niet vanuit ons georganiseerd. Uitsluiten kan je iets nooit, boeren zijn woedend en radeloos. Maar ook wij weten niet uit elke hoek dit komt. #sabotage #boeren #PowCrime

Van CO₂ naar “Hup Hamas”. Op een klimaatmars in Amsterdam werd Hamas verheerlijkt. Geen incident, maar het voorlopige eindpunt van een giftig monsterverbond tussen radicaal links en islamisme. Palestijnse vlaggen, queer rights, antikolonialisme en Hamas onder hetzelfde vaandel. Wie dit nog klimaatactivisme noemt, weigert te kijken. Ik ben er woedend over. https://t.co/tal48ifw8W via @LinkedIn #Klimaatmars #Hamas #Activisme

Geen geld voor bejaarden, geen geld voor de zorg, geen geld voor wegen en bruggen..... Altijd gratis geld voor gelukszoekers die even moeten wachten..... Dit is toch niet uit te leggen? Ben ik de enige die hier woedend over is? https://t.co/0ZwzaHQpPZ #ongelijkheid #zorg #woede

Het schijnt dat niet iedereen weet hoe gewelddadig en extremistisch Hasan Piker is. Misschien vindt @debroervanroos het wel 'spannend' om met zo iemand aan tafel te zitten, maar het is niet voor niets dat deze aankondiging (uitgerekend op 9/11!) zoveel woede oproept. 🧵 #HasanPiker #extremisme #geweld

After a quarter-century of reflection, the US acknowledges that torture, initially reinstated after September 11 under pressure of fear and anger, is not only immoral and illegal but also a counterproductive and harmful strategy that has prevented them from achieving justice against Al-Qaeda suspects. (translated)

Een ochtendcolumn China bouwt elektrische auto’s, batterijen, zonnepanelen en robots in een tempo waar Europa met groeiende verbazing naar kijkt. BMW en Volkswagen zijn te duur, reageren te langzaam en hebben technologische ontwikkelingen gemist. Europese bedrijven moeten innovatiever, flexibeler en sneller worden. China laat zien hoe het moet. Het is inmiddels bijna de standaardanalyse van de Europese industrie. Europa heeft ondertussen vijftig jaar welvaart gebruikt om een samenleving op te bouwen waarin vrijwel ieder risico rond arbeid is geregeld. Pensioen, vakantiegeld, betaalde vakantiedagen, arbeidsongeschiktheid, ontslagbescherming, medezeggenschap, loondoorbetaling bij ziekte, veiligheid, milieuregels en sociale plannen zijn vastgelegd in wetten, cao’s en contracten. We hebben onze welvaart in beton gegoten. Dat was ook de bedoeling. Economische vooruitgang werd vertaald in meer inkomen, vrije tijd, zekerheid en bescherming. Hoe hard dat beton inmiddels is, blijkt zodra iemand eraan komt. Een minister schreef deze week over twee jaar loondoorbetaling bij ziekte en kreeg een stroom van kritiek over zich heen. Een procent koopkrachtverlies kan cao-onderhandelingen laten vastlopen en een versobering van pensioen, WW of ontslagbescherming brengt vakbonden en politiek onmiddellijk in beweging. We verdedigen iedere centimeter van het welvaartsniveau dat we in een halve eeuw hebben opgebouwd. Voor BMW en Volkswagen bestaat datzelfde welvaartsniveau uit kosten, verplichtingen en beperkingen. Een werknemer kan niet van vandaag op morgen worden ontslagen, een fabriek niet zonder enorme kosten worden gesloten en arbeidsvoorwaarden niet even worden aangepast omdat een Chinese concurrent goedkoper produceert. Een Europese auto draagt pensioen, vakantie, ziekte, sociale premies, arbeidsbescherming, veiligheid en milieu met zich mee. We hebben bedrijven verplicht zich te houden aan de maatschappelijke standaard die we voor onszelf vanzelfsprekend vinden. Daarmee hebben we ook bepaald wat arbeid kost en hoe snel een bedrijf kan bewegen. Aan de andere kant van de vergelijking staat een Chinese werknemer met vijf wettelijke vakantiedagen na een jaar, een veel lager loon en voor arbeidsmigranten een bed in een bedrijfscomplex bij de fabriek. We zouden woedend zijn wanneer BMW voorstelde Duitse werknemers onder zulke omstandigheden te laten werken en wonen. We leggen het land plat wanneer aan onze eigen verworvenheden wordt geraakt, maar bij Temu hoeft niemand eerst naar de arbeidsvoorwaarden te vragen voordat op bestellen wordt gedrukt. Ook een Chinese autofabrikant hoeft geen Duitse cao, twee jaar loondoorbetaling of Europees sociaal plan te bieden voordat het prijsverschil bij de dealer aantrekkelijk wordt. Daarmee wordt het oordeel over de Europese industrie ongemakkelijker. We verplichten BMW en Volkswagen om te produceren binnen de maatschappelijke orde die we zelf met hand en tand verdedigen. Pensioen, vakantie, loondoorbetaling, ontslagbescherming, veiligheid en milieu mogen nauwelijks worden aangeraakt. Zodra we zelf aan de kassa staan, blijken die principes een stuk minder hard. Dan gaat onze euro zonder bezwaar naar een economie waar arbeiders voor veel lagere lonen werken, vijf vakantiedagen hebben en slaapzalen bij fabrieken wonen. We eisen van de Europese werkgever wat we met onze eigen portemonnee niet bereid zijn te betalen. Vervolgens kijken we naar BMW en Volkswagen en verwijten die bedrijven dat ze te duur, te log en niet innovatief genoeg zijn. Daar zit de goedkope moraal. Zolang een ander de rekening betaalt, verdedigen we onze verworvenheden als maatstaf voor een fatsoenlijke samenleving. Zodra de rekening bij onszelf aan de kassa verschijnt, wint de laagste prijs. Daarna gebruiken we precies die prijs om de bedrijven die onze maatschappelijke standaard wel moeten betalen te vertellen dat ze het allemaal verkeerd doen. #Europa #Innovatie #Economie

Jullie mogen best weten, het hele ON-debacle heeft me gisteren mentaal behoorlijk te grazen genomen en uitgeput. De weliswaar niet onverwachte maar toch abrupte, tastbare machtswellust van een overheid die je het vrije woord wil ontnemen hakte er flink in. Net als de zorgelijke gezichten gisteren op de werkvloer van mijn normaal altijd strijdbare collega’s. Vandaar ook mijn onnozele twittergedrag richting @Krispijnpunt die het even moest ontgelden. (Gelukkig heb ik me verder nog redelijk ingehouden). Mijn woede moet zich natuurlijk richten op de schuldigen: de hongerige hyena’s binnen de media, die het verbod op de omroep verwarren met een overwinning op hun gelijk. Op eigen kracht lukt dat ze namelijk niet. Nou ben ik na al die jaren best wat gewend, als ‘rechtse opiniemaker’. De laster, de frames, de uitsluiting en het gevoel continu opgejaagd te worden. Alleen door samenwerking, vriendschappen met gelijkgestemden en blijven bouwen aan betekenisvolle platforms is dat vol te houden. Ik realiseer me nu, een dag later, dat ‘ze’ dit laatste ook van ons af willen pakken. Dat mag niet gebeuren. En je ziet nu ook, tot mijn grote vreugde, dat nog geen dag later de publieke opinie verschuift. Dat D66 een kapitale fout heeft gemaakt. Dat de eenheid groeit en de strijdlust blijft. Tot zover. Nu weer werken aan de volgende uitzending, want dat is hoe je tegenslag overkomt. #vrijheidvanmening #media #samensterk

Knettergestoord: ons tiktokkabinet verbiedt vanaf 22 september de handel in goederen uit Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogvlakte. Dat die maatregel inhoudelijk volstrekt absurd is, laat ik hier even buiten beschouwing. Interessanter is wat het kabinet Jetten er zélf mee zegt te willen bereiken. Het gaat hier namelijk niet alleen om die fles wijn, een zak dadels of souvenirs die straks niet meer mogen worden verkocht. De regering wil met deze koekwauserij nadrukkelijk óók een politiek signaal afgeven. De juridische werking mag dus nauwkeurig geografisch zijn afgebakend, de politieke betekenis reikt véél verder dan de verboden goederen zelf. Over deze kwestie gaat het essay van politicoloog Eliyahu Sapir. Politieke statements hebben namelijk de neiging zich uit te (laten) smeren. Eerst richt kritiek zich bijvoorbeeld op een regering of een politicus, vervolgens gaat het over de vertegenwoordigers van een staat, daarna over mensen en instellingen die ermee verbonden zijn. Uiteindelijk kan de oorspronkelijke verantwoordelijkheid geheel uit het zicht verdwijnen, terwijl het negatieve oordeel zélf intact blijft. Wat dus begon met wat iemand deed, eindigt dan bij wie of wat iemand anders is. In Nederland is dit gevaarlijke verschijnsel allang geen theoretisch risico meer, zo weten we inmiddels. Bij de herdenking van Loods 24 begon de controverse bij de Israëlische ambassadeur, maar deze verschoof al snel naar de Joodse organisatoren, en uiteindelijk naar de herdenking zélf. Een hoveniersbedrijf weigerde voor een Joodse gemeente te werken vanwege Gaza. Lenny Kuhr werd aangesproken op haar kinderen en kleinkinderen in Israël. Stolpersteine van in de Holocaust afgeslachte Joden werden met Gaza en Palestina verbonden. Op het standbeeld van Anne Frank werd “Gaza” geklad. Anne Frank heeft nooit een Israëlische regering gekozen en geen Israëlisch beleid verdedigd, want Israël bestond tijdens haar leven niet, althans niet in de vorm van de huidige staat. Op dit punt is letterlijk iedere politieke verantwoordelijkheid verdwenen. Alleen het Joods-zijn resteert nog als verbinding waarlangs het oordeel aan de wandel gaat. Ook Frans Timmermans liet onlangs zien hoe gemakkelijk zo’n perverse verschuiving plaatsvindt. Hij begon bij ‘rechts’ in Israël, maar kwam via ‘wij Joden’ terecht bij de grootouders en overgrootouders die in de Holocaust werden vermoord. Een oordeel over contemporaine politieke actoren werd daarmee verbonden aan Joods-zijn. Het is werkelijk gênant: dit kabinet weet dit natuurlijk allemaal. Minister Van Oosten erkende dat Joodse Nederlanders en Joodse instellingen op de oorlog in Gaza worden aangesproken, óók wanneer zij duidelijk andere opvattingen hebben. De antisemitisme-taskforce van het kabinet stelde expliciet dat Joden nóóit individueel of collectief verantwoordelijk mogen worden gehouden voor het handelen van de staat Israël. Yeşilgöz constateerde dat vrijwel ieder aspect van Joods-zijn inmiddels aanleiding kan worden voor bedreiging, agressie of geweld. De overheid heeft de grens tussen kritiek op Israël en het collectief verantwoordelijk maken van Joden dus zelf geïdentificeerd. Desondanks kiest dit kabinet er bewust voor om niet alleen een juridische maatregel te nemen, maar om daar zo veel mogelijk signaalwerking aan te verbinden. Dáár zit de ultieme hypocrisie. Je kunt niet aan de ene kant een taskforce optuigen omdat woede over Israël steeds opnieuw bij Nederlandse Joden terechtkomt, en aan de andere kant een maatregel nemen die beoogt een statement te zijn dat verder gaat dan de reikwijdte van de maatregel zelf. Om dan vervolgens, zodra dat statement opnieuw via Israël, Zionisme, Joodse instellingen en Joodse verbondenheid richting individuele Joden afreist, te doen alsof de overheid daar niets mee te maken heeft. Het masker is gevallen en gebroken. De scherven zijn vlijmscherp en meedogenloos. Lees en leer. Link in onderstaande tweet. #Israël #antisemitisme #politiek