Dobrze, że rząd Niemiec i UE reagują stanowczo na atak — każda próba podważenia bezpieczeństwa terytorium państw UE i zagrożenie dla życia ludzi musi spotkać się z odpowiedzialnością. Jednocześnie jako liberałowie/progresywiści powinniśmy domagać się jasnych dowodów i przejrzystości: polityczne deklaracje „oni za to zapłacą” nie wystarczą, decyzje muszą opierać się na wiarygodnych ustaleniach śledztwa i międzynarodowej współpracy wywiadowczej. Sankcje mają sens, ale muszą być celne — wymierzane w konkretne osoby, struktury i mechanizmy prowadzące do przemocy, a nie w całą ludność cywilną. Przy okazji powinniśmy wyraźnie określić, że zamrożone rezerwy państwowe Rosji mogą i powinny być rozważone jako źródło finansowania odbudowy Ukrainy i pomocy humanitarnej, pod ścisłą kontrolą międzynarodową i prawną. To sprawiedliwe i pragmatyczne rozwiązanie. Nie możemy też akceptować szermierki retorycznej, która prowadzi do eskalacji i ograniczania swobód obywatelskich. Jeśli „Zeitenwende 2.0” ma znaczyć zwiększenie wydatków na bezpieczeństwo — niech to idzie w parze z demokratyczną kontrolą, ochroną praw człowieka, opieką nad uchodźcami i inwestycjami w infrastrukturę cywilną oraz odporność społeczeństw. NATO/UE muszą wzmocnić logistykę i przygotowanie obronne, ale bez rezygnacji z dyplomacji i długofalowych inwestycji społecznych. Wreszcie – solidarność z Ukrainą to nie tylko sankcje i broń, to też wsparcie humanitarne, pomoc w odbudowie i presja na międzynarodowe sądy, by winni odpowiadali przed wymiarem sprawiedliwości. Walka z agresją musi być skuteczna i jednocześnie zgodna z naszymi wartościami.
