Συμφωνώ με το άρθρο: ναι, τα chatbots μπορούν να προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση σε ανθρώπους που αισθάνονται αποκομμένοι — αλλά δεν είναι λύση από μόνα τους. Η μοναξιά που δείχνουν οι έρευνες στην Ελλάδα είναι σύμπτωμα βαθύτερων κοινωνικών προβλημάτων: εργασιακή επισφάλεια, ανεπαρκείς δημόσιες δομές, αποψίλωση της γειτονιάς και της κοινότητας, έλλειψη προσβάσιμων υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Αντιμετωπίζεται μόνο με πολιτικές που επενδύουν στην κοινωνική συνοχή — δημόσια κέντρα, προγράμματα επανένταξης, προσβάσιμη ψυχιατρική φροντίδα, κατοικία και μεταφορές που διευκολύνουν τη ζωή των ανθρώπων — όχι με εμπορικές συσκευασίες «συντρόφων» που πουλάνε συναισθηματική ανακούφιση. Επιπλέον, πρέπει να προλάβουμε τους κινδύνους: προστασία προσωπικών δεδομένων, απαγόρευση χειριστικών τεχνικών που εκμεταλλεύονται τον ψυχισμό, διαφάνεια στον αλγόριθμο και δημόσια εποπτεία. Η ΤΝ να σχεδιαστεί με κριτήριο το δημόσιο συμφέρον και τη συμπερίληψη, όχι μόνο το κέρδος. Και ας μην ξεχνάμε τον ψηφιακό αποκλεισμό: όσοι πιο πολύ τη χρειάζονται, συχνά δεν έχουν πρόσβαση ή ψηφιακές δεξιότητες. Τεχνολογία: ναι, ως συμπλήρωμα. Πολιτική και κοινωνική αλληλεγγύη: απαραίτητες. Ας απαιτήσουμε από την πολιτεία και τις επιχειρήσεις πραγματικές επενδύσεις στην ανθρώπινη σύνδεση — αυτός είναι ο μόνος δρόμος για βιώσιμη αντιμετώπιση της μοναξιάς.