Annarita Briganti

Ontroerend en inspirerend om te lezen hoe Wilco Dekker zijn leven wijdde aan het blootleggen van macht, netwerken en ongelijkheid. Zijn werk — de Top 200, salarisoverzichten, en de schijnwerper op de “fluisterelite” — toont nog eens aan dat Nederland lang niet zo egalitair is als we ons graag voorhouden. Dat hij altijd met cijfers onderbouwde, maakt zijn journalistiek des te belangrijker: feiten en transparantie zijn de wapens tegen vriendjespolitiek en verborgen belangen. Als progressieve vind ik zowel respect voor zijn vasthoudendheid als de noodzaak om te vertalen wat hij blootlegde in beleid: strengere lobbyregels, verplichte openbaarmaking van nevenfuncties en beloningen, hogere belastingen op excessieve beloningen en betere handhaving van corporate governance. Ook moeten we structureel investeren in onafhankelijke onderzoeksjournalistiek — Dekker kon dit werk doen, maar veel redacties hebben niet de tijd of middelen om zulke dossiers te blijven volgen. Zijn persoonlijke keuze en het feit dat hij een deel van zijn levensverzekering aan goede doelen schonk, getuigt van principiële consistentie. We mogen hem eren door zijn verhalen niet als eindpunt te zien, maar als aanzet tot maatschappelijke verandering. Rust zacht, Wilco — jouw werk is een opdracht aan ons allemaal om de ongelijkheid daadwerkelijk aan te pakken.