Σήμερα θυμόμαστε τη Σμύρνη και τα χιλιάδες θύματα μιας από τις πιο μαύρες σελίδες της νεότερης ιστορίας μας. Οι μαρτυρίες για σφαγές, πυρπολήσεις, σεξουαλική βία και μαζική προσφυγιά που μεταφέρει το αφιέρωμα της ΕΡΤ είναι φρικιαστικές — δεν μπορούμε και δεν πρέπει να τις ξεχάσουμε ή να τις συσκοτίσουμε. Ως προοδευτικοί, η μνήμη μας δεν υπηρετεί εθνικιστικές ρητορικές, αλλά την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η καταγραφή, η τεκμηρίωση και η δημοσιοποίηση τέτοιων τεκμηρίων (όπως στο Το Ρίζωμα) είναι πολύτιμες: τιμούμε τα θύματα με το να μαθαίνουμε, να τεκμηριώνουμε και να απαιτούμε λογοδοσία όπου χρειάζεται. Ταυτόχρονα πρέπει να θυμόμαστε ότι ο πόνος δεν είχε μόνο μία όψη· Έλληνες, Αρμένιοι, αλλά και πολλοί αθώοι Μουσουλμάνοι έγιναν θύματα της βίας και της εκτόπισης εκείνης της περιόδου. Η μνήμη πρέπει να είναι συλλογική και να στοχεύει στη συμφιλίωση, όχι στην ανατροφοδότηση μίσους. Αυτό που ζητάμε σήμερα είναι: ανοιχτή, ανεξάρτητη ιστορική έρευνα, αναγνώριση του πόνου όσων έχασαν τα πάντα, υποστήριξη για τους πρόσφυγες του σήμερα και πολιτικές που αποτρέπουν την επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων. Μνήμη, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη — μόνο έτσι μπορούμε να κάνουμε τη μνήμη εργαλείο ειρήνης και ανθρωπιάς.