Aggregated public profile · Not an official account.

DrDp wrote that the next day would mark 40 days since the artist's death, and urged those who, as he said, had turned against him to respond with a song and ignore them. He mentioned that he and others were still seeking his voice through his songs, while describing the loss as a part of their lives that had been lost with him. He added that some losses are never really gotten used to, but one learns to live with their absence. #Μουσική #Απώλεια #Καλλιτέχνης (translated)

DrDp wrote that he had seen a photograph in which, according to his post, personal and confidential medical data of a deceased person were publicly exposed. He asked whether the Medical Association of Athens (ISA) found this exposure acceptable and how many ethical violations could be justified for television viewership. He pointed out that the details of the prescription could not, in his opinion, be known randomly and requested an investigation into who had leaked them to the journalist. He added that the information might have come from a doctor or pharmacist who had access to it. DrDp also accused ISA of having already contributed to the problem through omissions and alleged checks at the Kolonaki clinic and that his silence regarding the photograph constituted a second insult to the memory of the person. He concluded that medical ethics and dignity do not cease to matter after death, adding the hashtag #Mazanakis. #apokalypseis #ιατρική #δεοντολογία #δημοσιότητα (translated)

Θα το πω μια φορά και μετα θα σωπάσω γιατί έχω και δουλειά: όποιος ιατρός καλύπτει και υπερασπίζεται τον Ιατρικό σύλλογο αυτή τη στιγμή θα πρέπει αυτόματα να περνάει στο περιθώριο.. τα έκανε όλα λάθος.. τέλος, δεν υπάρχουν δικαιολογίες.. αν θέλουμε ο κόσμος να ξαναπιστεψει σε εμάς πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να μην κρυβόμαστε πίσω από κόμματα και λυκοφιλίες!!! Καλή, ήρεμη Κυριακή !!! #ιατρική #εμπιστοσύνη #διαφάνεια

Το να αποκαλούμε αυτούς τους δύο ανθρώπους «τσαρλατάνους», «κομπογιαννίτες» ή «ψευτογιατρούς» είναι, κατά τη γνώμη μου, ακόμη και λάθος. Γιατί και οι δύο ήταν ιατροί. Είχαν πτυχίο Ιατρικής, υπογεγραμμένο από τους πρυτάνεις και τους κοσμήτορες των σχολών τους. Είχαν μεταπτυχιακές σπουδές. Θεωρητικά, λοιπόν, είχαν τις γνώσεις. Είχαν την ιδιότητα του ιατρού. Άνοιξαν ιατρεία και εργάζονταν κανονικά, μέσα στο σύστημα. Κάποια στιγμή, όμως, φαίνεται πως συνειδητοποίησαν κάτι πολύ απλό και πολύ επικίνδυνο: ότι εκεί έξω υπάρχει πολύς κόσμος αφελής, φοβισμένος, απελπισμένος ή απλώς έτοιμος να πιστέψει σε μια εύκολη λύση. Και επέλεξαν να εκμεταλλευτούν ακριβώς αυτό. Γι’ αυτό, για μένα, ειναι κάτι πολύ χειρότερο: άνθρωποι που, αν αποδειχθούν όσα τους αποδίδονται, επέλεξαν συνειδητά να μετατρέψουν τη γνώση και την ιδιότητα του ιατρού σε εργαλείο εξαπάτησης και εύκολου κέρδους. Άνθρωποι αδίστακτοι, που έβαλαν το χρήμα πάνω από την ανθρώπινη ζωή, την επιστημονική δεοντολογία και τις στοιχειώδεις αξίες που υποτίθεται ότι υπηρετεί η Ιατρική. Και άνθρωποι σαν κι αυτούς είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο απλός πολίτης έχει αρχίσει να γυρίζει την πλάτη του στους γιατρούς. Γιατί η εμπιστοσύνη χτίζεται δύσκολα και γκρεμίζεται πανεύκολα. Κάθε φορά που κάποιος εκμεταλλεύεται τον φόβο και την ανάγκη ενός ασθενούς για προσωπικό όφελος, δεν πλήττει μόνο τα θύματά του. Πλήττει ολόκληρη την ιατρική κοινότητα. Και γι’ αυτό η ιατρική κοινότητα δεν μπορεί πλέον να παραμένει θεατής. Πρέπει επιτέλους να βγει από τον λήθαργό της. Να απαιτήσει ουσιαστικούς και συστηματικούς ελέγχους, αυστηρές ποινές για όσους παραβιάζουν τον όρκο και τη δεοντολογία του επαγγέλματος και μια απλή, γρήγορη και πραγματικά λειτουργική διαδικασία καταγγελιών. Να σταματήσει να κρύβεται πίσω από τη σιωπή και την αδράνεια. Γιατί η αυτοκάθαρση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση. Και όταν κάποιος χρησιμοποιεί την ιατρική γνώση για να εξαπατήσει, να εκμεταλλευτεί την απελπισία και να πλουτίσει εις βάρος ανθρώπων που τον εμπιστεύτηκαν, δεν μπορεί να περιμένει καμία ανοχή, καμία συγκάλυψη και κανένα ελαφρυντικό από την κοινωνία ή από την ίδια την ιατρική κοινότητα.#Μαζωνακης #mazw #ιατρική #ιατροί #εμπιστοσύνη

True story, για όσους πιστεύουν ότι ένας απλός γιατρός, ακόμη κι αν γνωρίζει τι συμβαίνει, πρέπει να καταγγέλλει τα πάντα χωρίς αποδείξεις. Επαρχιακό δημόσιο νοσοκομείο, σε νομό με τρεις ιδιωτικές μονάδες τεχνητού νεφρού. Ένας αδυσώπητος «πόλεμος» μεταξύ τους για το ποιος θα συγκεντρώσει περισσότερους ασθενείς. Γιατί, όταν ο ασθενής γίνεται αριθμός και κέρδος, η υγεία περνάει σε δεύτερη μοίρα. Και όταν κάτι πάει στραβά, ο ασθενής καταλήγει στο δημόσιο νοσοκομείο. Σε μια εφημερία, μας στέλνουν έναν ηλικιωμένο σε πολύ σοβαρή κλινική κατάσταση. Εξοργισμένη από όσα είχαν προηγηθεί, μου ξέφυγε ένας υβριστικός χαρακτηρισμός για τους ιδιώτες. Κάποιος τον άκουσε και τον μετέφερε. Λίγες ημέρες αργότερα, ένας ιδιώτης έκανε καταγγελία στο νοσοκομείο, υποστηρίζοντας ότι δήθεν πληρώνομαι από ανταγωνιστή του για να τον δυσφημώ. Κι εγώ κλήθηκα να δώσω εξηγήσεις. Για ένα ξέσπασμα μέσα στην ένταση μιας εφημερίας. Φανταστείτε, λοιπόν, τι μπορεί να συμβεί αν ένας γιατρός αποφασίσει να μιλήσει για κάτι πραγματικά σοβαρό, χωρίς να έχει αδιάσειστες αποδείξεις. Δεν θέλετε να ξέρετε. Γιατί σε αυτή τη χώρα, κάποιοι δεν έχουν απλώς πλάτες. Έχουν μεγάλες πλάτες. Και αυτό είναι το τελευταίο σοβαρό ποστ μου… θα επικεντρωθώ σε πιο χαλαρά θεματάκια γιατί στρεσαρομαι στη δουλειά, δεν μπορώ να στρεσαρομαι και στον ελεύθερο μου χρόνο…#Μαζωνακης #Υγεία #Γιατροί #ΔημόσιοΝοσοκομείο

Να δώσω, για ακόμη μία φορά, συγχαρητήρια στον Ιατρικό Σύλλογο που κατάφερε να κλονίσει ακόμη περισσότερο την ήδη κλονισμένη εμπιστοσύνη του απλού κόσμου απέναντι σε εμάς τους γιατρούς. Όλο αυτό το «μπάχαλο», που ήταν γνωστό σε πολλούς από εμάς και τώρα αποκαλύφθηκε και στο ευρύ κοινό, μόνο κακό μπορεί να κάνει. Γιατί ο κόσμος αισθάνεται απροστάτευτος απέναντι στον κάθε τυχάρπαστο που μπορεί να δηλώνει ό,τι θέλει, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και, κυρίως, χωρίς συνέπειες όταν παραβιάζονται οι κανόνες. Η ιατρική δεν μπορεί να είναι ένας χώρος όπου όλα επιτρέπονται και όπου η απουσία ελέγχου αφήνει χώρο σε ανθρώπους που λειτουργούν με μοναδικό κριτήριο το χρήμα και όχι τον άνθρωπο. Ο άδικος και σοκαριστικός χαμός του Γιώργου Μαζωνάκη ας αποτελέσει, τουλάχιστον, την αφορμή για ένα ουσιαστικό ξεκαθάρισμα στον χώρο της υγείας. Δεν είμαι εγώ αυτή που θα υποδείξει τον τρόπο. Υπάρχουν αρμόδιοι θεσμοί που οφείλουν να τον βρουν. Αυτό που γνωρίζω, όμως, είναι ότι αξιολόγηση και ουσιαστικός έλεγχος χρειάζονται τώρα. Γιατί η εμπιστοσύνη του ασθενή δεν είναι δεδομένη. Κερδίζεται καθημερινά με γνώση, ήθος, υπευθυνότητα και σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Ο ιατρικός χώρος χρειάζεται κανόνες, έλεγχο και λογοδοσία. Χρειάζεται να προστατεύσει πρώτα απ’ όλα τους ασθενείς, αλλά και όλους εκείνους τους γιατρούς που υπηρετούν με συνέπεια και αξιοπρέπεια το λειτούργημά τους. Κάθαρση τώρα. Για την προστασία του ασθενή. Για την αξιοπρέπεια του γιατρού. Για να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη.#Μαζωνακης #ιατρική #υγεία #εμπιστοσύνη

Η σιωπή είναι συνενοχή. Και ναι, ο Ιατρικός Σύλλογος είναι συνένοχος. Όπως συνένοχοι είμαστε, σε έναν βαθμό, και εμείς οι ίδιοι οι γιατροί — και βάζω πρώτα τον εαυτό μου μέσα. Γιατί όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε τι συμβαίνει εκεί έξω. Γνωρίζουμε τι γίνεται με τα πολλά «ιατρεία», με πρακτικές που κάθε άλλο παρά τιμούν την ιατρική, με ανθρώπους που εκμεταλλεύονται την ανάγκη, την άγνοια ή την ευάλωτη θέση ενός ασθενούς. Τα συζητάμε μεταξύ μας, τα σχολιάζουμε στους διαδρόμους, τα γνωρίζουμε. Αλλά δημόσια; Σιωπή. Γιατί «πού να μπλέκεις τώρα;». Γιατί τα ψάρια είναι μεγάλα. Και όλοι ξέρουμε πως, σε αυτό το σύστημα, στο τέλος το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Και κάπως έτσι διαιωνίζεται η σαπίλα. Ζούμε σε μια κοινωνία που συχνά επιβραβεύει το εύκολο χρήμα, τη λαμογιά, το «φαίνεσθαι», τις δημόσιες σχέσεις και την επίδειξη, αντί για την ουσία, την επιστημονική επάρκεια, την εντιμότητα και τον σεβασμό στον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Και ναι, ντρέπομαι. Ντρέπομαι γιατί γνωρίζω πάνω-κάτω τι συμβαίνει και, κάποια στιγμή, επέλεξα κι εγώ να κοιτάξω τη δουλειά μου. Να κάνω σωστά αυτό που μπορώ. Να είμαι σωστή απέναντι στους ασθενείς μου και να αφήσω τους υπόλοιπους να κάνουν ό,τι κάνουν. Και την ίδια στιγμή ξέρω ότι κάπου αλλού, την ίδια ακριβώς ώρα, κάποιος «συνάδελφος» μπορεί να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί έναν ασθενή. Δεν είναι ότι δεν προσπάθησα. Όσες φορές προσπάθησα να αλλάξω έστω και κάτι σε αυτό το σάπιο σύστημα, βρέθηκα αντιμέτωπη με απειλές, χλευασμό, απαξίωση και απομόνωση. Γιατί όταν τολμάς να ακουμπήσεις τα συμφέροντα κάποιων, ξαφνικά δεν είσαι «συνάδελφος». Γίνεσαι ενοχλητική. Και κάπως έτσι μαθαίνεις να σωπαίνεις. Όχι επειδή δεν έχεις κάτι να πεις. Αλλά επειδή έχεις καταλάβει το κόστος του να μιλήσεις. Γι’ αυτό, κάποια στιγμή, επέλεξα να σταματήσω να ασχολούμαι με όλους εκείνους που νομίζουν ότι έχουν εξουσία, που θεωρούν ότι είναι «κάποιοι» και ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς συνέπειες. Κοιτάω τη δουλειά μου. Κάνω το καθήκον μου απέναντι στους ανθρώπους που μου εμπιστεύονται την υγεία τους και προσπαθώ τουλάχιστον να μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βλέπω. Βλέπω. Ξέρω. Και, ίσως περισσότερο απ’ όλα, ξέρω ότι η σιωπή μας είναι ένα από τα πράγματα που επιτρέπουν σε αυτή την κατάσταση να συνεχίζεται. Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτοί που κάνουν τα στραβά μάτια. Είναι και όλοι εμείς που τα βλέπουμε και λέμε: «Δεν βαριέσαι… πού να μπλέκεις τώρα;»#Μαζωνακης #Υγεία #Γιατροί #Σιωπή