Search

The Minister of Development, Takis Theodorikakos, stated that cancer survivors have the right to a new beginning without discrimination, announcing the abolition of old diagnoses in the insurance coverage process five years after the completion of their treatment. #Ασφάλιση #Καρκίνος #Δικαιώματα (translated)

FLORENTIA challenged a post about Drama and Serres, which, as she wrote, mentioned 300,000 dead Muslims, coercion of survivors to convert to Christianity, and concealment of events from Europe for 80 years. She characterized these claims as unhistorical and cited the Ottoman census of 1906/1907, according to which the total Muslim population of the Sanjak of Serres, which included Drama, was below 175,000. Regarding the period of the Second Balkan War, in June and July 1913, she stated that the cities were under Bulgarian occupation. She referenced a report by the Carnegie Foundation from 1914, which, as she claimed, recorded that the retreating Bulgarians burned more than 4,000 houses in Serres and killed hundreds of Greek civilians. She added that the Greek Army stopped the destruction and that, based on records from the Ministry of Foreign Affairs, it had guaranteed by proclamation the safety, property, and religious freedom of all residents. According to her, the Muslims who remained in Macedonia retained their religious rights and their mosques until the Population Exchange. FLORENTIA also stated that, according to the Treaty of Lausanne, approximately 350,000–400,000 Muslims were organized and peacefully relocated from Greece to Turkey. She countered that the number of 1.5 million referred to Greeks from Asia Minor and Pontus, whom, as she wrote, were violently displaced or exterminated by the Young Turks and the Kemalist regime. She concluded by arguing that turning tourist destinations into tools of hatred through false claims and distortion of historical evidence constituted a new practice. #Ιστορία #Δράμα #Σέρρες (translated)

🚨 Today we asked something very simple about the filling up in Tempes: Pavlos Marinakis had declared that the "work" was done to lift the carriages and find people alive. Adonis Georgiadis said that voices and cries could be heard. Makarios Lazaridis said it was a matter of human lives. 📌 However, the official report states that the last trapped survivors had been freed by 00:20. When large cranes and a bulldozer started arriving around 04:00, the operation was now about retrieving bodies. ❓ So we asked: Were you uninformed about what had really happened or were you consciously lying that the cranes were going to retrieve living people? ❌ To this question, the government spokesman did not respond. 🎯 Instead of answering, he followed the classic tactic: He tried to divert the discussion, attacking the journalist who posed the question, talking again about "career" and "weaponizing" human pain. ❓ But who is really making a career out of this case? The journalist who asks what the relatives want to be asked or a government spokesman who is paid to defend the government's positions? 💬 We are neither paid based on whether the government does well nor do we have any interest in whether a government that defends what happened after the accident will communicate well. Another ⚠️ And most importantly: these questions are raised by the relatives themselves. How is it that the one who conveys the relatives' question is "weaponizing" their pain, while the one who represents a government that treats the relatives as opponents (according to their statement) appears to be the one who respects human pain? 🔴 Then he said something else. That then he "had no such authority." And immediately afterward claimed that later he simply "transfers the real data as they are." ❓ But if he had no authority and did not know what had happened on the ground, how did he know that the work was done to find people alive? ⚖️ Here there are two possibilities. Either they did not know what had really happened and yet they spoke publicly with certainty. Or they did know. One is a huge issue of criminal incompetence. The other is much worse. 🕯️ And we are talking about a case in which there are people mourning their children and relatives. 🔎 That’s why we insisted. We asked him again, now that there is an official report: Do you still insist that the specific work was done to find people alive? Do you still stand by what you said then? ❌ He did not answer there either. ⚽ And then the familiar refrain followed. The ball is in the stands. 🎭 The classic Machiavellian tactic: I do not answer today to what you are asking me. I load it onto a third party and preferably into an indefinite future, when perhaps I won’t even be here to bear the political cost of the answer. ⚖️ The "independent" Justice will decide. Somehow. Somewhere. Someday. 📍 In short: you ask him if he acknowledges that the government made inaccuracies about the filling up and if he still defends what he said then. And instead of answering, he tells you that Justice, somehow, somewhere, someday, will decide. #Τεμπη #Τεμπη_εγκλημα #Τεμπη #Δικαιοσυνη #Ερωτηματα (translated)

"Οι σκλάβοι έγιναν δικαστές και δήμιοι των βασανιστών τους". Φρανσουά Πουκεβίλ, Γάλλος ιστορικός και διπλωμάτης που έζησε τα γεγονότα της εποχής. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 συχνά προσεγγίζεται ως ένα αιφνίδιο, απομονωμένο ιστορικό ορόσημο, όμως στην πραγματικότητα αποτελεί την κορύφωση μιας μακράς και αιματηρής ιστορικής διεργασίας. Η έκρηξη του Αγώνα δεν γεννήθηκε στο κενό, ούτε το μένος των εξεγερμένων ήταν μια αναίτια εκδήλωση βαρβαρότητας. Ήταν το συσσωρευμένο αποτέλεσμα τετρακοσίων χρόνων θεσμοθετημένης καταπίεσης, βίαιων εξανδραποδισμών, παιδομαζώματος και αλλεπάλληλων αιματηρών καταστολών. Σήμερα, αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό ορόσημο τυγχάνει συστηματικής εκμετάλλευσης από τη γειτονική χώρα, η οποία απομονώνει σκόπιμα τη βία του 1821 για να χτίσει ένα βολικό αφήγημα μιας δήθεν "εθνοκάθαρσης". Παρουσιάζουν τα γεγονότα σαν να μην υπήρξε ποτέ το πριν, σαν όλα να ξεκίνησαν ένα πρωινό του 1821 από το πουθενά, σβήνοντας από τον χάρτη της μνήμης τέσσερις αιώνες σκλαβιάς. Έτσι όμως, αδικείται η ιστορία, διότι παρουσιάζεται η έκρηξη των υποδουλωμένων ως μια ασύνδετη, πρωτόγονη πράξη βίας, εξισώνοντάς την με τη δομική και καθημερινή βία ενός κρατικού μηχανισμού που διήρκεσε 400 χρόνια. Κάθε πολεμικό γεγονός του 1821, ακόμα και οι πιο σκοτεινές και βίαιες στιγμές του, κουβαλάει μέσα του το βαθύ συλλογικό τραύμα περισσότερων από εκατό προηγούμενων αποτυχημένων εξεγέρσεων, όπως τα νωπά ακόμη στην μνήμη Ορλοφικά. Για να κατανοήσει κανείς τη δυναμική της Επανάστασης, οφείλει να στρέψει το βλέμμα του στο σκοτάδι της υποδούλωσης που προηγήθηκε, εκεί όπου η εκδίκηση και η επιθυμία για ελευθερία σιγοέκαιγαν για γενιές, μετατρέποντας τους άλλοτε ανίσχυρους σκλάβους στους αδυσώπητους κριτές των δυναστών τους. Το βασικό εργαλείο των Οθωμανών για να καταφέρουν να επαναφέρουν την "τάξη", ήταν πάντα η μαζική σφαγή αμάχων. Να ξαναφέρουμε στη μνήμη μας : - Την καταστροφή της Θεσσαλονίκης (1430), όπου κατά την άλωση της πόλης από τον Μουράτ Β΄, χιλιάδες κάτοικοι σφαγιάστηκαν, ενώ πάνω από 7.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά πουλήθηκαν ως σκλάβοι στα σκλαβοπάζαρα. - Την σφαγή της Λευκάδας και της Κεφαλονιάς (1479). Όταν ο Γενικός Ναύαρχος Γεντίκ Αχμέτ Πασάς κατέλαβε τα νησιά, σφάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και στέλνοντας τους επιζώντες στην Κωνσταντινούπολη ως σκλάβους. -Το τι ακολούθησε μετά την Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571). Μετά την ήττα του οθωμανικού στόλου, ξέσπασαν αυθόρμητες εξεγέρσεις σε όλη την Ελλάδα. Η οθωμανική απάντηση ήταν το "εργαλείο": σφαγές αμάχων σε Αχαΐα, Μάνη, Θεσσαλία και Μακεδονία. Στην Κύπρο, ο Μουσταφά Πασάς διέταξε τη σφαγή χιλιάδων κατοίκων της Λευκωσίας και έγδαρε ζωντανό τον Ενετό διοικητή Μαρκαντώνιο Βραγαδίνο. - Το Κίνημα του Διονυσίου του Φιλοσόφου (1611). Μετά την αποτυχία της εξέγερσης στα Γιάννενα, ο Διονύσιος γδάρθηκε ζωντανός. Το δέρμα του γεμίστηκε με άχυρο και στάλθηκε στον Σουλτάνο, ενώ ακολούθησε μαζική σφαγή των Χριστιανών της περιοχής και κατάργηση των προνομίων τους (οι άπιστοι και αχάριστοι ραγιάδες!) Αλλά για μένα, η πιο ξεκάθαρη απάντηση στο γιατί η Πελοπόννησος αντέδρασε έτσι το 1821 βρίσκεται στα Ορλοφικά, μόλις 50 χρόνια πριν τη μεγάλη Επανάσταση. Μετά την αποτυχία της (υποκινούμενης από τη Ρωσία) εξέγερσης, οι Οθωμανοί εξαπέλυσαν στην Πελοπόννησο χιλιάδες άτακτους Τουρκαλβανούς για να τιμωρήσουν τους Έλληνες.Για εννέα ολόκληρα χρόνια, η Πελοπόννησος βίωσε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές της ιστορίας της. Ολόκληρα χωριά πυρπολήθηκαν, χιλιάδες άμαχοι σφαγιάστηκαν, και χιλιάδες γυναίκες και παιδιά πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Βόρειας Αφρικής. Σκεφτείτε ότι η δημογραφική και οικονομική καταστροφή της Πελοποννήσου ήταν τόσο βαθιά, που ο ίδιος ο Σουλτάνος αναγκάστηκε τελικά να στείλει τακτικό στρατό για να εξολοθρεύσει τους Τουρκαλβανούς, καθώς η περιοχή είχε ερημώσει και δεν απέδιδε πλέον φόρους! Με άλλα λόγια...οφείλουμε όλοι να ξεκαθαρίζουμε εξαρχής ότι η βία δεν έχει τον ίδιο χαρακτήρα όταν προέρχεται από διαφορετικές αφετηρίες. Η βία του δυνάστη (στην προκειμένη περίπτωση οι Οθωμανοί), ήταν θεσμοθετημένη, καθημερινή και διαρκής επί 4 αιώνες (παιδομάζωμα, έλλειψη βασικών δικαιωμάτων, αποκεφαλισμοί για παραδειγματισμό, ισοπέδωση περιοχών μετά από εξεγέρσεις κλπ). Η βία του επαναστάτη (εδώ οι Έλληνες), ήταν η βίαιη αποτίναξη αυτού του ζυγού. Γι΄αυτό όταν επισημαίνουμε το ότι η Τριπολιτσά ήταν η έδρα του Μόρα Βαλεσί (του Οθωμανού διοικητή της Πελοποννήσου), ότι ήταν το διοικητικό, στρατιωτικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της νότιας Ελλάδας (γι' αυτό και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης επέμεινε εμμονικά στην πολιορκία της. Γνώριζε ότι αν έπεφτε η Τρίπολη, θα κατέρρεε ολόκληρη η οθωμανική κυριαρχία στον Μοριά), το "δέντρο της σκλαβιάς" στην κεντρική πλατεία της Τριπολιτσάς (ένας μεγάλος πλάτανο) στα κλαδιά του οποίου οι οθωμανικές αρχές κρεμούσαν επί δεκαετίες τους Έλληνες (κλέφτες, αρματολούς αλλά και αμάχους) προς παραδειγματισμό και θέαμα των ντόπιων, τη φυλακή των προκρίτων που τους κρατούσαν ως ομήρους για να αποτρέψουν την εξέγερση, που κλείστηκαν σε άθλια, σκοτεινά υπόγεια κάτω από φρικτές συνθήκες (μέχρι την ημέρα της άλωσης, οι περισσότεροι από αυτούς -πάνω από τους μισούς- πέθαναν από την πείνα, τις κακουχίες και τα βασανιστήρια μέσα στη φυλακή. Όσοι επέζησαν ήταν σε κατάσταση σκελετών), αλλά και το γεγονός ότι οι τάφοι ανοίχτηκαν για τα κρυμμένα τιμαλθή και όχι από κάποιο "τελετουργικό μίσος" όπως διατυμπανίζουν οι γείτονες (ήταν κοινό μυστικό ότι οι πλούσιοι Οθωμανοί αξιωματούχοι, βλέποντας τον κλοιό της πολιορκίας να σφίγγει, έθαβαν τα τιμαλθή, τα χρυσά νομίσματα και τα κοσμήματά τους στα νεκροταφεία ή μέσα σε τάφους συγγενών τους για να μην πέσουν στα χέρια των Ελλήνων. Οι πολιορκητές, μόλις μπήκαν στην πόλη, άνοιγαν τους τάφους ψάχνοντας για κρυμμένους θησαυρούς, με λίγα λόγια λάφυρα), δίνουμε την πραγματική έκταση και όχι μια αίσθηση "συμμετρίας" ή αν το θέλετε και "ίδιου μένους". Η Ιστορία δεν είναι ένα άθροισμα απομονωμένων στιγμών, ούτε ένα πεδίο για επιλεκτικές αναγνώσεις. Όποιος αποκόπτει το 1821 από τους τέσσερις αιώνες που το γέννησαν, δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά κατασκευάζει προπαγάνδα. Η δικαιοσύνη της ιστορικής μνήμης απαιτεί να κοιτάμε το παρελθόν στο σύνολό του: με τις θυσίες, τα τραύματα αλλά και τις αναπόφευκτες εκρήξεις του. Γιατί η ελευθερία ενός λαού δεν κρίνεται από την ημέρα που επαναστάτησε, αλλά από το βάθος της νύχτας που άντεξε πριν δει το φως! Υ.Γ. Στην Τριπολιτσά ναι "ξεφύγαμε" τελείως. Είναι και το σημείο αναφοράς της Δύσης (ιδιαίτερα των ρομαντικών της εποχής) η οποία σοκαρίστηκε από τη βία της, επειδή περίμενε να δει τους "απογόνους του Πλάτωνα" να πολεμούν σαν φιλόσοφοι, αγνοώντας ότι 400 χρόνια σκλαβιάς είχαν αλλάξει πλήρως την κοινωνική πραγματικότητα...Ενα ωραίο θέμα που θα ήθελα κάποια στιγμή να το αναλύσουμε. Καλημέρα σε όλους! #Ιστορία #ΕλληνικήΕπανάσταση #2021

Στο Νεπάλ, η ελπίδα για νέους επιζώντες στα συντρίμμια παραμένει ζωντανή μετά τη διάσωση δύο εργατών από την υπόγεια σήραγγα Τρισούλι-3, ενώ ο αριθμός των θυμάτων ανέρχεται σε τουλάχιστον 1.287 και οι αγνοούμενοι φτάνουν τους 5.083 μετά την καταστροφική κατολίσθηση και πλημμύρα της 26ης Αυγούστου. #Νεπάλ #Καταστροφή #Διάσωση

Το Νεπάλ βιώνει μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία του, με πάνω από 330 νεκρούς και περισσότερους από 1.300 αγνοούμενους, εξαιτίας μιας φονικής πλημμύρας που προκλήθηκε από αποκόλληση παγετώνα, η οποία ισοπέδωσε ολόκληρες περιοχές και δημιούργησε άμεσο κίνδυνο καθώς τα σωστικά συνεργεία αγωνίζονται να εντοπίσουν επιζώντες. #Νεπάλ #καταστροφή #πλημμύρες

Η οροσειρά των Ιμαλαΐων υπήρξε μάρτυρας μιας ασύλληπτης ανθρωπιστικής και οικολογικής καταστροφής, με 165 νεκρούς και 850 αγνοούμενους λόγω φονικών πλημμυρών και κατολισθήσεων, ενώ οι διασώστες αγωνίζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες για να εντοπίσουν επιζώντες. #Νεπάλ #Καταστροφή #Πλημμύρες

Στην Κολομβία, τουλάχιστον 111 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους και δεκάδες άλλοι έχουν τραυματιστεί μετά από ισχυρό σεισμό 7,4 βαθμών που έπληξε την περιοχή Τσοκό, με τους διασώστες να αγωνίζονται να βρουν επιζώντες μέσα από τα ερείπια τους, ενώ προγραμματίζονται συντονισμένες επιχειρήσεις διάσωσης από τον νέο πρόεδρο Αμπελάρδο δε λα Εσπριέγια. #Κολομβία #σεισμός #διάσωση

🔴Ιούλιος 1941: Η διαταγή του Στάλιν για «καμένη γη», που προκάλεσε τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή. 🔴Ενώ η Ρωσσία επανασταλινοποιείται απροκάλυπτα πλέον (προ ολίγων ημερών στήθηκε ένα ακόμα άγαλμα του μεγαλύτερου εγκληματία της σύγχρονης παγκόσμιας Ιστορίας, στο Τσερεπόβετς - από κει είναι και η φωτογραφία που παραθέτω...), συμπληρώνονται 85 χρόνια από την περιβόητη διαταγή της «καμένης γης», που προκάλεσε πείνα, δυστυχία, θανάτους, ερήμωση και καταστροφή στην δυτική πλευρά της τότε Σοβιετικής Ένωσης. 🔴Η σχετική διαταγή στους κρατικούς φορείς και στα σοβιετικά στρατεύματα, δόθηκε επίσημα από τον ίδιο τον «πατερούλη», στο ραδιοφωνικό του διάγγελμα στις 3 Ιουλίου: να καταστρέφουν τα πάντα στα σημεία από τα οποία υποχωρούσαν, προκειμένου να βρουν «καμένη γη» τα επελαύνοντα γερμανικά στρατεύματα. 🔴Πιο αναλυτικά, η (ασιατική!) τακτική της «καμένης γης», προέβλεπε τα εξής: 1ον) Καταστροφή όλων των υποδομών. Ήτοι, ανατίναξη γεφυρών, βαγονιών τραίνων και σιδηροδρομικών γραμμών, δικτύων παροχής ρεύματος και ύδρευσης, τηλεπικοινωνιών, δημοσίων κτιρίων, νοσοκομείων και εργοστασίων. 2ον) Καταστροφή πόρων. Αυτό ήταν το κύριο μέλημα των υπευθύνων των κρατικών αγροκτηματων, που θα έπρεπε να καίνε τα χωράφια με την σοδειά και τις αποθήκες τροφίμων, καθώς επίσης να παίρνουν μαζί τους κατά την υποχώρηση, όλα τα ζώα. Αν αυτό το τελευταίο ήταν πρακτικά αδύνατο, να τα θανατώνουν. 3ον) Καταστροφή πόλεων και χωριών. Τα υποχωρούντα στρατεύματα, όφειλαν -όσο αυτό ήταν δυνατό- να καίνε οικισμούς, αφου πρώτα θα υποχρέωναν τους κατοίκους να τους εκκενώσουν και να φύγουν προς το άγνωστο και, να εξοντώσουν αυτούς που δεν ήταν πρόθυμοι να φύγουν, ως «πιθανούς μελλοντικούς συνεργάτες των Γερμανών». 🔴Οι καταγεγραμμένες ως πιο σημαντικές εφαρμογές της σταλινικής εντολής για «καμένη γη», στην Λευκορωσσία, είναι οι εξής: Μινσκ: η πόλη, με πληθυσμό κοντά στα 2 εκατομμύρια, ισοπεδώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, ενώ κάηκαν τα γύρω δάση, για να μην μπορεί να καταφύγει εκεί ο πληθυσμός. Βίτσεμπσκ: η πόλη, με πληθυσμό 350 χιλιάδων, υπέστη μεγάλες καταστροφές, ενώ όλα τα (εκατοντάδες!) χωριά της επαρχίας, κάηκαν συστηματικά. 🔴Στην Ουκρανία: Κίεβο: η NKVD κατέστρεψε με εκρηκτικά την κεντρική λεωφόρο Khreshchatyk και όλο το ιστορικό κέντρο, με αποτέλεσμα να μείνουν άστεγοι περίπου 50.000 άμαχοι. Χάρκοβο: ανατινάχθηκαν, το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, το δίκτυο ύδρευσης και όλες οι κεντρικές αποθήκες τροφίμων. Σημειωτέον, ότι η πόλη είχε 1,5 εκατομμύριο κατοίκους. Φράγμα του Δνείπερου, στην Ζαπορίζια: ο σοβιετικός στρατός ανατίναξε το μεγαλύτερο υδροηλεκτρικό φράγμα της Ευρώπης χωρίς να προειδοποιηθούν οι κάτοικοι. Το επακόλουθο τσουνάμι έπνιξε χιλιάδες χωρικούς. Ντονμπάς: Τα περισσότερα ανθρακωρυχεία και οι βαριές βιομηχανίες πλημμύρισαν σκόπιμα, σφραγίστηκαν ή ανατινάχθηκαν. 🔴Τα πιο άμεσα αποτελέσματα για τον ντόπιο πληθυσμό, ήταν τα εξής: Λιμός και πείνα, λόγω έλλειψης τροφίμων, έκθεση στις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, για όσους έμειναν άστεγοι, υγειονομική κατάρρευση από την καταστροφή των δικτύων ύδρευσης και των νοσοκομείων, που οδήγησε σε ραγδαία εξάπλωση θανατηφόρων επιδημιών, όπως ο τύφος. 🔴Όμως, τα βάσανα του σοβιετικού λαού, στις περιοχές που κατέλαβαν οι Γερμανοί, δεν σταματούν εδώ! Στις 17 Νοεμβρίου 1941, ο κακούργος Στάλιν εξέδωσε την υπ’ αριθμόν 0428 Διαταγή, με την οποία διέτασσε την σοβιετική αεροπορία, το πυροβολικό, και τους «παρτιζάνους» που δρούσαν στα μετόπισθεν του εχθρού, να καταστρέφουν κάθε υποδομή και οικισμό, καθώς επίσης την σοδειά και τις αποθήκες τροφίμων, που δεν πρόλαβαν να καταστρέψουν κατά την υποχώρηση και είχαν πλέον περιέλθει στην κατοχή των Γερμανών, σε βάθος έως 60 χιλιομέτρων από την γραμμή του μετώπου και έως 30 χιλιόμετρα εκατέρωθεν των οδών, χωρίς να υπολογίζουν τις φοβερές συνέπειες για τον άμαχο πληθυσμό. 🔴Μάλιστα, στα αρχεία της Ставка (Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης), υπήρχε ειδική προβοκατόρικη πρόβλεψη για περιοχές (ειδικά της Ουκρανίας) που υπήρχε «αντισοβιετικη διάθεση» του πληθυσμού, προκειμένου αυτή να μεταβληθεί: «Οι καταδρομικές ομάδες μας που θα εκτελέσουν τις καταστροφικές ενέργειες, πρέπει να είναι ντυμένες με γερμανικές στολές, που είναι από λεία. Αυτό θα προκαλέσει μίσος προς τους φασίστες κατακτητές και θα βοηθήσει στην στρατολόγηση παρτιζάνων. Πρέπει οπωσδήποτε να μένουν κάποιοι επιζώντες, για να μιλούν για τις αγριότητες των φασιστών». 🔴Συμπέρασμα: οι συνολικές απώλειες των πολιτών της ΕΣΣΔ στον πόλεμο, ήταν 14 εκατομμύρια. Αναμφίβολα, πολλοί σκοτώθηκαν από σχετιζόμενες με τον πόλεμο αιτίες, κι άλλοι εκτελέστηκαν σε αντίποινα από την Βέρμαχτ. Όμως, οι περισσότεροι ήταν θύματα του Στάλιν, γι’ αυτό και στην κατηγορία απωλειών ανά εθνικότητα, στην κορυφή της λίστας βρίσκονται οι Ουκρανοί και οι Λευκορώσσοι.~ #Ιστορία #Στάλιν #ΔεύτεροςΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Η δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο κάθε χρόνο στις 24/7 είναι άτοπη. Η 24η Ιουλίου είναι επέτειος οδύνης, ντροπής, ήττας. Εισηγούμαι την κατάργηση της προεδρικής δεξίωσης και την αντικατάστασή της από σεμνή εκδήλωση τιμής στους επιζώντες ήρωες και μνημόσυνο των νεκρών της Κύπρου. #Κύπρος #Ιστορία #Μνήμη

🖋️ Κύριε Εισαγγελέα, Σκέφτηκα πάρα πολύ πριν σου στείλω αυτή την επιστολή. Επτά χρόνια τώρα κρατάω μέσα μου ένα μυστικό. Αν και, για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι ακριβώς μυστικό. Το έχουν δει εκατομμύρια άνθρωποι. Το έχουν ακούσει σε εξεταστικές επιτροπές, το έχουν διαβάσει σε πορίσματα, σε δικογραφίες, σε δημοσιογραφικές έρευνες και σε αποφάσεις ευρωπαϊκών θεσμών. Ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι. Δεν σου γράφω επειδή εμπιστεύομαι τη Δικαιοσύνη. Ούτε επειδή πιστεύω ότι, ξαφνικά, θα θελήσει να ερευνήσει εκείνους που κυβερνούν, όπως ερευνά έναν διαδηλωτή, έναν φοιτητή ή έναν αναρχικό που κατονομάστηκε μέσα σε ένα ανώνυμο e-mail. Σου γράφω γιατί δεν πιστεύω στη Δικαιοσύνη μετά θάνατον. Και γιατί τα επτά αυτά χρόνια μαζεύτηκαν πολλοί νεκροί, πολλά δισεκατομμύρια, πολλά απόρρητα έγγραφα, πολλές συμπτώσεις και πάρα πολλές παραιτήσεις ανθρώπων που, κατά τα άλλα, δεν είχαν κάνει τίποτα. Στην αρχή ήταν τα χρήματα στα μέσα ενημέρωσης. Εκατομμύρια μοιράστηκαν σε κανάλια, εφημερίδες, ιστοσελίδες, ιστολόγια και μέσα που έπρεπε να ενημερώσουν τον κόσμο. Άλλα πληρώθηκαν γενναιόδωρα. Άλλα αποκλείστηκαν. Κάποια δεν πληρούσαν ούτε τις βασικές προϋποθέσεις. Το ονόμασαν ενημερωτική εκστρατεία. Εμείς το ξέραμε ως εξαγορά της σιωπής. Μετά άρχισαν οι παρακολουθήσεις. Πολιτικοί, υπουργοί, στρατιωτικοί, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι βρέθηκαν να παρακολουθούνται από την ΕΥΠ ή να γίνονται στόχοι του Predator. Η ΕΥΠ είχε ήδη περάσει απευθείας στον έλεγχο του πρωθυπουργικού γραφείου. Όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση, παραιτήθηκαν ο διοικητής της και ο γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού. Μας είπαν ότι όλα ήταν νόμιμα. Ύστερα μας είπαν ότι ήταν πολιτικά λανθασμένα. Μετά μας είπαν ότι κανείς δεν γνώριζε τίποτα. Όμως όλοι όσοι έπρεπε να μη γνωρίζουν, βρίσκονταν στο ίδιο κτίριο. Δεν ξέρω ποιος πάτησε τα κουμπιά. Ξέρω μόνο ότι οι στόχοι δεν ήταν τυχαίοι και ότι, κάθε φορά που η έρευνα πλησίαζε κάπου, εμφανιζόταν μπροστά της ένα απόρρητο, μια επίκληση της εθνικής ασφάλειας ή ένας νόμος που μόλις είχε αλλάξει. Μετά ήρθαν τα Τέμπη. Δεν χρειάζεται να σου πω τι έγινε. Το γνωρίζει ολόκληρη η χώρα. Το έμαθε όλη η υφήλιος. Ένα σιδηροδρομικό δίκτυο χωρίς ολοκληρωμένη τηλεδιοίκηση και σηματοδότηση. Μια σύμβαση που έπρεπε να έχει τελειώσει χρόνια πριν. Ρουσφέτια, παρατάσεις, τροποποιήσεις, πληρωμές και έργα που παρέμεναν ημιτελή. Προειδοποιήσεις εργαζομένων που είχαν προηγηθεί και αγνοήθηκαν. Και έπειτα, πενήντα επτά άνθρωποι δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Αμέσως μετά άρχισε το μπάζωμα. Χώματα μετακινήθηκαν. Συντρίμμια απομακρύνθηκαν. Ο τόπος άλλαξε πριν προλάβει να απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα. Οι οικογένειες ζητούσαν στοιχεία και άκουγαν ότι διακινούν θεωρίες συνωμοσίας. Κάθε φορά που εμφανιζόταν μια νέα αποκάλυψη, η κυβέρνηση έβρισκε μια νέα λέξη για να την εξαφανίσει. Ανικανότητα. Ανθρώπινο λάθος. Παρανόηση. Εργασίες αποκατάστασης. Ποτέ συγκάλυψη. Το περίεργο είναι ότι, όταν υπάρχουν τόσοι νεκροί, όλοι θυμούνται τις ευθύνες του τελευταίου υπαλλήλου. Κανείς δεν θυμάται ποιος διοικούσε, ποιος υπέγραφε, ποιος παρέλαβε έργα, ποιος γνώριζε τις ελλείψεις και ποιος διαβεβαίωνε ότι όλα λειτουργούσαν άψογα. Μετά ήρθε το ναυάγιο στην Πύλο. Ένα αλιευτικό που μετέφερε έως και επτακόσιους πενήντα ανθρώπους βυθίστηκε μέσα στην ελληνική ζώνη έρευνας και διάσωσης. Οι Αρχές γνώριζαν την ύπαρξή του επί δεκαπέντε ώρες πριν χαθεί στη θάλασσα. Μόνο εκατόν τέσσερις άνθρωποι σώθηκαν. Ογδόντα δύο σοροί ανασύρθηκαν. Περισσότεροι από πεντακόσιοι άνθρωποι εξαφανίστηκαν στον βυθό. Ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά που βρίσκονταν κλεισμένα στα αμπάρια. Οι επιζώντες είπαν ότι το σκάφος του Λιμενικού έδεσε το αλιευτικό με σχοινί και προσπάθησε να το ρυμουλκήσει. Είπαν ότι τότε το πλοίο άρχισε να ταλαντεύεται, ανατράπηκε και βυθίστηκε. Το Λιμενικό αρνήθηκε ότι συνέβη κάτι τέτοιο. Αλλά το κράτος δεν περίμενε να μάθει τι πραγματικά έγινε. Συνέλαβε εννέα επιζώντες. Τους ονόμασε διακινητές. Τους φόρτωσε τους θανάτους των ανθρώπων που είχαν μόλις δει να πνίγονται δίπλα τους και τους κράτησε προφυλακισμένους επί έντεκα μήνες, μέχρι που το δικαστήριο απέρριψε την υπόθεση. Αργότερα, ο Συνήγορος του Πολίτη κατέγραψε σοβαρές και επίμεμπτες παραλείψεις ανώτερων αξιωματικών του Λιμενικού και ενδείξεις ακόμη και για θανατηφόρα έκθεση. Όμως μέχρι τότε οι νεκροί είχαν ήδη ονομαστεί «μεταναστευτικές ροές». Οι επιζώντες είχαν ήδη μετατραπεί σε κατηγορουμένους. Ύστερα αποκαλύφθηκαν τα βοσκοτόπια. Άνθρωποι δήλωναν εκτάσεις που δεν είχαν. Ζώα που δεν υπήρχαν. Βοσκοτόπια εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο κατοικίας τους. Δημόσιες εκτάσεις παρουσιάζονταν σαν ιδιωτικές και ευρωπαϊκές ενισχύσεις κατέληγαν σε ανθρώπους που εμφανίζονταν ξαφνικά ως νέοι αγρότες. Κανείς δεν είδε τίποτα. Ούτε οι διοικήσεις. Ούτε οι υπουργοί. Ούτε οι βουλευτές που τηλεφωνούσαν για να εξυπηρετήσουν κόσμο. Ούτε όσοι διόριζαν, αντικαθιστούσαν και απομάκρυναν τους προέδρους του ΟΠΕΚΕΠΕ. Χρειάστηκε να μπουν Ευρωπαίοι εισαγγελείς στα γραφεία για να αρχίσουν όλοι να θυμούνται ότι κάτι ίσως δεν πήγαινε καλά. Και όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζήτησε να ερευνήσει βουλευτές και πρώην υπουργούς, βρέθηκε πάλι μπροστά στο γνώριμο ελληνικό θαύμα: την ασυλία, την ειδική διαδικασία και το Κοινοβούλιο που αναλαμβάνει να ερευνήσει τον εαυτό του. Σου γράφω επίσης για τις απευθείας αναθέσεις, τους κλειστούς διαγωνισμούς, τους μετακλητούς, τους συγγενείς, τους φίλους, τους συμβούλους και τις εταιρείες που εμφανίζονταν πάντα την κατάλληλη στιγμή και πάντα με το αζημίωτο. Δεν γνωρίζω όλους τους ιδιοκτήτες. Γνωρίζω όμως τη μέθοδο. Έκτακτη ανάγκη. Επείγουσα διαδικασία. Εθνικός λόγος. Εμπιστευτική σύμβαση. Εμπορικό απόρρητο. Και στο τέλος ένας λογαριασμός που τον πληρώνει κάποιος ο οποίος δεν προσκλήθηκε ποτέ στο τραπέζι. Σου γράφω για τους δημοσιογράφους που παρακολουθήθηκαν, απειλήθηκαν ή σύρθηκαν στα δικαστήρια. Για όσους έκαναν έρευνες και αντιμετωπίστηκαν σαν εχθροί του κράτους. Για τα μέσα που έμαθαν να μη ρωτούν και για τους παρουσιαστές που έμαθαν να απαντούν πριν ακόμη μιλήσει ο υπουργός. Σου γράφω για την αστυνομική βία, για τους ανθρώπους που χτυπήθηκαν σε πλατείες, δρόμους, πανεπιστήμια και αστυνομικά τμήματα. Για τους νεκρούς από αστυνομικά πυρά. Για τα βίντεο που έδειχναν άλλα από όσα έγραφαν οι πρώτες ανακοινώσεις. Για τις έρευνες που καθυστερούσαν μέχρι να ξεχαστούν τα ονόματα. Σου γράφω για τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες και τις καταστροφές όπου το επιτελικό κράτος εμφανιζόταν πριν από την τραγωδία σε παρουσιάσεις και εξαφανιζόταν όταν οι άνθρωποι ανέβαιναν στις στέγες για να σωθούν. Μετά επέστρεφε για να μοιράσει ευθύνες. Στον άνεμο. Στη βροχή. Στην κλιματική κρίση. Στους πολίτες που δεν απομακρύνθηκαν αρκετά γρήγορα. Σου γράφω για το ίδιο αυτό παρεάκι. Όχι για μια παρέα σε κάποια κατάληψη των Εξαρχείων. Αλλά για το Μέγαρο Μαξίμου. Για μια παρέα σε υπουργικά γραφεία, διοικητικά συμβούλια, εργολαβίες, τηλεοπτικά στούντιο και κομματικές εκδηλώσεις. Κάποιοι ήταν μαζί από παλιά. Κάποιοι μπήκαν αργότερα. Άλλοι άλλαζαν υπουργείο κάθε φορά που κάτι αποκαλυπτόταν. Μετά από κάθε σκάνδαλο εξαφανιζόταν ένας γενικός γραμματέας, ένας διοικητής, ένας υφυπουργός ή ένας συνεργάτης. Οι υπόλοιποι συνέχιζαν κανονικά. Έδιναν συνεντεύξεις. Μιλούσαν για σταθερότητα. Μιλούσαν για αριστεία. Μιλούσαν για κράτος δικαίου. Και κυρίως μιλούσαν για τοξικότητα κάθε φορά που κάποιος ανέφερε τα ονόματα των νεκρών. Δεν έχω φωτογραφίες από κάποιον εμπρησμό. Έχω πρωτοσέλιδα, πορίσματα, συμβάσεις, κοινοβουλευτικά πρακτικά, παραιτήσεις, δικογραφίες, αποφάσεις ευρωπαϊκών οργάνων και δηλώσεις υπουργών που διαψεύδουν τις προηγούμενες δηλώσεις τους. Δεν ζητάω κάποιο αντάλλαγμα. Ούτε προστασία. Απλώς ήθελα να βγάλω αυτό το βάρος από μέσα μου. Επτά χρόνια περίμενα μήπως μιλήσει κάποιος θεσμός. Μήπως κάποιος εισαγγελέας διαβάσει όσα διαβάζουν οι πολίτες. Μήπως κάποιος αστυνομικός αναζητήσει στοιχεία χωρίς να περιμένει πρώτα ένα ανώνυμο e-mail. Μήπως κάποια εξεταστική επιτροπή εξετάσει πραγματικά. Μήπως κάποια Δικαιοσύνη θυμηθεί ότι η εξουσία δεν αποτελεί τεκμήριο αθωότητας για πάντα. Τώρα, λοιπόν, που αποκτήσαμε και «Ελληνικό FBI», είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε τι μπορεί να κάνει. Αν θα συνεχίσει να εξιχνιάζει μόνο όσα είναι εύκολα και πολιτικά κατασκευασμένα. Ή αν θα χτυπήσει κάποτε την πόρτα εκείνων που κυβερνούν. Όλα τα στοιχεία είναι μπροστά σας. Αρκεί να θέλετε να τα δείτε._ Ένας ανώνυμος πολίτης #Δικαιοσύνη #Διαφάνεια #Ευθύνες

Η Ελλάδα κατήγγειλε τη σεξουαλική βία σε συγκρούσεις κατά τη διάρκεια της ετήσιας ανοικτής συζήτησης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, τονίζοντας την ανάγκη για την παύση των παραβιάσεων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και την ενίσχυση της υποστήριξης προς τους επιζώντες. #ΣεξουαλικήΒία #Συγκρούσεις #ΔιεθνέςΔίκαιο