Στην αρχή του χρόνου, δεν υπήρχε τίποτα από όσα βλέπουμε γύρω μας σήμερα. Δεν υπήρχε ουρανός, δεν υπήρχε γη, δεν υπήρχαν άστρα. Το σύμπαν ολόκληρο ήταν ένα τεράστιο, σκοτεινό, χαοτικό αυγό... Μέσα σε αυτό το αυγό, κοιμόταν για χιλιάδες χρόνια ένας γίγαντας. Το όνομά του ήταν Πάνγκου! Όταν ο Πάνγκου ξύπνησε, βρέθηκε στο απόλυτο σκοτάδι. Ένιωσε να πνίγεται. Με μια αποφασιστική κίνηση, σήκωσε το τεράστιο τσεκούρι του και έσπασε το τσόφλι του κοσμικού αυγού. Τότε συνέβη το πρώτο θαύμα... Τα ελαφριά και καθαρά στοιχεία του αυγού ανέβηκαν προς τα πάνω και σχημάτισαν τον Ουρανό. Τα βαριά και θολά στοιχεία βυθίστηκαν προς τα κάτω και σχημάτισαν τη Γη. Όμως, ο Ουρανός και η Γη είχαν την τάση να ξανασμίξουν, απειλώντας ο ένας να πλακώσει τον άλλον. Ο Πάνγκου κατάλαβε αμέσως ποιο ήταν το δικό του καθήκον. Στάθηκε ανάμεσά τους. Με τα πόδια του πάτησε γερά στη Γη και με τα χέρια του σήκωσε ψηλά τον Ουρανό.Κάθε μέρα που περνούσε, ο Ουρανός ψήλωνε, η Γη γινόταν πιο παχιά, κι ο Πάνκου μεγάλωνε μαζί τους, κρατώντας τους σε απόσταση. Έμεινε εκεί, ακίνητος, σαν ζωντανός πυλώνας, για 18.000 ολόκληρα χρόνια. Χωρίς να παραπονεθεί, χωρίς να ζητήσει άλλη μοίρα. Ήταν ταγμένος να κρατά το σύμπαν σε ισορροπία! Όταν πια ο Ουρανός και η Γη σταθεροποιήθηκαν στη θέση τους, ο Πάνγκου, εξαντλημένος από την υπερπροσπάθεια αιώνων, έπεσε στο έδαφος και άφησε την τελευταία του πνοή. Αλλά η αποστολή του δεν τελείωσε εκεί. Ακόμα και στον θάνατό του, κάθε κομμάτι του υπηρέτησε τον σκοπό του: Η ανάσα του έγινε ο άνεμος και τα σύννεφα. Η φωνή του έγινε η βροντή. Το αριστερό του μάτι έγινε ο Ήλιος και το δεξί του η Σελήνη. Το σώμα του μεταμορφώθηκε στα βουνά, το αίμα του στα ποτάμια και οι μυώνες του στην εύφορη γη... Ίσως αυτή η εικόνα σας θυμίζει κάτι...Αν η εικόνα κάποιου που κρατά τον Ουρανό μακριά από τη Γη σας φαίνεται οικεία, είναι επειδή τα μεγάλα πνεύματα του αρχαίου κόσμου συναντιούνται! Στην Αρχαία Αίγυπτο συναντάμε την ίδια ακριβώς παράσταση: τον θεό του αέρα, Σου, που στέκεται με υψωμένα τα χέρια για να κρατήσει τη θεά του Ουρανού (Νουτ) μακριά από τον θεό της Γης (Γκεμπ), επιτρέποντας στη ζωή να αναπνεύσει. Εμείς οι Έλληνες, βέβαια, δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε τα πράγματα στην ησυχία τους. Στη δική μας κοσμογονία, ο Ουρανός πλάκωνε τη Γαία και έκρυβε τα παιδιά τους στα έγκατά της. Η λύση δόθηκε με σύγκρουση: η Γαία έδωσε ένα δρεπάνι στον γιο της, τον Κρόνο, κι εκείνος ακρωτηρίασε τον πατέρα του. Από τον πόνο του, ο Ουρανός τραβήχτηκε ψηλά και έτσι χωρίστηκαν οριστικά, αφήνοντας αργότερα το πεδίο ελεύθερο για να κυβερνήσει το Δωδεκάθεο. ------------------------- Τρεις διαφορετικοί πολιτισμοί, η ίδια ακριβώς ανάγκη. Για να υπάρξει ισορροπία, κάποιος έπρεπε να σταθεί στη μέση και να κρατήσει το βάρος. Είτε μέσα από τη θυσία (Πάνγκου), είτε μέσα από το καθήκον (Σου), είτε μέσα από την επανάσταση (Κρόνος), ο κόσμος προχώρησε επειδή "έκαστος εφ' ω ετάχθη"... Καλημέρα και καλή δύναμη σε όλους! #Κοσμογονία #Μύθοι #Ισορροπία
