Search

Έχω βαρεθεί να βλέπω σειρές με Κρητικούς και Κρήτη. Δηλαδή γιατί δεν μπορούν να κάνουν μια σειρά να διαδραματίζεται στην Λάρισα πχ, στην Φλώρινα, στο Μεσολόγγι; Αν πρέπει να ναι ντε και καλά νησί, ας ειναι η Σκόπελος, η Ικαρία, η Αμοργός βρε αδερφέ. #poukamisa #σειρές #Ελλάδα #ταξίδι

"Η βαρβαρότητα της οθωμανικής διοίκησης δεν είχε όρια, καθώς η επιτυχία των στρατηγών της μετριόταν κυριολεκτικά με το βάρος των ανθρώπινων μελών. Μετά από κάθε καταστολή εξέγερσης ή μάχη με τους Έλληνες, η μεγαλύτερη χαρά της Υψηλής Πύλης ήταν η άφιξη των κυβερνητικών ταχυδρόμων.Οι Οθωμανοί διοικητές μάζευαν χιλιάδες κομμένα αυτιά και μύτες ανδρών, γυναικών και παιδιών, τα πάστωναν με αλάτι για να μην σαπίσουν, τα στοίβαζαν σε μεγάλα καλάθια και τα έστελναν ως "πεσκέσι" στο σαράι του Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, τα καλάθια αδειάζονταν δημόσια στην αυλή του παλατιού. Οι αξιωματούχοι τα μετρούσαν ένα προς ένα για να υπολογίσουν την αμοιβή των στρατιωτών, ενώ ο μουσουλμανικός όχλος συγκεντρωνόταν για να πανηγυρίσει το θέαμα, βλέποντας τα σωρευμένα μέλη των "άπιστων" Ρωμιών. Ήταν μια επίσημη κρατική διαδικασία που σκορπούσε ενθουσιασμό στην πρωτεύουσα..." --------------------- Μια παράθεση εδώ : Αυτή ακριβώς η φρικιαστική σκηνή επαναλήφθηκε μαζικά το 1822, όταν μετά τη Σφαγή της Χίου, ο οθωμανικός στόλος έστειλε δεκάδες καλάθια με αυτιά και κεφάλια Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη, τα οποία εκτέθηκαν δημόσια έξω από το Τοπ Καπί για τη "διασκέδαση" του πλήθους! --------------------- Αυτά γράφει, μεταξύ άλλων, ο Thomas Gordon στο έργο του History of the Greek Revolution (1833). Ένας Σκωτσέζος αξιωματικός, ένθερμος Φιλέλληνας, αλλά και ένας εξαιρετικά έντιμος και αυστηρός στρατιώτης που κατέγραψε τις αγριότητες και των δύο πλευρών χωρίς να χαρίζεται σε κανέναν. Είναι μάλιστα αυτός που χρησιμοποιούν οι Τούρκοι ως "πηγή" για να υποστηρίξουν την δήθεν εθνοκάθαρση της Τριπολιτσάς, έχοντας όμως διαβάσει μόνο τις σελίδες που τους συμφέρουν. Μιλούν για "Οθωμανική ειρήνη" για την οποία μάλιστα είναι περήφανοι και παρουσιάζουν την Ελληνική Επανάσταση ως "αναίτια προδοσία" και "γενοκτονία"... Μόνο που η "ιστορία τους" έχει τεράστιες μαύρες τρύπες που τους "αδειάζουν" κυριολεκτικά. Όπως το επίσημ φιρμάνι του 1826 που έστειλε ο ίδιος ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, που είναι καταχωρημένο στα οθωμανικά αρχεία και έχουμε δημόσια καταχώρηση από τον κρατικό τους χρονικογράφο, τον Λουτφή Εφέντι (Lütfi Tarihi), ο οποίος ομολόγησε επίσημα ότι οι Έλληνες αναγκάστηκαν να επαναστατήσουν εξαιτίας των παράνομων σφαγών, της απίστευτης διαφθοράς και της βάναυσης καταπίεσης των Τούρκων διοικητών που παραβίαζαν ακόμα και τη Σαρία. Όταν ο ίδιος ο Αυτοκράτοράς τους ομολογεί εγγράφως την ενοχή του κράτους του, αυτοί έχουν το θράσος να μιλούν για "προδοσία" (ναι το διαβάσαμε και αυτό). Μιλούν για την Τριπολιτσά όπου ναι έγινε σφαγή, όμως "ξεχνούν" τον ματωμένο πλάτανο της πόλης, όπου για δεκαετίες οι πρόγονοί τους κρεμούσαν Έλληνες, ενώ οι αγάδες διασκέδαζαν στα γύρω καφενεία βλέποντας το ξεψύχισμά τους. Ξεχνούν ότι το πρώτο πράγμα που έκανε ο Κολοκοτρώνης ήταν να κόψει αυτό το δέντρο για να σβήσει η ντροπή του οθωμανικού σαδισμού... Ξεχνούν ότι μετέτρεψαν τη βία σε "ψυχαγωγία". Οι δικές τους επίσημες ποινές, όπως το Τσιγκέλι (Cengel) και το Σούβλισμα, όπου ο αργός θάνατος των Χριστιανών μετατρεπόταν σε δημόσιο θέαμα και πανηγύρι για τον οθωμανικό όχλο, αποδεικνύουν ποιος πραγματικά απολάμβανε το αίμα. Ο Edward Dodwell, ένας Ιρλανδός αρχαιολόγος, περιηγητής και ζωγράφος, που ταξίδεψε εκτενώς στην οθωμανική Ελλάδα μεταξύ 1801 και 1806, στο δίτομο έργο του A Classical and Topographical Tour through Greece (1819), περιγράφει πώς η φρικιαστική βία και ο βασανισμός των Ελλήνων δεν ήταν απλώς μια "τιμωρία", αλλά μια μορφή δημόσιας ψυχαγωγίας και θεάματος για τον μουσουλμανικό όχλο. Όταν βρισκόταν στην Αθήνα, έγινε μάρτυρας της επίσημης οθωμανικής εκτέλεσης με τσιγκέλι και κατέγραψε τη φρίκη, αλλά κυρίως τη σαδιστική χαρά που προκαλούσε το αίμα των Ελλήνων στους κατακτητές: "Η τιμωρία του τσιγκελιού είναι η πιο φρικιαστική που μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Ο κατάδικος ρίχνεται από ψηλά πάνω σε κοφτερά σιδερένια άγκιστρα και αφήνεται εκεί να πεθάνει... Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη αποστροφή δεν είναι μόνο η αγριότητα της ίδιας της πράξης, αλλά η συμπεριφορά του πλήθους. Οι Μουσουλμάνοι συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες γύρω από το ικρίωμα. Δεν υπάρχει ίχνος οίκτου. Αντίθετα, το θέαμα αντιμετωπίζεται ως γιορτή και διασκέδαση. Οι θεατές στοιχηματίζουν με ενθουσιασμό για το πόσες ώρες ή ημέρες θα καταφέρει ο "άπιστος" Χριστιανός να μείνει ζωντανός πάνω στα καρφιά, ενώ οι Τούρκοι αγάδες κάθονται σε κοντινή απόσταση, καπνίζουν νωχελικά τον ναργιλέ τους και απολαμβάνουν το μαρτύριο του θύματος σαν να παρακολουθούν θεατρική παράσταση..." Και δεν φτάνει που μας θεωρούν "προδότες", προσπαθούν να μας φορτώσουν και το αίσχος του σκλαβοπάζαρου. Και πού; Στην Καλαμάτα! Η Καλαμάτα πράγματι συνδέθηκε με το πιο σκληρό και μαζικό δουλεμπόριο γυναικόπαιδων του 19ου αιώνα, αλλά ο θύτης ήταν η οθωμανική πλευρά. Ο Σουλτάνος ήταν τόσο ανίκανος να αντιμετωπίσει την Ελληνική Επανάσταση, που αναγκάστηκε να ξεπουλήσει την Κρήτη και την Πελοπόννησο στον Ιμπραήμ της Αιγύπτου ως αντάλλαγμα για να σφάξει και να υποδουλώσει τους Έλληνες. Η ίδια η οθωμανική ηγεσία υπέγραψε το σχέδιο για την πλήρη αντικατάσταση του ελληνικού πληθυσμού με Αίγυπτιους φελάχους. Τον Μάιο του 1825, ο αιγυπτιακός στρατός του Ιμπραήμ Πασά, ενεργώντας ως επίσημο όργανο του Οθωμανού Σουλτάνου, πυρπόλησε την Καλαμάτα και εφάρμοσε το διαβόητο "Σχέδιο Εκπατρισμού". Σύμφωνα με τα Κρατικά Αρχεία του Καΐρου (Dar al-Mahfuzat), τα τελωνειακά κατάστιχα της Αλεξάνδρειας, αλλά και τα επίσημα Πρακτικά του Βρετανικού Κοινοβουλίου (Απρίλιος 1828), περισσότερα από 8.000 έως 15.000 ελληνικά γυναικόπαιδα από την Καλαμάτα και την υπόλοιπη Πελοπόννησο αρπάχτηκαν βίαια, στοιβάχτηκαν σε πλοία και πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Αιγύπτου. Το οθωμανικό κράτος είχε μάλιστα άμεσο οικονομικό μερίδιο σε αυτή την κτηνωδία, καθώς, όπως αναφέραμε χθες, βάσει του οθωμανικού νόμου Pencik, το 1/5 (20%) κάθε "λαφύρου" και σκλάβου ανήκε αυτόματα στο κρατικό ταμείο του Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι στα επίσημα Αρχεία του Παλατιού Αμπντίν στο Κάιρο, η αλληλογραφία δείχνει ότι ο Μοχάμεντ Άλι ήταν ένας ψυχρός, ρεαλιστής πολιτικός. Έβλεπε το δουλεμπόριο καθαρά επιχειρηματικά και διπλωματικά. Έγραφε λοιπόν στον Ιμπραήμ να σταματήσει να στέλνει λευκούς χριστιανούς αιχμαλώτους μαζικά και δημόσια στα παζάρια της Αλεξάνδρειας. Όχι γιατί ήταν φιλεύσπλαχνος αλλά γιατί είχε εξαιρετικές σχέσεις με τη Γαλλία και την Αγγλία και κατάλαβε αμέσως ότι οι εικόνες με τις αλυσοδεμένες Ελληνίδες και τα παιδιά που πωλούνταν σαν ζώα στην Αίγυπτο είχαν προκαλέσει τεράστιο κύμα οργής στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη! Ο Ιμπραήμ, όμως, όντας στο πεδίο της μάχης και αντιμετωπίζοντας τον σκληρό κλεφτοπόλεμο των Ελλήνων (που δεν παραδίνονταν φυσικά), εμφάνισε μια εκδικητική μανία. Αγνόησε τις διπλωματικές ισορροπίες και συνέχισε απλά το δουλεμπόριο. Μόνο το 1826, μετά την πτώση του Μεσολογγίου και τις εκστρατείες στη Μάνη και τη Μεσσηνία, έστειλε νέα μαζικά "φορτία" σκλάβων στην Αίγυπτο. Όταν δε κατάλαβε ότι δεν μπορεί να υποτάξει τους Έλληνες, άρχισε να ξεριζώνει ελαιώνες, να καίει συστηματικά πόλεις (όπως την Καλαμάτα και την Τρίπολη) και να σφάζει αδιακρίτως. Καλό θα ήταν, λοιπόν, να διαβάσουν πρώτα τα αρχεία του Παλατίου Αμπντίν στο Κάιρο πριν "ξαναγράψουν" την ιστορία τους. ----------------------- Το να αποκαλούν τους Έλληνες "προδότες" επειδή επαναστάτησαν, δείχνει ότι δεν καταλαβαίνουν την έννοια της ελευθερίας.Δεν μπορείς να προδώσεις έναν κατακτητή. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ήταν η πατρίδα μας. Ήταν ο ξένος δυνάστης που κατέλαβε τα εδάφη μας με τη βία. Δεν ήμασταν πολίτες. Ήμασταν "ραγιάδες", υποχρεωμένοι να πληρώνουμε φόρο απλώς για να ζούμε και να υπομένουμε το παιδομάζωμα. Όταν ένας λαός ξεσηκώνεται ενάντια σε ένα ρατσιστικό καθεστώς 400 ετών που του κλέβει τα παιδιά και το βιος, δεν κάνει προδοσία. Κάνει Απελευθερωτικό Αγώνα. Αν θέλανε πιστούς πολίτες, ας μην είχαν χτίσει μια αυτοκρατορία βασισμένη στη βία και τις διακρίσεις. Η ελευθερία δεν είναι προδοσία, είναι δικαίωμα! #Ιστορία #ΕλληνικήΕπανάσταση #ΟθωμανικήΑυτοκρατορία

🔴Alcázar, το «Μεσολόγγι της Ισπανίας»! 🔴Σαν σήμερα, το 1936, λίγες μέρες μετά την έναρξη του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, άρχισε η πολιορκία του Αλκάθαρ, του μεσαιωνικού φρουρίου της πόλης Τολέδο, που βρίσκεται 73 χιλιόμετρα ΝΔ της Μαδρίτης, από τα κόκκινα στρατεύματα. 🔴Η πολιορκία του Αλκάθαρ, που κράτησε 67 τραγικές αλλά και συνάμα ένδοξες μέρες, παρουσιάζει καταπληκτικές ομοιότητες με την πολιορκία του Μεσολογγίου (εκτός από το τραγικό τέλος της...), την περιγράφει δε, με έξοχο τρόπο, ένας Μεγάλος Έλληνας, ο Νίκος Καζαντζάκης, που ήταν τότε πολεμικός ανταποκριτής της «Καθημερινής» στην Ισπανία, κι αμέσως μετά την πολιορκία επισκέφθηκε προσωπικά το Αλκάθαρ και μίλησε με τους υπερασπιστές του. 🔴Το φρούριο Αλκάθαρ, είχε κριθεί κατάλληλο για να στεγάσει την Στρατιωτική Ακαδημία Πεζικού της Ισπανίας. Διοικητής της Ακαδημίας, ήταν ο συνταγματάρχης Μοσκαρδό (José Moscardó Ituarte), ο οποίος αρνήθηκε να παραδοθεί στους κόκκινους. Τότε, άρχισε η πολιορκία. 🔴Οι λεγόμενοι «Δημοκρατικοί» (που μόνο Δημοκρατικοί δεν ήταν...), πολιόρκησαν το φρούριο με 8.000 άντρες, όπλα πυροβολικού και 3 άρματα μάχης, ενώ η αεροπορία τους βομβάρδισε το Αλκάθαρ συνολικά 35 φορές, μέρα παρά μέρα. Από την άλλη πλευρά, η δύναμη των «Ελεύθερων Πολιορκημένων του Αλκάθαρ» (όπως τους αποκαλεί ο Καζαντζάκης), ήταν η εξής: «Μετρηθήκαμε. 1.100 άντρες, 520 γυναίκες, 50 παιδιά, 97 άλογα, 27 μουλάρια, κι ένα μικρό κανονάκι». 🔴Πέρα από την συντριπτική τους υπεροχή, σε ανθρώπους και όπλα, οι κόκκινοι είχαν στα χέρια τους ένα τρομαχτικό «όπλο», με το οποίο υπολόγιζαν ότι θα καταλάβουν το φρούριο αμαχητί: τον μοναχογιό του διοικητή του φρουρίου! 🔴Περιγράφει ο Καζαντζάκης: «Ο Μοσκαρντό είχε ένα παιδί, μοναχογιό, και το κρατούσαν όμηρο οι κόκκινοι στη Μαδρίτη. Κάθε τόσο, ντρίνν, ντρίνν, ντρίνν το τηλέφωνο. “Παράδωσε το Αλκάθαρ, γιατί αλλιώς θα σκοτώσουμε το γιό σου! - Δεν το παραδίνω!” αποκρινόταν ο Μοσκαρντό. Μια μέρα του τηλεφώνησε το ίδιο το παιδί του: “Πατερα, εδώ μου λεν πως αν δεν παραδώσεις το Αλκάθαρ, θα με σκοτώσουν. Μην το παραδώσεις! Τι αξίζει εμένα η ζωή μου; Τίποτα!”. Κι ο Μοσκαρντό του αποκρίθηκε: “Μην ανησυχείς παιδί μου, και δε θα το παραδώσω. Η ζωή σου αξίζει, μα πιο πολύ αξίζει η τιμή της Ισπανίας”». 🔴Στις 27 Ιουλίου, το χτύπημα της μοίρας ήταν φοβερό για τον διοικητή: «Οι κόκκινοι τηλεφωνούν πάλι στον Μοσκαρντό: “Παρέδωσε το Αλκάθαρ γιατί θα σκοτώσουμε το παιδί σου! - Δεν το παραδίνω!” - Τότε μην κλείσεις το τηλέφωνο, ν’ ακούσεις την τουφεκιά που θα σκοτώσει το γιό σου!”. Ο Μοσκαρντό δεν έκλεισε το τηλέφωνο. Κι άκουσε την τουφεκιά. Οι κόκκινοι σκότωσαν το παιδί του». 🔴Οι μέρες περνούσαν και τα βάσανα των Ελεύθερων Πολιορκημένων μεγάλωναν. Διηγείται ο Μιγκουέλ στον Καζαντζάκη: «Υπομονή, λέγαμε, υπομονή. Σήμερα αύριο, θα προβάλλουν οι δικοί μας. Μα οι μέρες περνούσαν και κανείς δεν φαινόταν. Λύσσαξαν οι κόκκινοι. Έφεραν από τη Μαδρίτη κι άλλο στρατό, τανκς, αεροπλάνα. Έπεφτε βροχή το σίδερο. Στριμωχτήκαμε πια όλοι στο κάστρο. Κατεβάσαμε τα γυναικόπαιδα στα υπόγεια. Είναι υγρασία, σκοτάδι, κι οι τρύπες γιομάτες ποντίκια. Μα είναι ασφάλεια. Μας έκοψαν το ηλεχτρικό, καίμε σε καντήλια το ξίγκι από τ’ άλογα, κι έτσι έχουμε λίγο φως...». 🔴Το μόνο «όπλο» που τους είχε απομείνει, ήταν το πείσμα τους, η «τρέλα» τους: «Ό,τι κάμαμε, το χρωστούσαμε στην τρέλα μας, όχι στη φρονιμάδα. Η φρονιμάδα μας μουρμούριζε μέρα νύχτα: “Παραδοθείτε!”. Η τρέλα φώναζε: “Μην παραδοθείτε!”. Ακούσαμε την τρέλα, κι έγινε ό,τι έγινε». 🔴Ώσπου, την 67η μέρα, ήρθε η λύτρωση! Τα στρατεύματα του στρατηγού Βαρέλα μπαίνουν στο Τολέδο και τρέπουν τους κόκκινους σε άτακτη φυγή. Η εικόνα των ηρωικών μαχητών του Αλκάθαρ, τρόμαζε: «Και τότε προβάλαμε εμείς από τα ερείπια. Όσοι βρέθηκαν εκεί και μας είδαν, διηγούνται πως τέτοιο πράμα δεν είδαν ποτέ στη ζωή τους. Κι ούτε θα δουν. Φαίνεται πως δεν ήμασταν πια άνθρωποι, ήμασταν φαντάσματα. Είχαμε γίνει σκελετοί, μ’ ένα κίτρινο πετσί γύρω από τα κόκαλα! Τα μάτια μας είχαν γουρλώσει και γυάλιζαν. Αξύριστοι, καταλερωμένοι, καταξεσκισμένοι, έτρεμαν τα γόνατά μας. Έως την ώρα εκείνη κρατούσαμε καλά, όσο μας έσφιγγε ο κίνδυνος. Μα μονομιάς, μόλις έφτασε η σωτηρία, παραλύσαμε, δεν μπορούσαμε πια να σταθούμε όρθιοι». 🔴Αυτή είναι η Ιστορία της ηρωικής φρουράς του Αλκάθαρ, που άντεξε στωικά σε μία απίστευτη ηθική και υλική δοκιμασία, χαρίζοντας την πρώτη μεγάλη ψυχολογική νίκη, με τεράστια συμβολική αξία, στις αντικομμουνιστικές δυνάμεις της Ισπανίας. 🔴Τα σχόλια, δικά σας!~ #Ιστορία #ΙσπανικόςΕμφύλιος #Αλκάθαρ

Εχθές στο μαγαζί που έκατσα για μπάνιο στο Λουρο (Νεοχώρι Μεσολογγίου) διαπίστωσα ότι και οι 4 εργαζόμενοι που έβγαιναν έξω στον κόσμο ήταν 17 ετών. Η μία κοπέλα μόλις τελείωσε τις πανελλαδικές εξετάσεις και θέλει να σπουδάσει Βιολογία. Ήταν από τα γύρω χωριά της περιοχής του Μεσολογγίου. Έβλεπες στο πρόσωπο τους ευγένεια, καθαρότητα, και αξιοπρέπεια που εύχομαι να δω και στα δικά μου παιδιά όταν έρθει η ώρα. Δεν θέλω να δω τίποτε άλλο. Αυτά. Και να είναι υγιή. Και αν έχεις αυτά - και λίγη τύχη - μάλλον θα καταφέρεις να ζήσεις με ικανοποίηση για τη ζωή σου αλλά και να είσαι χρήσιμος στους άλλους. Την ίδια εικόνα για τους πιτσιρικάδες βλέπω και στο δικό μου χωριό, το Παναιτωλιο. Δουλεύουν από μικροί. Με αξιοπρέπεια. Αλλοι τοπικά. Άλλοι φεύγουν για σεζόν. Όταν ακούω διάφορα αρνητικά για τη νεότερη γενιά, ειλικρινά εγώ δεν τα βλέπω. Μου θυμίζουν τα παπατζιλικια των μεγαλύτερων «εμείς τότε … εσείς τώρα», που η ζωή τους στο μεταξύ ήταν 3-4 ώρες στο καφενείο κάθε μέρα. Εγώ βλέπω μια νεότερη γενιά που μεγάλωσε με μεγαλύτερες δυσκολίες από τη δική μου (χρεοκοπία, σχολείο σε πανδημία κλπ) και είναι ανθεκτική. Αντίθετα, στη δική μου γενιά και τους κάπως μεγαλύτερους από εμένα βλέπω κάτι καλοζωισμένα και νταντεμενα παλικάρια που δεν παίρνουν πρωτοβουλία για τίποτε. *Αυτό το μοσχαράκι και πολλά άλλα τα συναντάς στον δρόμο της επιστροφής από την παραλία. Σε ένα μοναδικό τοπίο που εχουν δημιουργήσει οι εκβολές του Αχελωου ποταμού. #νέαγενιά #αξιοπρέπεια #καθημερινήζωή