Ήταν Σεπτέμβριος του 2009 ημέρα Σάββατο και η μικρή μου κόρη με τον σύζυγο βγήκαν για τα ψώνια της ημέρας... Δεν πέρασε ένα τέταρτο και επέστρεψαν με άδεια χέρια αλλά με τη μικρή κλαμένη. -Τι συνέβη, ρώτησα - Θα σου εξηγήσω, μου απάντησε Η μικρή έφυγε τρέχοντας για το δωμάτιό της. Και σύζυγος μου εξήγησε... Ενα μικρό κουταβάκι ήταν κάτω σε ένα μαγαζί. Ο ιδιοκτήτης μόλις τους είδες τους φώναξε. - Πάρτε το. Δεν μπορώ να το πάω σπίτι γιατί ο Μπούμπης θα το κατασπαράξει... Μόλις είχαμε χάσει τη Νεφέλη μας, λίγες μέρες πριν. Ήταν πολύ νωπό...και το αρνήθηκε. Η μικρή, που όση ώρα μιλούσαν οι μεγάλοι έπαιζε με το μωρό, μαράζωσε αμέσως. Και ήρθαν και τα κλάματα. Όση ώρα μου εξηγούσε ο άντρας μου είχα ένα ύφος σαν να του έλεγα "μη μου το κάνεις αυτό. Δεν θα αντέξω να το ξαναπεράσω". Και εκεί που ετοιμαζόμουν να πω ένα δυνατό ΟΧΙ, το μάτι μου έπεσε σε ένα μουτράκι κλαμένο που μας κοιτούσε από την πόρτα του δωματίου της. Δεν άντεξα...Και είπα το "ναι"! Με κλάματα ανέβηκε η γλυκιά μας Λίζα που τα διαδέχτηκαν τα γέλια, τα παιχνίδια και οι αγκαλιές. Με κλάματα την χαιρετήσαμε σήμερα, 17 χρόνια μετά, και προσπαθώ να το αντέξω και αυτό... #κατοικίδια #συναισθήματα #αγάπη
