Search

Τους έβγαλε ALARM το μηχάνημα μόλις 9 λεπτά μετά την έναρξη της πλασμαφαίρεσης, δηλώνοντας ότι πιθανόν έπαθε θρόμβωση ο Μαζώ, κι αντί να σταματήσουν τη διαδικασία και να τον βοηθήσουν, τα ζώα πατάνε SKIP και συνεχίζουν! Ξαναχτυπάει μετά από 1 λεπτό και ξανά πατάνε SKIP!!! #ιατρική #υγεία #θρόμβωση

Σταμάτησε η καρδιά του μια ώρα πριν κληθεί το ΕΚΑΒ ΕΙΣΤΕ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ 😡 #Μαζωνάκης #Ελλάδα #Μαζωνάκης #ΕΚΑΒ

Το να αποκαλούμε αυτούς τους δύο ανθρώπους «τσαρλατάνους», «κομπογιαννίτες» ή «ψευτογιατρούς» είναι, κατά τη γνώμη μου, ακόμη και λάθος. Γιατί και οι δύο ήταν ιατροί. Είχαν πτυχίο Ιατρικής, υπογεγραμμένο από τους πρυτάνεις και τους κοσμήτορες των σχολών τους. Είχαν μεταπτυχιακές σπουδές. Θεωρητικά, λοιπόν, είχαν τις γνώσεις. Είχαν την ιδιότητα του ιατρού. Άνοιξαν ιατρεία και εργάζονταν κανονικά, μέσα στο σύστημα. Κάποια στιγμή, όμως, φαίνεται πως συνειδητοποίησαν κάτι πολύ απλό και πολύ επικίνδυνο: ότι εκεί έξω υπάρχει πολύς κόσμος αφελής, φοβισμένος, απελπισμένος ή απλώς έτοιμος να πιστέψει σε μια εύκολη λύση. Και επέλεξαν να εκμεταλλευτούν ακριβώς αυτό. Γι’ αυτό, για μένα, ειναι κάτι πολύ χειρότερο: άνθρωποι που, αν αποδειχθούν όσα τους αποδίδονται, επέλεξαν συνειδητά να μετατρέψουν τη γνώση και την ιδιότητα του ιατρού σε εργαλείο εξαπάτησης και εύκολου κέρδους. Άνθρωποι αδίστακτοι, που έβαλαν το χρήμα πάνω από την ανθρώπινη ζωή, την επιστημονική δεοντολογία και τις στοιχειώδεις αξίες που υποτίθεται ότι υπηρετεί η Ιατρική. Και άνθρωποι σαν κι αυτούς είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο απλός πολίτης έχει αρχίσει να γυρίζει την πλάτη του στους γιατρούς. Γιατί η εμπιστοσύνη χτίζεται δύσκολα και γκρεμίζεται πανεύκολα. Κάθε φορά που κάποιος εκμεταλλεύεται τον φόβο και την ανάγκη ενός ασθενούς για προσωπικό όφελος, δεν πλήττει μόνο τα θύματά του. Πλήττει ολόκληρη την ιατρική κοινότητα. Και γι’ αυτό η ιατρική κοινότητα δεν μπορεί πλέον να παραμένει θεατής. Πρέπει επιτέλους να βγει από τον λήθαργό της. Να απαιτήσει ουσιαστικούς και συστηματικούς ελέγχους, αυστηρές ποινές για όσους παραβιάζουν τον όρκο και τη δεοντολογία του επαγγέλματος και μια απλή, γρήγορη και πραγματικά λειτουργική διαδικασία καταγγελιών. Να σταματήσει να κρύβεται πίσω από τη σιωπή και την αδράνεια. Γιατί η αυτοκάθαρση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση. Και όταν κάποιος χρησιμοποιεί την ιατρική γνώση για να εξαπατήσει, να εκμεταλλευτεί την απελπισία και να πλουτίσει εις βάρος ανθρώπων που τον εμπιστεύτηκαν, δεν μπορεί να περιμένει καμία ανοχή, καμία συγκάλυψη και κανένα ελαφρυντικό από την κοινωνία ή από την ίδια την ιατρική κοινότητα.#Μαζωνακης #mazw #ιατρική #ιατροί #εμπιστοσύνη

Την Παρασκευή (11/9, 20.30) επιτέθηκαν στη μητέρα μου και σ’ εμένα πέντε άτομα επί των οδών Ελλοπίας και Αλκιβιάδου, κάτω από την πλατεία Βικτωρίας. Ο ένας έσπρωξε εμένα που ενστικτωδώς μπήκα μπροστά της, ο άλλος γρονθοκόπησε στο πρόσωπο τη μητέρα μου, την άρπαξε από το πουκάμισο πιστεύοντας ότι μπορεί να της βγάλει την τσάντα που είχε περασμένη χιαστί και τελικά την έσυρε από μία μικρή αλυσίδα που είχε στο λαιμό, μέχρι που της την έσπασε, πετώντας την με το πρόσωπο στην άσφαλτο. Οι υπόλοιποι έκαναν μπούγιο γύρω μας, μέχρι να τελειώσουν. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα και ούρλιαζα από την πρώτη στιγμή μέχρι που μαζεύτηκε κόσμος. Το μόνο που θυμάμαι –εκτός από τα πρόσωπα των δύο από αυτούς- ήταν το αίμα της μάνας μου παντού, στην άσφαλτο, πάνω μου, στο φόρεμά της, αίμα παντού και μυρωδιά αίματος. Το ΕΚΑΒ δεν κατάφερε να φτάσει ποτέ. Έφτασαν δύο αστυνομικοί που έκαναν ό,τι μπορούσαν (!) για να σταματήσουν την αιμορραγία. Κατέβηκαν και γείτονες από την περιοχή για τις πρώτες ασθμαίνουσες βοήθειες σε μια γυναίκα που δεν μπορούσε να σταθεί ούτε σε καρέκλα. Βρεθήκαμε με ιδιωτικό αυτοκίνητο στον Ευαγγελισμό. Της έσπασαν τη μύτη, έχει μώλωπες και πληγές σε όλο της το σώμα. Στον Ευαγγελισμό λίγη ώρα μετά ήρθαν δύο αστυνομικοί με πολιτικά για καταθέσεις. Τους είχαν συλλάβει λίγο πριν μπουν στο σπίτι τους, κάπου εκεί κοντά στη γειτονιά μας. Επέμειναν πολύ ώστε να είναι σίγουροι ότι έχουμε αναγνωρίσει τα σωστά άτομα. Φέρθηκαν σχολαστικά, με φροντίδα στη μάνα μου που σχεδόν δεν είχε πρόσωπο από τα χτυπήματα. Προσωπικά, είμαι ακόμα σε σοκ και με ενοχές. Γιατί εγώ έφυγα από αυτό με ένα ελαφρύ τράβηγμα στον αυχένα, αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσα να έχω προστατεύσει μια μικροσκοπική γυναίκα στα 80 που δεν ακούμπησε ποτέ ούτε μηρμύγκι. Που κάθε της κίνηση, φτιάχνει κάτι όμορφο. Που ξέρει μόνο να βοηθάει. Νιώθω ενοχές γιατί πάντα τσακωνόμασταν όταν έβλεπε μπούγιο από άντρες και μου έλεγε «κατέβα από το πεζοδρόμιο», για να της απαντήσω «να κατέβουν αυτοί, ο δρόμος ανήκει σε όλους μας». Εδώ και δύο μέρες, κάθε φορά που προσπαθώ να κλείσω τα μάτια βέπω το αίμα της να απλώνεται παντού, το μυρίζω πάνω μου, όσο και να πλυθώ, πετιέμαι στον παραμικρό θόρυβο. Κάθε γκριμάτσα πόνου της με διαλύει, δεν ξέρω τι να κάνω, πώς να βοηθήσω. Δεν μισώ κανέναν. Όμως, κάποιος πρέπει να απαντήσει. Αν όχι σε εμένα, σε εκείνην. Στα 80 της χρόνια, στη δουλειά και στους κόπους της, στους φόρους που έχει πληρώσει για να ζει με τον φόβο ότι η ζωή της θα τελειώσει στη μέση του δρόμου, χωρίς καμία τιμωρία για τους δράστες. Δεν θέλω αυτό το ποστ να γίνει αφορμή για μικροπολιτικές και σιχαμένα ξεσπάσματα. Θέλω όμως να ρωτήσω τον κύριο Haris Doukas πώς νιώθει ως Δήμαρχος Αθηναίων για τη μοίρα που διαχρονικά επιφύλαξαν σε αυτό το σημείο της Αθήνας ο ίδιος και οι προκάτοχοι του με το ίδιο με το δικό του ενδιαφέρον; Πώς νιώθει που βλέπει τη Βικτώρια, τον Άγιο Παντελεήμονα, την Κυψέλη, το Μεταξουργείο να μετατρέπονται σε αποθήκες ψυχών, όπου απυθόνονται καθημερινά άνθρωποι χωρίς φροντίδα, χωρίς εφόδια, με μωρά που κοιμούνται στο χώμα; Τι αισθάνεται ως παράγοντας της πόλης που απ’ άκρη σ’ άκρη της μυρίζει αποχωρητήριο; Επίσης, πώς περνάει ο κ. Michalis Chrisochoidis αυτόν τον καιρό; Είναι καλά; Γνωρίζοντας ότι η Πλατεία Βικτώριας είναι ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ διακίνησης ναρκωτικών από κάθε περιθωριακή –ημεδαπή ή αλλοδαπή – ομάδα; Γνωρίζοντας ότι η πλατεία καθαρίζεται μόνο για να πατήσουν ως επισκέπτες του τετάρτου της ώρας βουλευτές όλων των παρατάξεων που δεν ντρέπονται να μας κοιτάζουν στα μάτια; Το αστυνομικό τμήμα της περιοχής το έχει επισκεφθεί ποτέ; Κι αν ναι πώς του φάνηκε ο χώρος που εργάζονται οι υφιστάμενοί του; Στις 15 Αυγούστου, στο προαύλιο του Αγίου Παντελεήμονα, ο ιερέας σχεδόν κλαίγοντας ζήτησε τη βοήθεια όλων των παραπάνω, μέσα σ’ έναν ναό σπασμένο, φόβο και τρόμο της περιοχής. Τον άκουσαν και του έκαναν πατ-πατ στην πλάτη. Και μετά; #Βία #Ασφάλεια #Αθήνα

Ευτυχώς έφυγε ο μεντιλιμπαρ και σταματήσαμε να παίζουμε σέντρες και να μη βάζουμε γκολ. Η μέρα που θα ξεκουμπιστουν αυτοι που διοικούν θα είναι ΛΥΤΡΩΣΗ Όσον αφορά το γήπεδο, με τη θύρα 7 να έχει αποκοπεί τελείως από τον υπόλοιπο κόσμο καλύτερα να μείνει ασχολίαστο. #OlympiacosFC https://t.co/aO7c22b7uQ #OlympiacosFC #ποδόσφαιρο #αθλητισμός

📌Παρακαλώ, διαβάστε αυτές τις γραμμές... όχι με τα μάτια του θεατή, αλλά με την ψυχή ενός ανθρώπου που ίσως αύριο βρεθεί στη θέση μας, κάτι που απεύχομαι. Είναι τρομερά εύκολο για το φιλοθεάμον κοινό και τους σχολιαστές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να κρίνουν, να κανιβαλίζουν και να δείχνουν με το δάχτυλο την οικογένεια του Γιώργου Μαζωνάκη. Ακούω και διαβάζω αυτούς που είναι έξω από τον χορό να λένε με ευκολία ότι "ήθελαν να του τα φάνε". Όμως, όσοι δεν έχουν αντικρίσει στα μάτια την απόγνωση, την αγωνία και την απελπισία, όσοι δεν έχουν δει τον άνθρωπό τους να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, όσοι δεν τον έχουν δει μέσα στην τρέλα και τις παραισθήσεις, δεν μπορούν να καταλάβουν. Ειλικρινά, δεν έχουν το δικαίωμα να μιλάνε και να κρίνουν. Το λέω αυτό μέσα από τα βάθη της ψυχής μου, πρώτα απ' όλα ως γονέας που έχει παιδιά χρήστες και ζω στην καθημερινότητα μου σε αυτό το κολασμένο σκοτάδι. Έχω βρεθεί αμέτρητες φορές στην ίδια ακριβώς απόγνωση, βλέποντας τα ίδια μου τα σπλάχνα να χάνουν την μπάλα, να κινδυνεύει η ζωή τους και μαζί να κινδυνεύουμε και να απελπιζόμαστε όσοι είμαστε γύρω τους. Να μην ξέρουμε τι να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε, να τα σώσουμε. Όταν ο άνθρωπός σου βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, βλέπεις καλά ότι η καθαρή του κρίση σβήνει. Δεν σκέφτεται, δεν φέρεται φυσιολογικά. Γίνεται το πιο ευάλωτο έρμαιο, το τέλειο θύμα στα χέρια του κάθε επιτήδειου, εκμεταλλευτή, συνεργάτη, απατεώνα, πωλητή ελπίδας, ονείρων και εμπόρων ναρκωτικών. Ας πούμε, λοιπόν, την αλήθεια που όλοι κρύβουν πίσω από την υποκρισία. Η παρέμβαση μιας οικογένειας, ακόμα και η πιο ακραία, όπως η δικαστική ή η οικονομική προστασία της περιουσίας του, δεν γεννιέται από απληστία. Γεννιέται από τον τρόμο του κινδύνου να χάσει την ζωή του, να μην γίνει ο μόχθος μιας ολόκληρης ζωής της δικής του ή της οικογένειας του, βορά και εύκολο κέρδος στις τσέπες των εμπόρων ναρκωτικών και ακόμα όπως στην προκειμένη περίπτωση, της απληστίας εκείνων των "γιατρών" που αντί να θεραπεύουν, εκμεταλλεύονται την απελπισία του ασθενούς για να του πάρουν τα χρήματα, οδηγώντας τον τελικά στον θάνατο. Γίνεται για να σταματήσουν όλοι αυτοί οι "παρατρεχάμενοι" που μυρίζονται χρήμα και πλουτίζουν πάνω στην ανθρώπινη αδυναμία. Η προσφυγή στην ψυχιατρική επιστήμη, το να ζητήσεις τη βοήθεια του Δρομοκαΐτειου, ακόμα και μέσω της επώδυνης, σκληρής και σπαρακτικής οδού της ακούσιας νοσηλείας, δεν είναι έλλειψη αγάπης. Αν δεν μπει ένα φρένο, ο χρήστης που δεν καταλαβαίνει - επειδή βλέπει τα πράγματα "αλλιώς" - θα γίνεται θήραμα και θα τα δίνει όλα, μέχρι και την τελευταία του πνοή, στον βωμό της εξάρτησης. Η προσφυγή στην ψυχιατρική επιστήμη, το να ζητήσεις τη βοήθεια του Δρομοκαΐτειου, ακόμα και μέσω της επώδυνης, σπαρακτικής οδού της ακούσιας νοσηλείας, δεν είναι έλλειψη αγάπης. Είναι η ύστατη, η πιο αιματηρή και σκληρή πράξη αγάπης. Με πόνο ψυχής που δεν περιγράφεται με λέξεις, οι άνθρωποι που τους αγαπούν και νοιάζονται, οδηγούνται εκεί από καθαρή απόγνωση. Από το ένστικτο να κρατήσουν τον άνθρωπό τους ζωντανό, να του προστατεύσουν την ζωή, την περιουσία και το μέλλον τους, με την κρυφή, τρελή ελπίδα ότι κάποτε θα είναι ξανά καλά, θα τους χαμογελάσει και θα ζήσει όπως παλιά. Και κάπου εδώ φαίνεται η τεράστια, η εγκληματική απουσία της πολιτικής. Ένα κράτος απών, που αφήνει τους χρήστες απροστάτευτους και τις οικογένειες να παλεύουν μόνες τους στο απόλυτο κενό, χωρίς καμία ουσιαστική κρατική δομή, χωρίς καμία πρόνοια ή θωράκιση απέναντι στα κυκλώματα. Μας πετάνε στην αρένα και μετά η κοινωνία μάς κρίνει για το πώς προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Ακούω συνεχώς στις ειδήσεις για την "ευθύνη της οικογένειας" στους ψυχικά νοσούντες, που πολλές φορές φτάνουν στο σημείο να εγκληματούν ή να αυτοκτονούν. Αναρωτιέμαι, όμως, ποια ευθύνη έχει μια οικογένεια που είναι αβοήθητη, που δεν ξέρει πώς και από ποιον θα προστατευτεί? Πώς μπορεί, αλήθεια, μια μάνα ή ένας πατέρας να επιβάλει και να υποχρεώσει έναν ενήλικο άνθρωπο που έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα να πάρει τα χάπια της φαρμακευτικής του αγωγής? Όταν το ίδιο το σύστημα σηκώνει τα χέρια ψηλά, πώς ζητάνε ευθύνες από τους συγγενείς? Μόνο αν έχεις νιώσει αυτό το βουβό σκοτάδι και την αβάσταχτη αγωνία μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, μπορείς να νιώσεις το δράμα αυτής της οικογένειας και της κάθε οικογένειας που ζει με χρήστες σε μια επίγεια κόλαση. Γι αυτούς τους λόγους λοιπόν συμπαραστέκομαι στους αγαπημένους του. Τους νιώθω, τους πονάω και τους συμπονώ βαθιά! Έκαναν αυτό ακριβώς που κάθε απελπισμένος γονιός, κάθε μάνα, κάθε πατέρας και κάθε αδελφός θα έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη για να σώσει το ίδιο του το αίμα από τον γκρεμό! Φτάνει πια! Ας σταματήσει, επιτέλους, αυτός ο απάνθρωπος, χυδαίος κανιβαλισμός από όσους κάθονται στον καναπέ τους και κρίνουν ξένες ζωές, χωρίς να ξέρουν τα τι και τα πως. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του και σε όσους τον αγαπούσαν πραγματικά! 💔 Αντίο Γιώργο, σ'ευχαριστούμε για όλα! Λυπάμαι πολύ που δεν βοηθήθηκες! Καλή ξεκούραση! 😭😭😭 #Μαζωνακης #εξαρτησεις #ψυχικη_υγεια #σκληρη_αγαπη #ενσυναισθηση #οικογενεια #ΚΕΘΕΑ #18ΑΝΩ #απεξαρτηση #εξαρτησεις #ψυχικη_υγεια #οικογενεια

Η σιωπή είναι συνενοχή. Και ναι, ο Ιατρικός Σύλλογος είναι συνένοχος. Όπως συνένοχοι είμαστε, σε έναν βαθμό, και εμείς οι ίδιοι οι γιατροί — και βάζω πρώτα τον εαυτό μου μέσα. Γιατί όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε τι συμβαίνει εκεί έξω. Γνωρίζουμε τι γίνεται με τα πολλά «ιατρεία», με πρακτικές που κάθε άλλο παρά τιμούν την ιατρική, με ανθρώπους που εκμεταλλεύονται την ανάγκη, την άγνοια ή την ευάλωτη θέση ενός ασθενούς. Τα συζητάμε μεταξύ μας, τα σχολιάζουμε στους διαδρόμους, τα γνωρίζουμε. Αλλά δημόσια; Σιωπή. Γιατί «πού να μπλέκεις τώρα;». Γιατί τα ψάρια είναι μεγάλα. Και όλοι ξέρουμε πως, σε αυτό το σύστημα, στο τέλος το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Και κάπως έτσι διαιωνίζεται η σαπίλα. Ζούμε σε μια κοινωνία που συχνά επιβραβεύει το εύκολο χρήμα, τη λαμογιά, το «φαίνεσθαι», τις δημόσιες σχέσεις και την επίδειξη, αντί για την ουσία, την επιστημονική επάρκεια, την εντιμότητα και τον σεβασμό στον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Και ναι, ντρέπομαι. Ντρέπομαι γιατί γνωρίζω πάνω-κάτω τι συμβαίνει και, κάποια στιγμή, επέλεξα κι εγώ να κοιτάξω τη δουλειά μου. Να κάνω σωστά αυτό που μπορώ. Να είμαι σωστή απέναντι στους ασθενείς μου και να αφήσω τους υπόλοιπους να κάνουν ό,τι κάνουν. Και την ίδια στιγμή ξέρω ότι κάπου αλλού, την ίδια ακριβώς ώρα, κάποιος «συνάδελφος» μπορεί να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί έναν ασθενή. Δεν είναι ότι δεν προσπάθησα. Όσες φορές προσπάθησα να αλλάξω έστω και κάτι σε αυτό το σάπιο σύστημα, βρέθηκα αντιμέτωπη με απειλές, χλευασμό, απαξίωση και απομόνωση. Γιατί όταν τολμάς να ακουμπήσεις τα συμφέροντα κάποιων, ξαφνικά δεν είσαι «συνάδελφος». Γίνεσαι ενοχλητική. Και κάπως έτσι μαθαίνεις να σωπαίνεις. Όχι επειδή δεν έχεις κάτι να πεις. Αλλά επειδή έχεις καταλάβει το κόστος του να μιλήσεις. Γι’ αυτό, κάποια στιγμή, επέλεξα να σταματήσω να ασχολούμαι με όλους εκείνους που νομίζουν ότι έχουν εξουσία, που θεωρούν ότι είναι «κάποιοι» και ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς συνέπειες. Κοιτάω τη δουλειά μου. Κάνω το καθήκον μου απέναντι στους ανθρώπους που μου εμπιστεύονται την υγεία τους και προσπαθώ τουλάχιστον να μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βλέπω. Βλέπω. Ξέρω. Και, ίσως περισσότερο απ’ όλα, ξέρω ότι η σιωπή μας είναι ένα από τα πράγματα που επιτρέπουν σε αυτή την κατάσταση να συνεχίζεται. Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτοί που κάνουν τα στραβά μάτια. Είναι και όλοι εμείς που τα βλέπουμε και λέμε: «Δεν βαριέσαι… πού να μπλέκεις τώρα;»#Μαζωνακης #Υγεία #Γιατροί #Σιωπή

@M_Tsohos εδώ σε άφηναν να κάνεις σχόλια ή όχι; Πως γίνεται όλα σου τα σχόλια ή μη, να είναι κατά του Παναθηναϊκού; Εσύ @Yalafouzos πότε θα σταματήσεις να πληρώνεις αλλά και να προάγεις οτιδήποτε αντιπαναθηναικο υπάρχει στο ελληνικό στερέωμα; #paofc #paoac #paobc #paofc #pana #ποδόσφαιρο

«'Ολες οι χώρες είναι στο κόκκινο και μια χώρα μόνο πάει καλά. Εμείς. Κι όλη την ώρα μιρλιάζετε! Να μην ασκείτε καθόλου κριτική, έχουμε την καλύτερη κυβέρνηση όλων των εποχών, τέρμα. Αυτή είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη» Εμβρόντητοι οι δημοσιογράφοι από την προσωπική επίθεση του @AdonisGeorgiadi που κυριολεκτικά παραλογίζεται και τους ζητά επιτακτικά να σταματήσουν να κάνουν κριτική στην κυβέρνηση: «Θέλετε πάλι να ξαναπάει η Ελλάδα στη καταστροφή, δεν ντρέπεστε και εσείς που έχετε μικρόφωνα; Όλη την ημέρα μίρλα και μιζέρια. Οι δημοσιογράφοι πρώτοι και χειρότεροι. Έρχεται ο Μητσοτάκης, σου μειώνει φόρους, σου δίνει λεφτά και μιρλιάζεις από πάνω. Η κριτική πρέπει να είναι λελογισμένη. Πρέπει να είναι λελογισμένη και προσγειωμένη στον πλανήτη Γη...» #Ελλάδα #Μητσοτάκης #πολιτική

ΠΟΣΟ ΛΕΤΕ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕ ΤΟ ΑΡΔΝΑ ΣΗΜΕΡΑ??????? ΚΑΠΟΤΕ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΣΙΝΟΜΕΣ ΕΠΙ ΚΥΖΑ ΜΕ ΔΑΚΡΥΒΡΕΧΤΑ ΑΡΘΡΑ ΕΠΕΙΔΗ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΟΙ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΙ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΣΑΙΤ ΚΑΙ ΕΙΧΕ 78% (!) ΜΕΙΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΝΟΜΠΑΣΚΕΤΟΕΙΔΗ ΘΑ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΣΕΙ #paofc #paofc #παναθηναϊκός #μπάσκετ