Αδυνατώ να καταλάβω γιατί το ΥΠΕΞ στην τουρκική ανακοίνωση για την Τριπολιτσά εξέδωσε μία αμυντική ψοφοδεή ανακοίνωση αντί να υπενθυμίσει τις τουρκικές σφαγές στην Πόλη, την Σμύρνη, την Κύπρο, την Χίο, τα Ψαρά, την Κάσο, την Σαμοθράκη, τον απαγχονισμό του Γρηγορίου Ε΄ κλπ. #Ιστορία #Ανακοινώσεις #Τουρκία
Η άλωση της Τριπολιτσάς το 1821 από τις ελληνικές δυνάμεις προκάλεσε μια από τις πιο αιματηρές σφαγές της Ελληνικής Επανάστασης, με το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών και τα μέσα ενημέρωσης να την χαρακτηρίζουν ως «σφαγή» και «γενοκτονία». #Τριπολιτσά #ΕλληνικήΕπανάσταση #γενοκτονία
"Πολλοί από τους εγχώριους Μουσουλμάνους του Μοριά, που δεν γνώριζαν άλλη γλώσσα εκτός από την Ελληνική, έβγαιναν τη νύχτα από τα τείχη ικετεύοντας για τη ζωή τους. Φώναζαν στους Έλληνες στρατιώτες στη μητρική τους γλώσσα, θυμίζοντάς τους παλιές φιλίες, εμπορικές σχέσεις και κοινή καταγωγή. Κρατούσαν μάλιστα αυτοσχέδιους σταυρούς και ζητούσαν να βαπτιστούν αμέσως. Όμως, η οργή των επαναστατών ήταν τέτοια που θεώρησε αυτές τις εκδηλώσεις ως ύστερη υποκρισία για τη σωτηρία της ζωής τους, καθώς οι ίδιοι άνθρωποι λίγους μήνες πριν πρωτοστατούσαν στις λεηλασίες των χριστιανικών χωριών..." Αυτά μας λέει, μεταξύ άλλων, ο Maxime Raybaud, Γάλλος στρατιωτικός και αυτόπτης μάρτυρας στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Στα απομνημονεύματά του (Mémoires sur la Grèce), περιγράφει συγκλονιστικά πώς η κοινή ελληνική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε ως σανίδα σωτηρίας, αλλά και γιατί απέτυχε. "Δηλαδή", με ρώτησε κάποια στιγμή κάποιος, "σφάξαμε το ίδιο μας το αίμα;" Αν θέλω να λέω ότι υπηρετώ την αλήθεια, η απάντηση είναι "ναι"! Κάθε όμως ενέργεια της Επανάστασης του 1821, κρύβει μέσα της συγκλονιστικά και "αποσιωπημένα" κεφάλαια, τόσο από την ιστοριογραφία όσο, φυσικά, και από τη συστηματική προπαγάνδα των γειτόνων. Θα ξεκινήσουμε από το παραμύθι της πληθυσμιακής κατανονής και των 30 και 40 χιλιάδων νεκρών που διαβάζουμε. Να προσθέσω και το "Τούρκων" νεκρών που φυσικά αποτελεί ακόμη ένα φανταστικό κατασκεύασμα. Όταν λέμε Μουσουλμάνοι στην Τριπολιτσά του 1821, πρέπει να γνωρίζουμε ότιδεν επρόκειτο για ένα ομοιογενές εθνοτικό σύνολο από την Ανατολία. Ο πληθυσμός της, τις ημέρες της άλωσης (23 Σεπτεμβρίου 1821), είχε υπερδιπλασιαστεί τεχνητά. Η πόλη υπό κανονικές συνθήκες είχε περίπου 15.000–20.000 κατοίκους, αλλά λόγω της προέλασης των επαναστατών, είχαν καταφύγει εκεί Μουσουλμάνοι και Εβραίοι από ολόκληρο τον Μοριά (από τα Καλάβρυτα, την Καρύταινα, το Λεοντάρι κ.λπ.). Την ημέρα της άλωσης, ο πληθυσμός εντός των τειχών υπολογίζεται τεκμηριωμένα μεταξύ 30.000 και 35.000 ανθρώπων. Από αυτούς, οι ένοπλοι (δηλαδή ας το αποκαλέσουμε ο στρατός) ήταν περίπου 10.000 με 12.000. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Μουσουλμάνων της πόλης (αλλά και του Μοριά), ~55% - 60%, ήταν ντόπιοι, εξισλαμισμένοι πληθυσμοί ελληνικής καταγωγής (Μοραίτες Μουσουλμάνοι). Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν ελληνικά ως μητρική γλώσσα (πολλοί δεν ήξεραν καν τουρκικά!).Είχαν κοινά πολιτισμικά στοιχεία, ακόμη και κοινά επώνυμα ή συγγενικούς δεσμούς με τους Χριστιανούς της υπαίθρου. Ήταν κυρίως αγρότες, γαιοκτήμονες, αστοί και διοικητικοί υπάλληλοι που είχαν αλλάξει πίστη τους προηγούμενους αιώνες για λόγους φορολογικών και κοινωνικών προνομίων. Ενα άλλο πληθυσμιακό κομμάτι αποτελούσαν οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, ~10%. Ήταν, θα λέγαμε, η στρατιωτική "σπονδυλική στήλη" της άμυνας της πόλης. Είχαν έρθει ως ενισχύσεις (περίπου 2.500-3.500 άνδρες) υπό την αρχηγία του Ελμάς μπέη, σταλμένοι από τον Χουρσίτ πασά. Ήταν έμπειροι πολεμιστές, Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα. Και είχαμε και τους Οθωμανούς Αξιωματούχους, ~15% - 20%, δηλαδή την άρχουσα τάξη της πόλης (διοικητές, δικαστές/καδήδες, στρατιωτικοί ανώτεροι αξιωματικοί). Αυτοί προέρχονταν από την Κωνσταντινούπολη ή την Ανατολία. Ήταν η μειοψηφία του πληθυσμού, αλλά κατείχαν όλη την πολιτική εξουσία και τον πλούτο της πόλης. Μαζί τους βρίσκονταν και οι οικογένειές τους (χαρέμια, υπηρέτες). Σε αυτούς τώρα πρέπει να προσθέσουμε περίπου 1000-2000 Εβραίους που ήταν κυρίως έμποροι Σεφαραδίτες και κάποιους Χριστιανούς, ~5%, ελάχιστοι (οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν λόγω λιμού) που μιλούσαν ελληνικά. Το 1821 δεν ξεκίνησε ως ένας τυπικός πόλεμος μεταξύ δύο σύγχρονων κρατών με διεθνείς κανόνες. Όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ίσχυε το σύστημα των μιλλέτ. Δεν υπήρχε διαχωρισμός με βάση το DNA ή τη γλώσσα, αλλά με βάση την πίστη. Ο Μουσουλμάνος ήταν "Τούρκος" (έτσι τον αποκαλούσαν οι επαναστάτες) και ο Χριστιανός ήταν "Ρωμιός/Έλληνας". Όταν ξέσπασε η Επανάσταση την άνοιξη του 1821, οι Μουσουλμάνοι της υπαίθρου κατέφυγαν στα κάστρα. Κατά την υποχώρησή τους, αλλά και μέσω των εξόδων που έκαναν από την Τριπολιτσά (όπως στην πρώτη μάχη της Τριπολιτσάς), έκαψαν χριστιανικά χωριά, λεηλάτησαν περιουσίες και προχώρησαν σε σφαγές αμάχων για να τρομοκρατήσουν τους επαναστάτες. Αν και η βάση, επαναλαμβάνω, ήταν ελληνοφωνούντες αγρότες, η ηγεσία τους (οι αγάδες δηλαδή και οι μπέηδες του Μοριά) ήταν αυτοί που διέταζαν και συμμετείχαν ενεργά στην καταπίεση και στις εκτελέσεις Χριστιανών. Στα μάτια των εξεγερμένων, η διάκριση μεταξύ "απλού πιστού" και "καταπιεστή" είχε χαθεί μέσα στο αίμα των πρώτων μηνών. Και εδώ εύλογα θα με ρωτήσετε...γιατί δόθηκε "μπέσα" στη φρουρά του Ελμάς Μπέη (τους Τουρκαλβανούς δηλαδή) και δεν δόθηκε η ευκαιρία επιστροφής στο "αίμα μας"; Η συμφωνία του Κολοκοτρώνη με τους ένοπλους Τουρκαλβανους δεν έγινε από ανθρωπισμό, αλλά από καθαρή στρατιωτική στρατηγική. Ήθελε να διάσπασει την άμυνα. Αυτή η "ομάδα" ήταν η πιο σκληροτράχηλη και καλά εκπαιδευμένη στρατιωτική δύναμη μέσα στο κάστρο. Ο Κολοκοτρώνης γνώριζε ότι αν αυτοί πολεμούσαν "μέχρι θανάτου", οι απώλειες των Ελλήνων θα ήταν τεράστιες και η άλωση θα καθυστερούσε. Αφαιρώντας τους, λοιπόν, από την εξίσωση, η άμυνα της πόλης κατέρρευσε εκ των έσω. Επιπλέον, οι άνδρες αυτοί δεν είχαν συναισθηματικό ή ιδιοκτησιακό δεσμό με τον Μοριά. Ήταν μισθοφόροι και το μόνο που ήθελαν ήταν να επιστρέψουν ζωντανοί στον τόπο τους με τα όπλα τους. Τώρα το γιατί δεν ζητήσαμε από το αίμα μας να αλλάξουν πίστη, πρέπει να το αναζητήσουμε στην ψυχολογία του ίδιου του 1821. Οι Έλληνες θυμούνταν καλά ότι μισό αιώνα πριν, κατά τα Ορλοφικά, πολλοί ντόπιοι Μουσουλμάνοι είχαν πρωτοστατήσει στις άγριες σφαγές των Χριστιανών. Η καχυποψία ήταν απόλυτη. Η άλωση της Τριπολιτσάς δεν ήταν μια οργανωμένη παράδοση κράτους, αλλά μια άτακτη εισβολή χιλιάδων οργισμένων και πεινασμένων επαναστατών που ζητούσαν εκδίκηση για 400 χρόνια σκλαβιάς. Όταν έσπασε η πύλη, δεν υπήρχε καμία κεντρική εξουσία ιογενής να κάνει "διαλογή" ή να προσφέρει θρησκευτική μεταστροφή. Με άλλα λόγια, για τον επαναστάτη του 1821, το "αίμα" (αν το θέλετε η βιολογική καταγωγή) δεν σήμαινε τίποτα αν ο άλλος φορούσε σαρίκι και προσκυνούσε τον Αλλάχ. Η ταυτότητα ήταν θρησκευτική: "Για του Χριστού την Πίστη την Αγία". Ο ελληνόοφωνος Μουσουλμάνος θεωρούνταν "Τούρκος" και, ως εκ τούτου, εχθρός! Η αλήθεια όμως είναι ότι πριν από την τελική έφοδο, εκατοντάδες άμαχοι Μουσουλμάνοι έβγαιναν κρυφά τη νύχτα από τα τείχη και πήγαιναν στα ελληνικά ταμπούρια. Αναζητούσαν συγκεκριμένους Έλληνες οπλαρχηγούς ή προεστούς με τους οποίους είχαν εμπορικές σχέσεις ή κουμπαριές πριν από τον πόλεμο. Σε άπταιστα ελληνικά (τη μόνη γλώσσα που ήξεραν) φώναζαν στους επαναστάτες: "Είμαστε αδέλφια σας, είμαστε Μοραΐτες, δεν είμαστε Τούρκοι από την Ανατολή". Σε κάποιες πρώιμες φάσεις, ορισμένοι οπλαρχηγοί (όπως ο Γιατράκος ή ο Πετρόμπεης) τους δέχονταν και τους κρατούσαν ως αιχμαλώτους για λύτρα. Όμως, τις τελευταίες ημέρες, ο όγκος των πεινασμένων που έβγαινε ήταν τόσο μεγάλος, που οι Έλληνες στρατιώτες, φοβούμενοι ότι θα ξεμείνουν οι ίδιοι από τρόφιμα, άρχισαν να τους εκτελούν έξω από τα τείχη. Ο Γάλλος φιλέλληνας Maxime Raybaud (που σας έδωσα απόσπασμα στην αρχή) και ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων αναφέρουν ότι ολόκληρες μουσουλμανικές οικογένειες έπεφταν στα γόνατα μπροστά στους Έλληνες, κρατώντας αυτοσχέδιους ξύλινους σταυρούς, και ικέτευαν να βαπτιστούν Χριστιανοί εκείνη τη στιγμή. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μέσα στο αμόκ της μάχης, οι επαναστάτες θεώρησαν αυτές τις μεταστροφές "υποκριτικές", προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους και δεν τις δέχτηκαν. Υπήρξαν όμως εξαιρέσεις για γυναίκες και παιδιά. Πολλές Μουσουλμάνες που μιλούσαν ελληνικά ενσωματώθηκαν τελικά σε ελληνικές οικογένειες, βαπτίστηκαν και παντρεύτηκαν Έλληνες αγωνιστές μετά το τέλος του πολέμου. Να σημειωθεί όμως ότι αν και βιολογικά γηγενείς, οι Μοραΐτες Μουσουλμάνοι είχαν υιοθετήσει την ψυχολογία της άρχουσας τάξης. Όταν το 1770 ή το 1821 χρειάστηκε να υπερασπιστούν τα προνόμιά τους, συμπεριφέρθηκαν με την ίδια σκληρότητα όπως οι Οθωμανοί της Κωνσταντινούπολης. Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη αναφέρει ότι οι ντόπιοι αγάδες της Τριπολιτσάς ήταν οι πιο σκληροί διώκτες των Χριστιανών της Αρκαδίας. Οι Έλληνες θυμούνταν ποιος τους είχε κλέψει τη γη, ποιος είχε φυλακίσει τα παιδιά τους και ποιος είχε κάψει τα χωριά τους λίγους μήνες πριν... Όταν λοιπόν οι Μουσουλμάνοι θυμήθηκαν την "ελληνικότητά" τους λόγω της επικείμενης σφαγής, για τους επαναστάτες ήταν πλέον πολύ αργά. Το θρησκευτικό μίσος και η δίψα για εκδίκηση είχαν τυφλώσει κάθε λογική κοινής καταγωγής! "Οι πλείστοι των εν Τριπόλει οικούντων Οθωμανών ήσαν αυτόχθονες Πελοποννήσιοι, ων οι πρόγονοι είχον εξισλαμισθεί. Ούτοι ελάλουν την ελληνικήν γλώσσαν ως μητρικήν και ελάχιστα εγίγνωσκον την τουρκικήν. Εντούτοις, η συμμετοχή των εις τας καταπιέσεις και τα πρόσφατα έκτροπα κατά των Χριστιανών, καθιστούσε την ελληνικότητά των ανίσχυρον προ του θρησκευτικού μίσους" (Ιωάννης Φιλήμων, στο έργο του Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως). ------------------------ Οι σύγχρονες ιστορικές μελέτες υπολογίζουν ότι οι νεκροί κατά την άλωση της Τριπολιτσάς κυμαίνονται μεταξύ 10.000 και 15.000 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους από τον λιμό και τις ασθένειες κατά τους τελευταίους μήνες της πολιορκίας.Ο αριθμός των 30.000 ή 32.000 νεκρών που αναφέρεται σε ορισμένες πηγές της εποχής (όπως στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη) θεωρείται από τους σύγχρονους ιστορικούς στατιστικά διογκωμένος. Η διόγκωση αυτή εξυπηρετούσε την ψυχολογία του πολέμου. Οι επαναστάτες ήθελαν να υπερτονίσουν το μέγεθος της επιτυχίας τους απέναντι στο ισχυρότερο οχυρό του Μοριά, ενώ η οθωμανική πλευρά ήθελε να μεγεθύνει το μέγεθος της δικής της καταστροφής! Καλημέρα σε όλους! Υ.Γ. Θα το ανεβάσω και σε αγγλικά. Μόλις βρω λίγο χρόνο! #Επανάσταση1821 #ΕλληνικήΙστορία #Μοριάς
"Οι σκλάβοι έγιναν δικαστές και δήμιοι των βασανιστών τους". Φρανσουά Πουκεβίλ, Γάλλος ιστορικός και διπλωμάτης που έζησε τα γεγονότα της εποχής. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 συχνά προσεγγίζεται ως ένα αιφνίδιο, απομονωμένο ιστορικό ορόσημο, όμως στην πραγματικότητα αποτελεί την κορύφωση μιας μακράς και αιματηρής ιστορικής διεργασίας. Η έκρηξη του Αγώνα δεν γεννήθηκε στο κενό, ούτε το μένος των εξεγερμένων ήταν μια αναίτια εκδήλωση βαρβαρότητας. Ήταν το συσσωρευμένο αποτέλεσμα τετρακοσίων χρόνων θεσμοθετημένης καταπίεσης, βίαιων εξανδραποδισμών, παιδομαζώματος και αλλεπάλληλων αιματηρών καταστολών. Σήμερα, αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό ορόσημο τυγχάνει συστηματικής εκμετάλλευσης από τη γειτονική χώρα, η οποία απομονώνει σκόπιμα τη βία του 1821 για να χτίσει ένα βολικό αφήγημα μιας δήθεν "εθνοκάθαρσης". Παρουσιάζουν τα γεγονότα σαν να μην υπήρξε ποτέ το πριν, σαν όλα να ξεκίνησαν ένα πρωινό του 1821 από το πουθενά, σβήνοντας από τον χάρτη της μνήμης τέσσερις αιώνες σκλαβιάς. Έτσι όμως, αδικείται η ιστορία, διότι παρουσιάζεται η έκρηξη των υποδουλωμένων ως μια ασύνδετη, πρωτόγονη πράξη βίας, εξισώνοντάς την με τη δομική και καθημερινή βία ενός κρατικού μηχανισμού που διήρκεσε 400 χρόνια. Κάθε πολεμικό γεγονός του 1821, ακόμα και οι πιο σκοτεινές και βίαιες στιγμές του, κουβαλάει μέσα του το βαθύ συλλογικό τραύμα περισσότερων από εκατό προηγούμενων αποτυχημένων εξεγέρσεων, όπως τα νωπά ακόμη στην μνήμη Ορλοφικά. Για να κατανοήσει κανείς τη δυναμική της Επανάστασης, οφείλει να στρέψει το βλέμμα του στο σκοτάδι της υποδούλωσης που προηγήθηκε, εκεί όπου η εκδίκηση και η επιθυμία για ελευθερία σιγοέκαιγαν για γενιές, μετατρέποντας τους άλλοτε ανίσχυρους σκλάβους στους αδυσώπητους κριτές των δυναστών τους. Το βασικό εργαλείο των Οθωμανών για να καταφέρουν να επαναφέρουν την "τάξη", ήταν πάντα η μαζική σφαγή αμάχων. Να ξαναφέρουμε στη μνήμη μας : - Την καταστροφή της Θεσσαλονίκης (1430), όπου κατά την άλωση της πόλης από τον Μουράτ Β΄, χιλιάδες κάτοικοι σφαγιάστηκαν, ενώ πάνω από 7.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά πουλήθηκαν ως σκλάβοι στα σκλαβοπάζαρα. - Την σφαγή της Λευκάδας και της Κεφαλονιάς (1479). Όταν ο Γενικός Ναύαρχος Γεντίκ Αχμέτ Πασάς κατέλαβε τα νησιά, σφάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και στέλνοντας τους επιζώντες στην Κωνσταντινούπολη ως σκλάβους. -Το τι ακολούθησε μετά την Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571). Μετά την ήττα του οθωμανικού στόλου, ξέσπασαν αυθόρμητες εξεγέρσεις σε όλη την Ελλάδα. Η οθωμανική απάντηση ήταν το "εργαλείο": σφαγές αμάχων σε Αχαΐα, Μάνη, Θεσσαλία και Μακεδονία. Στην Κύπρο, ο Μουσταφά Πασάς διέταξε τη σφαγή χιλιάδων κατοίκων της Λευκωσίας και έγδαρε ζωντανό τον Ενετό διοικητή Μαρκαντώνιο Βραγαδίνο. - Το Κίνημα του Διονυσίου του Φιλοσόφου (1611). Μετά την αποτυχία της εξέγερσης στα Γιάννενα, ο Διονύσιος γδάρθηκε ζωντανός. Το δέρμα του γεμίστηκε με άχυρο και στάλθηκε στον Σουλτάνο, ενώ ακολούθησε μαζική σφαγή των Χριστιανών της περιοχής και κατάργηση των προνομίων τους (οι άπιστοι και αχάριστοι ραγιάδες!) Αλλά για μένα, η πιο ξεκάθαρη απάντηση στο γιατί η Πελοπόννησος αντέδρασε έτσι το 1821 βρίσκεται στα Ορλοφικά, μόλις 50 χρόνια πριν τη μεγάλη Επανάσταση. Μετά την αποτυχία της (υποκινούμενης από τη Ρωσία) εξέγερσης, οι Οθωμανοί εξαπέλυσαν στην Πελοπόννησο χιλιάδες άτακτους Τουρκαλβανούς για να τιμωρήσουν τους Έλληνες.Για εννέα ολόκληρα χρόνια, η Πελοπόννησος βίωσε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές της ιστορίας της. Ολόκληρα χωριά πυρπολήθηκαν, χιλιάδες άμαχοι σφαγιάστηκαν, και χιλιάδες γυναίκες και παιδιά πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Βόρειας Αφρικής. Σκεφτείτε ότι η δημογραφική και οικονομική καταστροφή της Πελοποννήσου ήταν τόσο βαθιά, που ο ίδιος ο Σουλτάνος αναγκάστηκε τελικά να στείλει τακτικό στρατό για να εξολοθρεύσει τους Τουρκαλβανούς, καθώς η περιοχή είχε ερημώσει και δεν απέδιδε πλέον φόρους! Με άλλα λόγια...οφείλουμε όλοι να ξεκαθαρίζουμε εξαρχής ότι η βία δεν έχει τον ίδιο χαρακτήρα όταν προέρχεται από διαφορετικές αφετηρίες. Η βία του δυνάστη (στην προκειμένη περίπτωση οι Οθωμανοί), ήταν θεσμοθετημένη, καθημερινή και διαρκής επί 4 αιώνες (παιδομάζωμα, έλλειψη βασικών δικαιωμάτων, αποκεφαλισμοί για παραδειγματισμό, ισοπέδωση περιοχών μετά από εξεγέρσεις κλπ). Η βία του επαναστάτη (εδώ οι Έλληνες), ήταν η βίαιη αποτίναξη αυτού του ζυγού. Γι΄αυτό όταν επισημαίνουμε το ότι η Τριπολιτσά ήταν η έδρα του Μόρα Βαλεσί (του Οθωμανού διοικητή της Πελοποννήσου), ότι ήταν το διοικητικό, στρατιωτικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της νότιας Ελλάδας (γι' αυτό και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης επέμεινε εμμονικά στην πολιορκία της. Γνώριζε ότι αν έπεφτε η Τρίπολη, θα κατέρρεε ολόκληρη η οθωμανική κυριαρχία στον Μοριά), το "δέντρο της σκλαβιάς" στην κεντρική πλατεία της Τριπολιτσάς (ένας μεγάλος πλάτανο) στα κλαδιά του οποίου οι οθωμανικές αρχές κρεμούσαν επί δεκαετίες τους Έλληνες (κλέφτες, αρματολούς αλλά και αμάχους) προς παραδειγματισμό και θέαμα των ντόπιων, τη φυλακή των προκρίτων που τους κρατούσαν ως ομήρους για να αποτρέψουν την εξέγερση, που κλείστηκαν σε άθλια, σκοτεινά υπόγεια κάτω από φρικτές συνθήκες (μέχρι την ημέρα της άλωσης, οι περισσότεροι από αυτούς -πάνω από τους μισούς- πέθαναν από την πείνα, τις κακουχίες και τα βασανιστήρια μέσα στη φυλακή. Όσοι επέζησαν ήταν σε κατάσταση σκελετών), αλλά και το γεγονός ότι οι τάφοι ανοίχτηκαν για τα κρυμμένα τιμαλθή και όχι από κάποιο "τελετουργικό μίσος" όπως διατυμπανίζουν οι γείτονες (ήταν κοινό μυστικό ότι οι πλούσιοι Οθωμανοί αξιωματούχοι, βλέποντας τον κλοιό της πολιορκίας να σφίγγει, έθαβαν τα τιμαλθή, τα χρυσά νομίσματα και τα κοσμήματά τους στα νεκροταφεία ή μέσα σε τάφους συγγενών τους για να μην πέσουν στα χέρια των Ελλήνων. Οι πολιορκητές, μόλις μπήκαν στην πόλη, άνοιγαν τους τάφους ψάχνοντας για κρυμμένους θησαυρούς, με λίγα λόγια λάφυρα), δίνουμε την πραγματική έκταση και όχι μια αίσθηση "συμμετρίας" ή αν το θέλετε και "ίδιου μένους". Η Ιστορία δεν είναι ένα άθροισμα απομονωμένων στιγμών, ούτε ένα πεδίο για επιλεκτικές αναγνώσεις. Όποιος αποκόπτει το 1821 από τους τέσσερις αιώνες που το γέννησαν, δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά κατασκευάζει προπαγάνδα. Η δικαιοσύνη της ιστορικής μνήμης απαιτεί να κοιτάμε το παρελθόν στο σύνολό του: με τις θυσίες, τα τραύματα αλλά και τις αναπόφευκτες εκρήξεις του. Γιατί η ελευθερία ενός λαού δεν κρίνεται από την ημέρα που επαναστάτησε, αλλά από το βάθος της νύχτας που άντεξε πριν δει το φως! Υ.Γ. Στην Τριπολιτσά ναι "ξεφύγαμε" τελείως. Είναι και το σημείο αναφοράς της Δύσης (ιδιαίτερα των ρομαντικών της εποχής) η οποία σοκαρίστηκε από τη βία της, επειδή περίμενε να δει τους "απογόνους του Πλάτωνα" να πολεμούν σαν φιλόσοφοι, αγνοώντας ότι 400 χρόνια σκλαβιάς είχαν αλλάξει πλήρως την κοινωνική πραγματικότητα...Ενα ωραίο θέμα που θα ήθελα κάποια στιγμή να το αναλύσουμε. Καλημέρα σε όλους! #Ιστορία #ΕλληνικήΕπανάσταση #2021
"Η βαρβαρότητα της οθωμανικής διοίκησης δεν είχε όρια, καθώς η επιτυχία των στρατηγών της μετριόταν κυριολεκτικά με το βάρος των ανθρώπινων μελών. Μετά από κάθε καταστολή εξέγερσης ή μάχη με τους Έλληνες, η μεγαλύτερη χαρά της Υψηλής Πύλης ήταν η άφιξη των κυβερνητικών ταχυδρόμων.Οι Οθωμανοί διοικητές μάζευαν χιλιάδες κομμένα αυτιά και μύτες ανδρών, γυναικών και παιδιών, τα πάστωναν με αλάτι για να μην σαπίσουν, τα στοίβαζαν σε μεγάλα καλάθια και τα έστελναν ως "πεσκέσι" στο σαράι του Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, τα καλάθια αδειάζονταν δημόσια στην αυλή του παλατιού. Οι αξιωματούχοι τα μετρούσαν ένα προς ένα για να υπολογίσουν την αμοιβή των στρατιωτών, ενώ ο μουσουλμανικός όχλος συγκεντρωνόταν για να πανηγυρίσει το θέαμα, βλέποντας τα σωρευμένα μέλη των "άπιστων" Ρωμιών. Ήταν μια επίσημη κρατική διαδικασία που σκορπούσε ενθουσιασμό στην πρωτεύουσα..." --------------------- Μια παράθεση εδώ : Αυτή ακριβώς η φρικιαστική σκηνή επαναλήφθηκε μαζικά το 1822, όταν μετά τη Σφαγή της Χίου, ο οθωμανικός στόλος έστειλε δεκάδες καλάθια με αυτιά και κεφάλια Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη, τα οποία εκτέθηκαν δημόσια έξω από το Τοπ Καπί για τη "διασκέδαση" του πλήθους! --------------------- Αυτά γράφει, μεταξύ άλλων, ο Thomas Gordon στο έργο του History of the Greek Revolution (1833). Ένας Σκωτσέζος αξιωματικός, ένθερμος Φιλέλληνας, αλλά και ένας εξαιρετικά έντιμος και αυστηρός στρατιώτης που κατέγραψε τις αγριότητες και των δύο πλευρών χωρίς να χαρίζεται σε κανέναν. Είναι μάλιστα αυτός που χρησιμοποιούν οι Τούρκοι ως "πηγή" για να υποστηρίξουν την δήθεν εθνοκάθαρση της Τριπολιτσάς, έχοντας όμως διαβάσει μόνο τις σελίδες που τους συμφέρουν. Μιλούν για "Οθωμανική ειρήνη" για την οποία μάλιστα είναι περήφανοι και παρουσιάζουν την Ελληνική Επανάσταση ως "αναίτια προδοσία" και "γενοκτονία"... Μόνο που η "ιστορία τους" έχει τεράστιες μαύρες τρύπες που τους "αδειάζουν" κυριολεκτικά. Όπως το επίσημ φιρμάνι του 1826 που έστειλε ο ίδιος ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, που είναι καταχωρημένο στα οθωμανικά αρχεία και έχουμε δημόσια καταχώρηση από τον κρατικό τους χρονικογράφο, τον Λουτφή Εφέντι (Lütfi Tarihi), ο οποίος ομολόγησε επίσημα ότι οι Έλληνες αναγκάστηκαν να επαναστατήσουν εξαιτίας των παράνομων σφαγών, της απίστευτης διαφθοράς και της βάναυσης καταπίεσης των Τούρκων διοικητών που παραβίαζαν ακόμα και τη Σαρία. Όταν ο ίδιος ο Αυτοκράτοράς τους ομολογεί εγγράφως την ενοχή του κράτους του, αυτοί έχουν το θράσος να μιλούν για "προδοσία" (ναι το διαβάσαμε και αυτό). Μιλούν για την Τριπολιτσά όπου ναι έγινε σφαγή, όμως "ξεχνούν" τον ματωμένο πλάτανο της πόλης, όπου για δεκαετίες οι πρόγονοί τους κρεμούσαν Έλληνες, ενώ οι αγάδες διασκέδαζαν στα γύρω καφενεία βλέποντας το ξεψύχισμά τους. Ξεχνούν ότι το πρώτο πράγμα που έκανε ο Κολοκοτρώνης ήταν να κόψει αυτό το δέντρο για να σβήσει η ντροπή του οθωμανικού σαδισμού... Ξεχνούν ότι μετέτρεψαν τη βία σε "ψυχαγωγία". Οι δικές τους επίσημες ποινές, όπως το Τσιγκέλι (Cengel) και το Σούβλισμα, όπου ο αργός θάνατος των Χριστιανών μετατρεπόταν σε δημόσιο θέαμα και πανηγύρι για τον οθωμανικό όχλο, αποδεικνύουν ποιος πραγματικά απολάμβανε το αίμα. Ο Edward Dodwell, ένας Ιρλανδός αρχαιολόγος, περιηγητής και ζωγράφος, που ταξίδεψε εκτενώς στην οθωμανική Ελλάδα μεταξύ 1801 και 1806, στο δίτομο έργο του A Classical and Topographical Tour through Greece (1819), περιγράφει πώς η φρικιαστική βία και ο βασανισμός των Ελλήνων δεν ήταν απλώς μια "τιμωρία", αλλά μια μορφή δημόσιας ψυχαγωγίας και θεάματος για τον μουσουλμανικό όχλο. Όταν βρισκόταν στην Αθήνα, έγινε μάρτυρας της επίσημης οθωμανικής εκτέλεσης με τσιγκέλι και κατέγραψε τη φρίκη, αλλά κυρίως τη σαδιστική χαρά που προκαλούσε το αίμα των Ελλήνων στους κατακτητές: "Η τιμωρία του τσιγκελιού είναι η πιο φρικιαστική που μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Ο κατάδικος ρίχνεται από ψηλά πάνω σε κοφτερά σιδερένια άγκιστρα και αφήνεται εκεί να πεθάνει... Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη αποστροφή δεν είναι μόνο η αγριότητα της ίδιας της πράξης, αλλά η συμπεριφορά του πλήθους. Οι Μουσουλμάνοι συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες γύρω από το ικρίωμα. Δεν υπάρχει ίχνος οίκτου. Αντίθετα, το θέαμα αντιμετωπίζεται ως γιορτή και διασκέδαση. Οι θεατές στοιχηματίζουν με ενθουσιασμό για το πόσες ώρες ή ημέρες θα καταφέρει ο "άπιστος" Χριστιανός να μείνει ζωντανός πάνω στα καρφιά, ενώ οι Τούρκοι αγάδες κάθονται σε κοντινή απόσταση, καπνίζουν νωχελικά τον ναργιλέ τους και απολαμβάνουν το μαρτύριο του θύματος σαν να παρακολουθούν θεατρική παράσταση..." Και δεν φτάνει που μας θεωρούν "προδότες", προσπαθούν να μας φορτώσουν και το αίσχος του σκλαβοπάζαρου. Και πού; Στην Καλαμάτα! Η Καλαμάτα πράγματι συνδέθηκε με το πιο σκληρό και μαζικό δουλεμπόριο γυναικόπαιδων του 19ου αιώνα, αλλά ο θύτης ήταν η οθωμανική πλευρά. Ο Σουλτάνος ήταν τόσο ανίκανος να αντιμετωπίσει την Ελληνική Επανάσταση, που αναγκάστηκε να ξεπουλήσει την Κρήτη και την Πελοπόννησο στον Ιμπραήμ της Αιγύπτου ως αντάλλαγμα για να σφάξει και να υποδουλώσει τους Έλληνες. Η ίδια η οθωμανική ηγεσία υπέγραψε το σχέδιο για την πλήρη αντικατάσταση του ελληνικού πληθυσμού με Αίγυπτιους φελάχους. Τον Μάιο του 1825, ο αιγυπτιακός στρατός του Ιμπραήμ Πασά, ενεργώντας ως επίσημο όργανο του Οθωμανού Σουλτάνου, πυρπόλησε την Καλαμάτα και εφάρμοσε το διαβόητο "Σχέδιο Εκπατρισμού". Σύμφωνα με τα Κρατικά Αρχεία του Καΐρου (Dar al-Mahfuzat), τα τελωνειακά κατάστιχα της Αλεξάνδρειας, αλλά και τα επίσημα Πρακτικά του Βρετανικού Κοινοβουλίου (Απρίλιος 1828), περισσότερα από 8.000 έως 15.000 ελληνικά γυναικόπαιδα από την Καλαμάτα και την υπόλοιπη Πελοπόννησο αρπάχτηκαν βίαια, στοιβάχτηκαν σε πλοία και πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Αιγύπτου. Το οθωμανικό κράτος είχε μάλιστα άμεσο οικονομικό μερίδιο σε αυτή την κτηνωδία, καθώς, όπως αναφέραμε χθες, βάσει του οθωμανικού νόμου Pencik, το 1/5 (20%) κάθε "λαφύρου" και σκλάβου ανήκε αυτόματα στο κρατικό ταμείο του Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι στα επίσημα Αρχεία του Παλατιού Αμπντίν στο Κάιρο, η αλληλογραφία δείχνει ότι ο Μοχάμεντ Άλι ήταν ένας ψυχρός, ρεαλιστής πολιτικός. Έβλεπε το δουλεμπόριο καθαρά επιχειρηματικά και διπλωματικά. Έγραφε λοιπόν στον Ιμπραήμ να σταματήσει να στέλνει λευκούς χριστιανούς αιχμαλώτους μαζικά και δημόσια στα παζάρια της Αλεξάνδρειας. Όχι γιατί ήταν φιλεύσπλαχνος αλλά γιατί είχε εξαιρετικές σχέσεις με τη Γαλλία και την Αγγλία και κατάλαβε αμέσως ότι οι εικόνες με τις αλυσοδεμένες Ελληνίδες και τα παιδιά που πωλούνταν σαν ζώα στην Αίγυπτο είχαν προκαλέσει τεράστιο κύμα οργής στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη! Ο Ιμπραήμ, όμως, όντας στο πεδίο της μάχης και αντιμετωπίζοντας τον σκληρό κλεφτοπόλεμο των Ελλήνων (που δεν παραδίνονταν φυσικά), εμφάνισε μια εκδικητική μανία. Αγνόησε τις διπλωματικές ισορροπίες και συνέχισε απλά το δουλεμπόριο. Μόνο το 1826, μετά την πτώση του Μεσολογγίου και τις εκστρατείες στη Μάνη και τη Μεσσηνία, έστειλε νέα μαζικά "φορτία" σκλάβων στην Αίγυπτο. Όταν δε κατάλαβε ότι δεν μπορεί να υποτάξει τους Έλληνες, άρχισε να ξεριζώνει ελαιώνες, να καίει συστηματικά πόλεις (όπως την Καλαμάτα και την Τρίπολη) και να σφάζει αδιακρίτως. Καλό θα ήταν, λοιπόν, να διαβάσουν πρώτα τα αρχεία του Παλατίου Αμπντίν στο Κάιρο πριν "ξαναγράψουν" την ιστορία τους. ----------------------- Το να αποκαλούν τους Έλληνες "προδότες" επειδή επαναστάτησαν, δείχνει ότι δεν καταλαβαίνουν την έννοια της ελευθερίας.Δεν μπορείς να προδώσεις έναν κατακτητή. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ήταν η πατρίδα μας. Ήταν ο ξένος δυνάστης που κατέλαβε τα εδάφη μας με τη βία. Δεν ήμασταν πολίτες. Ήμασταν "ραγιάδες", υποχρεωμένοι να πληρώνουμε φόρο απλώς για να ζούμε και να υπομένουμε το παιδομάζωμα. Όταν ένας λαός ξεσηκώνεται ενάντια σε ένα ρατσιστικό καθεστώς 400 ετών που του κλέβει τα παιδιά και το βιος, δεν κάνει προδοσία. Κάνει Απελευθερωτικό Αγώνα. Αν θέλανε πιστούς πολίτες, ας μην είχαν χτίσει μια αυτοκρατορία βασισμένη στη βία και τις διακρίσεις. Η ελευθερία δεν είναι προδοσία, είναι δικαίωμα! #Ιστορία #ΕλληνικήΕπανάσταση #ΟθωμανικήΑυτοκρατορία
Οι γείτονες έχουν πάθει αριθμητικό σοκ. Εφεύρουν νούμερα από το κεφάλι τους για να παρουσιάσουν δήθεν γενοκτονίες. Διάβασα μόλις ένα κείμενο με παράθεση στοιχείων από τη συγγραφέα παιδικών βιβλίων για την δήθεν "γενοκτονία" της Μονεμβασιάς. Είναι γνωστό ότι μετά την πολύμηνη πολιορκία και την πείνα, υπογράφηκε επίσημη συνθήκη παράδοσης. Το μεγαλύτερο μέρος των εγκλείστων (περίπου 2.000 - 2.500 άτομα) επιβιβάστηκε σε πλοία και μεταφέρθηκε με ασφάλεια στις ακτές της Μικράς Ασίας (Κουσάντασι). Πώς αποδεικνύεται αυτό; Μα φυσικά από τα δικά τους αρχεία : Τα οθωμανικά αρχεία καταγράφουν την άφιξη των διασωθέντων στα λιμάνια της Μικράς Ασίας (κυρίως στο Κουσάντασι / Scala Nova και στη Σμύρνη), καθώς το κράτος έπρεπε να τους καταγράψει για να τους παρέχει σίτιση, περίθαλψη και γη για επανεγκατάσταση. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις οθωμανικές καταγραφές προσφύγων, ο αριθμός των ατόμων που έφτασαν ζωντανοί από τη Μονεμβασιά στα μικρασιατικά παράλια κυμαίνεται μεταξύ 2.000 και 2.400 ατόμων. Τα αρχεία φυσικά περιγράφουν τους ανθρώπους αυτούς ως "θύματα της ανταρσίας των απίστων του Μοριά" που επέζησαν από ακραία πείνα κατά την πολιορκία. Οι πιο ακριβείς λεπτομέρειες για το πόσοι επιβιβάστηκαν στα πλοία προέρχονται από ξένους που ήταν παρόντες, με κυριότερο τον Σκωτσέζο φιλέλληνα και ιστορικό Thomas Gordon (ο οποίος βρισκόταν στην Πελοπόννησο το 1821 και αργότερα έγραψε την ιστορία της Επανάστασης). Ο Gordon και άλλοι ξένοι αξιωματικοί καταγράφουν ότι οι Έλληνες ναύλωσαν τρία μεγάλα πλοία για τη μεταφορά των Μουσουλμάνων.Σύμφωνα με τις δικές τους καταμετρήσεις, περίπου 2.000 με 2.500 άτομα επιβιβάστηκαν με ασφάλεια στα πλοία υπό την προστασία του Δημήτριου Υψηλάντη και του Γεωργίου Κατακουζηνού. Πάμε τώρα να δούμε τι μας λέει η ίδια. Ότι είχαμε 3000 Οθωμανούς που σφαγιάστηκαν. Αδύνατον! Γιατί; Γιατί ο ίδιος ο πίνακας που εκείνη ανέβασε, του επίσημου εγγράφου της Βασιλικής Τυπογραφίας του 1859, ολόκληρος ο οθωμανικός πληθυσμός της Πελοποννήσου το 1821 ανερχόταν συνολικά σε ~63.400 άτομα. Στη δε σελίδα 30 του ίδιου πίνακα, στην επαρχία Μονεμβασιάς (Επιδαύρου Λιμηράς), ολόκληρος ο οθωμανικός πληθυσμός ήταν 4.000 άτομα. Αν λοιπόν συνθέσουμε όλες τις πηγές, η ιστορική πραγματικότητα έχει ως ακολούθως : Αρχικός Πληθυσμός: Όπως σας είπα στον πίνακα του 1859, οι Οθωμανοί της επαρχίας ήταν περίπου 4.000. Απώλειες λόγω Πολιορκίας: Κατά τη διάρκεια της τετράμηνης, εξαντλητικής πολιορκίας (Μάρτιος - Ιούλιος 1821), εκατοντάδες άνθρωποι πέθαναν μέσα στο κάστρο από την ακαρπία, τις ασθένειες και την ακραία πείνα (που τους ανάγκασε να τρώνε δέρματα και νεκρούς). Αυτοί που πέρασαν απέναντι: Περίπου 2.000 - 2.400 επιβιβάστηκαν και έφτασαν στη Μικρά Ασία, όπως επιβεβαιώνουν τα οθωμανικά αρχεία προσφύγων Άρα, οι Οθωμανοί που έχασαν τη ζωή τους κατά την παρασπονδία (γιατί πράγματι έγινε όταν ελληνικά τμήματα επιτέθηκαν σε αμάχους στην ακτή ή τους εγκατέλειψαν σε ερημονήσια όπως η εξέδρα της Μονεμβασιάς) υπολογίζονται από την ακαδημαϊκή ιστοριογραφία σε 500 με 600 άτομα. Εν τω μεταξύ όλες οι πηγές που δίνει, μια προς μια αν τις πιάσεις, δεν δίνουν ποτέ τα νούμερα που με μεγάλη φαντασία ομολογουμένως παρουσιάζει (για παράδειγμα 90000 σφαγές Οθωμανών σε όλο τον Μοριά, ενώ ο πίνακας δείχνει : Μαντινεία (Τριπολιτσά): 13.224 Οθωμανοί Ναυπλία (Ναύπλιο): 7.345 Οθωμανοί Ήλιδος: 10.467 Οθωμανοί Πατρών: 3.533 Οθωμανοί. Αν προσθέσουμε τους Οθωμανούς αυτής της σελίδας (13.514 στο πρώτο μπλοκ της Πελοποννήσου, 10.410 στο δεύτερο, 14.575 στο τρίτο) με τους 15.145 και 10.167 της σελίδας 30, φτάνουμε ακριβώς στο γενικό σύνολο που φαίνεται στην ανακεφαλαίωση: 63.413 - 63.813 Οθωμανοί σε ολόκληρη την Πελοπόννησο). Ίσως να σκέφτηκε ότι κανένας που γνωριζει ελληνικά δεν θα έμπαινε στον κόπο να διαβάσει τον πίνακα της Βασιλικής Τυπογραφίας του 1859! #γενοκτονία #Ιστορία #Μονεμβασία
Αφιέρωσα ένα τέταρτο από τον χρόνο μου για να διαβάσω μια ακόμη παραποίηση, ένα ακόμη παραλήρημα ντυμένο, δήθεν, με ακαδημαϊκό μανδύα. Πριν αποδομήσω τα σημεία που δεν έχει μάθει να τα εμφανίζει τουλάχιστον ως οφθαλμοφανή, θα παρουσιάσω το "χάλι" της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το οποίος ήταν και ο βασικός λόγος που δεν μπόρεσε να "πνίξει" την επανάσταση όταν ήταν ακόμη στο ξεκίνημά της... "Οι άπιστοι ραγιάδες, οι οποίοι για αιώνες δεν ήταν τίποτα παραπάνω από αδύναμοι υπηρέτες, κατάφεραν να ταπεινώσουν το Ισλάμ. Οι στρατοί μας, αντί να πολεμούν, ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα αρπάξουν μισθούς και λάφυρα. Η ανικανότητα των Πασάδων μου άφησε το Μοριά στα χέρια των επαναστατών. Αν δεν κινητοποιηθείτε αμέσως, η Αυτοκρατορία κινδυνεύει με ολοκληρωτική καταστροφή" Τάδε έφη, σε διάταγμα, ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, απευθυνόμενος στους διοικητές του και στους θρησκευτικούς ηγέτες, ωρυόμενος και σε κατάσταση απόλυτου πανικού... Ο Σουλτάνος παραδέχεται ότι οι Έλληνες ταπείνωσαν τους οθωμανικούς στρατούς το 1822. Εκείνη την περίοδο δεν υπήρχαν ξένοι στρατοί στην Ελλάδα, ούτε το "Τακτικόν" του Φαβιέρου, ούτε η "Καρτερία»" ούτε τα αγγλικά δάνεια που αναφέρει παραπλανητικά και αναχρονιστικά η κυρία στο άρθρο της.Οι Οθωμανοί ηττήθηκαν καθαρά από την εγχώρια ελληνική πολεμική αρετή. Η αλήθεια βρίσκεται εκεί ακριβώς. Στα αρχεία τους. Μέσα από αυτό, αποδεικνύεται ότι οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί εγκατέλειπαν τις οθωμανικές γραμμές επειδή το οθωμανικό κράτος ήταν χρεοκοπημένο και δεν είχε να τους πληρώσει τους μισθούς τους. Η κυρία βεβαίως, ισχυρίζεται ότι οι Αλβανοί άλλαξαν στρατόπεδο επειδή τους "δωροδόκησε η Δύση", γιατί έτσι τη συμφέρει να μας τα λέει. Όμως, τα οθωμανικά έγγραφα την ξεμπροστιάζουν... έφυγαν επειδή η ίδια η Κωνσταντινούπολη ήταν ανίκανη να τους ζήσει! Η οθωμανική ηγεσία είχε καταλάβει ότι το Millet σύστημα είχε διαλυθεί. Οι Έλληνες δεν πολεμούσαν απλώς ως "θρησκευτική ομάδα", αλλά ως Έθνος που ζητούσε Ανεξαρτησία, κάτι που τρόμαζε τον Σουλτάνο γιατί δεν ήξερε πώς να το αντιμετωπίσει με τα παραδοσιακά οθωμανικά μέσα. Γιατί; Γιατί είχε αρχίσει ήδη να καταρρέει... Από την αποτυχία στη Βιέννη (1683) και τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699), η οθωμανική στρατιωτική μηχανή είχε σαπίσει. Οι περίφημοι Γενίτσαροι είχαν μετατραπεί σε έναν διεφθαρμένο όχλο συντεχνιών, ανίκανο να πολεμήσει, που το μόνο που ήξερε ήταν να εκβιάζει Σουλτάνους στην Κωνσταντινούπολη. Η αυτοκρατορία δεν παρήγαγε ποτέ δική της τεχνολογία ή στρατιωτική επιστήμη (κάτι που διάβασα χθες και γέλασα ειλικρινά). Για αιώνες βασιζόταν στο παιδομάζωμα, δηλαδή στην κλοπή και τον βίαιο εξισλαμισμό του έμψυχου δυναμικού των χριστιανικών λαών. Ακόμα και για το πυροβολικό τους, οι Οθωμανοί εξαρτιόνταν πάντα από Ευρωπαίους συμβούλους και εξωμότες. Η μεγαλύτερη ομολογία της οθωμανικής ανικανότητας δόθηκε το 1824. Ανίκανος να καταστείλει την επανάσταση των "ραγιάδων" με τις δικές του δυνάμεις, και αφού είδε τις στρατιές του Δράμαλη να γίνονται σκόνη στα Δερβενάκια από τους άτακτους Κλέφτες, ο Σουλτάνος γονάτισε μπροστά στον υποτελή του, Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου. Η εισβολή του Ιμπραήμ στον Μοριά δεν ήταν επίδειξη οθωμανικής ισχύος, αλλά ομολογία απόλυτης αδυναμίας. Και το πιο ειρωνικό; Ο στρατός του Ιμπραήμ είχε οργανωθεί, εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί εξ ολοκλήρου από Γάλλους αξιωματικούς (υπό τον συνταγματάρχη Σέβες να θυμίσω). Οι Οθωμανοί χρειάστηκαν έναν εισαγόμενο από τη Δύση στρατό, μέσω Αιγύπτου, για να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες! Τόσο ισχυροί ήταν! Όταν, λοιπόν, η Φιλική Εταιρεία σχεδίαζε την Επανάσταση, γνώριζε άριστα την οθωμανική εσωτερική κρίση. Το 1820, ο Σουλτάνος κήρυξε τον Αλή Πασά "αποστάτη" και διέταξε τον Χουρσίτ Πασά να συγκεντρώσει όλο τον εκλεκτό οθωμανικό στρατό της Βαλκανικής και να πολιορκήσει τα Ιωάννινα.Σύμφωνα με τα οθωμανικά έγγραφα αναφορών των τοπικών διοικητών, ο Μοριάς έμεινε στρατιωτικά γυμνός. Ο Χουρσίτ Πασάς πήρε μαζί του στην Ήπειρο τις πιο έμπειρες μονάδες και άφησε πίσω του στην Τριπολιτσά ελάχιστους στρατιώτες, κυρίως ανεκπαίδευτους και απλήρωτους.Όταν ξέσπασε η Επανάσταση τον Μάρτιο του 1821, οι Οθωμανοί δεν είχαν εφεδρείες να στείλουν. Οι καλύτεροι στρατιώτες τους πέθαιναν έξω από τα τείχη των Ιωαννίνων πολεμώντας άλλους Μουσουλμάνους! Στα οθωμανικά αρχεία υπάρχουν οι επίσημες επιστολές διαμαρτυρίας των Αλβανών οπλαρχηγών προς την Υψηλή Πύλη. Οι Αλβανοί μισθοφόροι ήταν επαγγελματίες πολεμιστές. Δεν τους ένοιαζε ούτε ο Σουλτάνος ούτε ο Αλλάχ. Τους ένοιαζε το χρήμα.Τα έγγραφα αποκαλύπτουν μια τραγική αλήθεια για την Πύλη...Το οθωμανικό ταμείο ήταν εντελώς άδειο λόγω του τεράστιου κόστους της πολιορκίας του Αλή Πασά.Η Κωνσταντινούπολη χρωστούσε μισθούς μηνών στους Αλβανούς που υπερασπίζονταν τα κάστρα του Μοριά (Τριπολιτσά, Ναύπλιο, Ακροκόρινθο). Μάλιστα μια επιστολή οθωμανού αξιωματούχου από την Τριπολιτσά (πριν την άλωση), αναφέρεται χαρακτηριστικά: "Οι Αλβανοί αρνούνται να ανέβουν στα τείχη αν δεν δουν τις λίρες τους. Απειλούν να ανοίξουν τις πύλες"... Αν τα συγκεντρώσω τώρα αυτά και τα φέρω δίπλα στην ακαδημαϊκή παραποίηση της κυρίας, όπου με λίγα λόγια, επιχειρεί με απελπισία να παρουσιάσει την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ως ένα τεχνητό "δυτικό κατασκεύασμα", επιστρατεύοντας μάλιστα ιστορικούς αναχρονισμούς, διαστρέβλωση πηγών και εσκεμμένες αποσιωπήσεις, προσπαθώντας να πείσει ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία λύγισε μόνο υπό το βάρος ξένων συνωμοσιών, παίρνουμε τo εξής : ότι είναι ένα αφήγημα, γεμάτο ιστορικές "μπανανόφλουδες", και ότι το 1821 ο οθωμανικός στρατός ήταν ένας ετοιμοθάνατος οργανισμός που κατέρρευσε λόγω της εσωτερικής του σήψης, της οικονομικής του πτώχευσης και της ανταρσίας του Αλή Πασά. Ας τα δούμε λοιπόν, και ας σας κουράσω: - Ισχυρίζεται ότι οι Φιλελληνικές Επιτροπές του Λονδίνου και του Παρισιού έστελναν όπλα και χρήματα πριν το 1821. Πρόκειται για χονδροειδές ψέμα. Η Επιτροπή του Λονδίνου ιδρύθηκε το 1823 και του Παρισιού το 1825. Η προετοιμασία της Επανάστασης (να θυμίσω και πάλι 1814-1821) έγινε αποκλειστικά από τη Φιλική Εταιρεία, με χρήματα και εισφορές των ίδιων των Ελλήνων εμπόρων και της Διασποράς. Οι ξένοι έμαθαν για την Επανάσταση αφού αυτή ξέσπασε. Φυσικά η κυρία θέλει να αφαιρέσει από τους Έλληνες την πατρότητα της προετοιμασίας του Αγώνα και να δείξει ότι η Φιλική Εταιρεία ήταν απλώς ένας ενδιάμεσος ξένων συμφερόντων... - Ισχυρίζεται ότι οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί μισθοφόροι που υπηρετούσαν τους Οθωμανούς στο Μοριά άλλαξαν στρατόπεδο ή παρέδωσαν κάστρα επειδή δωροδοκήθηκαν με "εξωτερικά κονδύλια" και "διεθνή χρηματοδοτικά δίκτυα" της Φιλικής Εταιρείας και των Ευρωπαίων. Μάλιστα, προσπαθεί να το πασάρει αυτό ως "διεθνή παρέμβαση" για να δείξει ότι οι πρώτες επιτυχίες των Ελλήνων το 1821 ήταν αγορασμένες από ξένους. Όμως το 1821 δεν υπήρχε ούτε μισή λίρα από ξένα δάνεια ή ευρωπαϊκές επιτροπές. Τα πρώτα δάνεια από το Λονδίνο εγκρίθηκαν το 1824 και έφτασαν το 1825. Επομένως, το 1821 δεν υπήρχαν "εξωτερικά κονδύλια" για να δωροδοκηθεί κανείς.Από πού προήλθαν τα χρήματα; Οι συμφωνίες που έκαναν οι Έλληνες οπλαρχηγοί (όπως ο Κολοκοτρώνης στην Τριπολιτσά) με τους Αλβανούς μισθοφόρους βασίζονταν σε ντόπιους πόρους και κυρίως στην υπόσχεση να κρατήσουν τα δικά τους υπάρχοντα και να πάρουν ένα μέρος από τα λάφυρα της άλωσης. Ήταν μια κλασική, τοπική συμφωνία πολεμάρχων της εποχής. Το πραγματικό αίτιο, όπως ανέφερα ήδη, που η κυρία "ξεχνάει" σκόπιμα, είναι ότι οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί δεν ήταν πιστοί στρατιώτες του Σουλτάνου. Ήταν κυρίως άνδρες του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε ανοιχτό πόλεμο και ανταρσία εναντίον του Σουλτάνου. Οι Αλβανοί στον Μοριά ήταν αποδιοργανωμένοι, απλήρωτοι από την Κωνσταντινούπολη και ήθελαν απλώς να σώσουν το τομάρι τους και να γυρίσουν στην Ήπειρο για να βοηθήσουν τον Αλή Πασά. Επικαλείται δε το βιβλίο του Sukru Ilıcak (Those Infidel Greeks). Όμως ο Ilıcak στα οθωμανικά αρχεία δείχνει την οθωμανική ανικανότητα, την έλλειψη πληρωμών από την Πύλη και το χάος λόγω του Αλή Πασά. Η κυρία, παίρνει αυτά τα στοιχεία και τους αλλάζει τα φώτα, βαφτίζοντάς τα "διεθνή χρηματοδότηση" προσπαθώντας να μειώσει την πολεμική αρετή και τη στρατηγική των Ελλήνων το 1821, με το να παρουσιάζει τις οθωμανικές ήττες ως αποτέλεσμα μιας "σκοτεινής δυτικής χρηματοδότησης"... - Προσπαθεί να περάσει το αφήγημα ότι οι Έλληνες ήταν απλώς "άτακτοι κλέφτες" χωρίς καμία στρατιωτική γνώση, ικανοί μόνο για ενέδρες. Ισχυρίζεται ότι η Επανάσταση απέκτησε σοβαρή στρατιωτική υπόσταση, πυροβολικό, τακτική και μηχανικό αποκλειστικά επειδή ήρθαν οι άνεργοι βετεράνοι των Ναπολεόντειων Πολέμων να τους τα μάθουν.Παρουσιάζει, δηλαδή, το Τάγμα των Φιλελλήνων ως τον "εγκέφαλο" και τον "εκσυγχρονιστή" που κράτησε ζωντανό τον Αγώνα, υπονοώντας ότι χωρίς αυτούς οι Έλληνες δεν θα μπορούσαν να διεξάγουν καμία σοβαρή επιχείρηση. Αναφέρει σωστά τον αριθμό του St Clair (περίπου 940-1.200 Φιλέλληνες συνολικά σε όλο τον Αγώνα). Όμως, "ξεχνάει" να κάνει τη σύγκριση: 1.000 άνθρωποι, διασκορπισμένοι σε βάθος εννέα ετών, απέναντι σε δεκάδες χιλιάδες Έλληνες επαναστάτες και οθωμανικές στρατιές... Το Τάγμα των Φιλελλήνων δεν ήταν ποτέ μια στρατιωτική δύναμη ικανή να κρίνει τον πόλεμο αριθμητικά ή στρατηγικά.Η ίδια η ιστορία αποδομεί τον ισχυρισμό της. Συγκεκριμένα η μελέτη του Cambridge που η ίδια επικαλείται ("When the Philhellenes fought like the Greek irregulars")... Στην πρώτη μεγάλη μάχη όπου το Τάγμα των Φιλελλήνων πολέμησε με το δικό του, ευρωπαϊκό στυλ (παράταξη σε ανοιχτό πεδίο, τακτικός στρατός), υπέστη ολοκληρωτική καταστροφή στο Πέτα. Οι Οθωμανοί τους διέλυσαν. Το δίδαγμα; Απλό! Οι ευρωπαϊκές τακτικές των Ναπολεόντειων Πολέμων (γραμμές piyade, μάχες εκ του συστάδην σε πεδιάδες) ήταν παντελώς ακατάλληλες για το ορεινό ανάγλυφο της Ελλάδας και τον τύπο του πολέμου που διεξαγόταν. Αυτό που κράτησε την Επανάσταση ζωντανή στα πρώτα κρίσιμα χρόνια ήταν ο κλεφτοπόλεμος (ταμπούρια, ενέδρες, στενά περάσματα) του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου και του Καραϊσκάκη (τον οποίο η Ada υποτιμά) - Επικαλείται, δε, τον Olivier Voutier και τα 5 κανόνια του για να δείξει ότι η Τριπολιτσά έπεσε χάρη στο "γαλλικό πυροβολικό". Αυτό είναι ιστορικό ανέκδοτο. Η Τριπολιτσά έπεσε από την ασφυκτική πολιορκία μηνών, την πείνα, τις διαπραγματεύσεις και την αιφνιδιαστική έφοδο των Ελλήνων από την πύλη του Ναυπλίου. Τα 5 κανόνια του Voutier δεν είχαν καμία στρατηγική επίδραση στην άλωση της βαριά οχυρωμένης πόλης. - Αναφέρει ότι ο Φαβιέρος έφτιαξε στρατό 4.000 ανδρών. Αυτό συνέβη προς το τέλος, μετά το 1825. Όμως, οι μεγάλες, υπαρξιακές νίκες της Επανάστασης που εδραίωσαν το ελληνικό κράτος (Βαλτέτσι, Δερβενάκια, Βασιλικά) έγιναν πριν το 1823 από τους άτακτους οπλαρχηγούς, όταν το "Τακτικόν" δεν υπήρχε καν ως ιδέα. Σε γενικές γραμμές η κυρία χρησιμοποιεί τον ηρωισμό και την τεχνική προσφορά μεμονωμένων Φιλελλήνων για να μειώσει την πολεμική αξία των Ελλήνων. Προσπαθεί να περάσει το υποτιμητικό μήνυμα ότι οι Έλληνες ήταν "ανίκανοι να οργανωθούν" και ότι η στρατιωτική επιτυχία ήταν ευρωπαϊκό εισαγόμενο προϊόν. - Προσπαθεί να αποδείξει ότι η Ελληνική Επανάσταση δεν ήταν "ελληνική". Ισχυρίζεται ότι επειδή στο οθωμανικό σύστημα (Millet) ο διαχωρισμός ήταν θρησκευτικός και όχι εθνικός, και επειδή πολλοί οπλαρχηγοί (Μπότσαρης, Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης) είχαν αρβανίτικη καταγωγή ή μιλούσαν αρβανίτικα, η εξέγερση ήταν ένα "εθνοτικό χάος".Υπονοεί δηλαδή ότι οι Δυτικοί Φιλέλληνες "βάφτισαν" αυτούς τους πληθυσμούς "απογόνους του Λεωνίδα και του Αχιλλέα" λόγω ρομαντισμού, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για Αλβανούς που δεν είχαν καμία σχέση με την ελληνική εθνική συνείδηση (τι πόνος και αυτός μιλάμε απ΄όλους τους ανασφαλεία γείτονές μας)!Και φυσικά κάνει την κλασική πλέον και εσκεμμένη απάτη... Ταυτίζει τη γλώσσα με την εθνική ταυτότητα. Να μην αναφερθώ πάλι στο τι ήταν οι Αρβανίτες και όχι οι Αλβανοί. Τα έχουμε πει εκατοντάδες φορές! - Επικαλείται ξένους περιηγητές (Hobhouse, Holland) που λένε ότι οι Σουλιώτες έμοιαζαν με Αλβανούς. Όμως "ξεχνάει" να αναφέρει ότι οι Σουλιώτες (όπως ο Μάρκος Μπότσαρης) πολέμησαν λυσσαλέα εναντίον των Μουσουλμάνων Αλβανών του Αλή Πασά και τα λοιπά επίσης γνωστά που έχουμε πει! - Χρησιμοποιεί το οθωμανικό σύστημα των Millet για να πει ότι "δεν υπήρχαν Έλληνες, υπήρχαν μόνο Ορθόδοξοι". Αν ίσχυε αυτό, τότε γιατί η Φιλική Εταιρεία ονομάστηκε "Ελληνική" και όχι "Ορθόδοξη"; Γιατί το πρώτο Σύνταγμα της Επανάστασης (Επίδαυρος, 1822) μιλάει ρητά για "το Ελληνικό Έθνος" και ορίζει ποιοι είναι οι "Έλληνες"; Και επαναλαμβάνει εδώ το αποκορύφωμα της θεωρίας συνωμοσίας: ισχυρίζεται ότι τα "φιλελληνικά δίκτυα" χρηματοδοτούσαν έμμεσα τους Αλβανούς για να ξεσηκωθούν. Όμως, όπως είπαμε και πριν, το 1821-1822 δεν υπήρχε κανένα φιλελληνικό δίκτυο με τέτοια οικονομική επιφάνεια... - Ισχυρίζεται ότι ο Φιλελληνισμός ήταν στην πραγματικότητα ένα "μπίζνες πλαν". Παρουσιάζει τα δάνεια του 1824 και 1825 όχι ως στήριξη, αλλά ως αποτύπωμα μιας οργανωμένης οικονομικής απάτης, όπου οι μόνοι κερδισμένοι ήταν οι ξένοι τραπεζίτες. Καταλήγει στο "αντιπαραδειγματικό" συμπέρασμα ότι χωρίς αυτά τα δάνεια, την τεχνολογία των ξένων (όπως η "Καρτερία") και τη διπλωματική πίεση που οδήγησε στο Ναβαρίνο, οι Έλληνες θα είχαν ηττηθεί ολοκληρωτικά. Υπονοεί, δηλαδή, ότι η Ελλάδα είναι ένα τεχνητό κράτος-μαριονέτα, που αγοράστηκε με αγγλικές λίρες και επιβλήθηκε με ξένα κανόνια (η γνωστή καραμέλα της που την πιπιλάει και επαναλαμβάνεται συνεχώς σαν μωρό που λέει τις πρώτες λεξούλες του). Το γιατί οι Μεγάλες Δυνάμεις οδηγήθηκαν στο Ναβαρίνο το έχουμε αναπτύξει ιδιαίτερα. Δεν κινήθηκαν από τον "ρομαντισμό" των Φιλελλήνων, αλλά από σκληρά γεωπολιτικά συμφέροντα. Η Ρωσία ήθελε να διαμελίσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Αγγλία ήθελε να αναχαιτίσει τη Ρωσία και η Γαλλία ήθελε να επιστρέψει ως υπολογίσιμη δύναμη στη Μεσόγειο. Το Ναβαρίνο ήταν το αποτέλεσμα του Ανατολικού Ζητήματος και της επιμονής των ίδιων των Ελλήνων να συνεχίζουν να πολεμούν παρά τις καταστροφές, αναγκάζοντας τις δυνάμεις να παρέμβουν για να μην διαλυθεί το εμπόριο στη Μεσόγειο... - Χρησιμοποιεί τη δράση της "Καρτερίας" και του Hastings για να δείξει ότι η στρατιωτική πλάστιγγα έγειρε λόγω της ξένης τεχνολογίας. Όμως, η "Καρτερία" έφτασε στην Ελλάδα στα τέλη του 1826. Η Επανάσταση είχε ήδη επιβιώσει και θριαμβεύσει στα πρώτα, πιο δύσκολα και κρίσιμα χρόνια (1821-1824) χωρίς κανένα ατμοκίνητο πλοίο, χωρίς τακτικό στρατό και χωρίς ξένα δάνεια, βασισμένη μόνο στα μπουρλότα των νησιωτών και τον κλεφτοπόλεμο των ατάκτων Είναι αλήθεια ότι τα δάνεια του Λονδίνου είχαν ληστρικούς όρους και οι τραπεζίτες έβγαλαν τεράστιες προμήθειες, κάτι που η σύγχρονη ελληνική ιστοριογραφία διδάσκει ανοιχτά. Όμως η κυρία το χρησιμοποιεί αυτό πονηρά για να πει ότι η Ελλάδα "αγοράστηκε". Η πραγματικότητα είναι ότι η έκδοση αυτών των ομολόγων στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου αποτέλεσε την πρώτη de facto διπλωματική αναγνώριση της ελληνικής ανεξαρτησίας. Οι Άγγλοι επενδυτές πόνταραν οικονομικά στην ίδρυση ελληνικού κράτους. Τα δάνεια δεν δημιούργησαν την Επανάσταση. Η Επανάσταση ανάγκασε τις διεθνείς αγορές να ασχοληθούν μαζί της. --------------------- Και μετά απ΄όλα αυτά, στο τέλος, η κυρία, προσποιείται την "αντικειμενική" και λέει ότι ο Φιλελληνισμός δεν πρέπει να υποτιμάται. Αυτό είναι το κλασικό προπέτασμα καπνού της σύγχρονης προπαγάνδας. Αφού επί 12 ενότητες έχει προσπαθήσει να αποδείξει ότι οι Έλληνες δεν είχαν εθνική συνείδηση, δεν είχαν δικά τους όπλα, δεν είχαν δικά τους λεφτά και δεν ήξεραν να πολεμούν, στο τέλος λέει "το θέμα είναι περίπλοκο" για να φανεί επιστημονική. Συνοψίζοντας...η κυρία Κατίνα δεν κάνει ιστορία. Κάνει πολιτική αποδόμησης. Το κείμενό της είναι μια "ακαδημαϊκά ντυμένη" προσπάθεια να στηρίξει το αφήγημα ότι το ελληνικό κράτος είναι ένα "εχνητό δυτικό κατασκεύασμα.Μετέθεσε χρονικά τις Φιλελληνικές Επιτροπές πριν το 1821 για να κλέψει την πατρότητα της προετοιμασίας.Βαφτίζει τις ντόπιες συμφωνίες με μισθοφόρους "ξένα κονδύλια".Παρουσιάζει τους δίγλωσσους Έλληνες (Αρβανίτες) ως εθνοτικά ξένους για να διαλύσει την εθνική ταυτότητα του Αγώνα. Θα κλείσω αυτή τη μεγάλη ομολογουμένως ανάρτηση με μια πηγή που η ίδια χρησιμοποίησε : τον Mazower. Εκείνη βέβαια ήθελε να δείξει ότι οι Έλληνες έβλεπαν με εχθρότητα τους Φιλέλληνες, θέλοντας να βγάλει το συμπέρασμα ότι η Επανάσταση ήταν ένα χάος άγριων οπλαρχηγών. Όμως ο Mazower στο βιβλίο του, εξμνεί την εγχώρια αντοχή και την κοινωνική κινητοποίηση των Ελλήνων. Εξηγεί ότι η Επανάσταση πέτυχε επειδή ρίζωσε βαθιά σε όλα τα στρώματα του ελληνικού πληθυσμού (αγρότες, ναυτικούς, κληρικούς). Δείχνει ότι οι ξένοι συχνά δεν καταλάβαιναν την πραγματικότητα της περιοχής, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζει ότι η Επανάσταση ήταν ένα "ξένο project" ή ότι οι Έλληνες ήταν ανίκανοι... Αν οι Έλληνες δεν είχαν την τεράστια ψυχική και πολεμική δύναμη να κρατήσουν την Επανάσταση ζωντανή επί 7 ολόκληρα χρόνια, απέναντι σε μια Αυτοκρατορία και μια Αίγυπτο που χρηματοδοτούνταν και συμβουλεύονταν από τη Δύση, καμία ξένη επέμβαση δεν θα είχε συμβεί. Το Ναβαρίνο δεν δημιούργησε την Ελλάδα. Η ελληνική επιμονή ανάγκασε το Ναβαρίνο να συμβεί... https://t.co/qxwY0s1Xw1 #ΕλληνικήΕπανάσταση #Ιστορία #ΟθωμανικήΑυτοκρατορία
