Search

🔴Ο Φύσσας, ο Φουντούλης, ο Καπελώνης και το Κράτος Δικαίου. 🔴Αναμφίβολα, ο βίαιος θάνατος ενός ανθρώπου, είναι τραγωδία. Και, το μέγεθος της τραγωδίας μεγεθύνεται, όταν το θύμα είναι ένας νέος άνθρωπος, που έχει όλη την ζωή μπροστά του. Κάθε άνθρωπος με στοιχειώδη ανθρωπισμό, οφείλει να στέκεται απέναντι σε κάθε μορφή βίας που αφαιρεί ανθρώπινες ζωές, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Κι όχι απέναντι κατ’ επιλογήν, ανάλογα με το ποιο είναι το θύμα και ποιοι οι θύτες. Αυτό το τελευταίο, το κάνει η αριστερά, εκ συστήματος. 🔴Τα γράφω αυτά με αφορμή τον βίαιο θάνατο του Παύλου Φύσσα, που έγινε μια μέρα σαν την σημερινή. Τον οποίο Φύσσα, έχει αναδείξει η αριστερά σε ήρωα και σύμβολο, προβάλλοντας την «ρομαντική» του πλευρά. Πως, «μέσω της μουσικής του μιλούσε για πρόσφυγες, μετανάστες, για τη βία του κατεστημένου, για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και του Κάρλο Τζουλιάνι, διαδηλωτή στη Γένοβα το 2001». Και αποκρύπτοντας την άλλη πλευρά του, καθώς κάποιοι από τους στίχους των τραγουδιών του, αποπνέουν βία και μισογυνισμό. 🔴Ασχέτως αυτών, που σε καμμιά περίπτωση βεβαίως δεν αποτελούν δικαιολογία για τον άδικο χαμό του, αλλά και του αναμφισβήτητου γεγονότος ότι από το 1974 και μετά, η βία και η τρομοκρατία είχαν χρώμα κόκκινο και δεκάδες νεκρούς, ο Φύσσας δεν ήταν ο μόνος νεκρός εκείνης της ταραγμένης περιόδου. Λίγες βδομάδες μετά την δολοφονία του, βρήκαν έναν εξίσου βίαιο θάνατο, από αριστερούς τρομοκράτες, δύο άλλοι νέοι, που ανήκαν πολιτικά στην αντίθετη παράταξη από εκείνη του Φύσσα: ο 22χρονος Μανώλης Καπελώνης και ο 27χρονος Γιώργος Φουντούλης. 🔴Στις δύο αυτές τραγικές περιπτώσεις, υπάρχουν πολλές διαφορές. Η πιο βασική, είναι ότι στην πρώτη περίπτωση, ο δράστης συνελήφθη, δικάστηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή. Αντιθέτως, οι δράστες της διπλής δολοφονίας, των Φουντούλη και Καπελώνη, παραμένουν ασύλληπτοι και κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Κι όπως φαίνεται, δεν έγινε καμμία σοβαρή έρευνα, για να βρεθούν. 🔴Μάλιστα, ενώ υπήρξαν στοιχεία για την διαλεύκανση της υπόθεσης, δεν διερευνήθηκαν! Ειδικότερα, το 2015, σε επίσημη κατάθεση που έδωσε στις αρχές συγγενικό πρόσωπο του βαρυποινίτη Παναγιώτη Βλαστού, επισκέφθηκε στις φυλακές τον συγγενή του την επόμενη μέρα της διπλής δολοφονίας και τον ρώτησε αν είχε κάποια εμπλοκή στις δολοφονίες. Ο βαρυποινίτης, του εκμυστηρεύτηκε ότι ο ίδιος δεν είχε καμμιά σχέση, εντούτοις γνωρίζει ποιοι είναι οι δράστες! 🔴Για να μην μακρηγορώ, τα πράγματα είναι απλά: Μια πολιτική παράταξη, στην συγκεκριμένη περίπτωση η αριστερά, μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά και να κρίνεται από τον ελληνικό λαό, στις εκλογές. Όμως, ένα κράτος δικαίου δεν είναι ποτέ δυνατόν να λειτουργεί επιλεκτικά, με παιδιά και αποπαίδια. Όπως και με την «ξεχασμένη» υπόθεση του εμπρησμού και της φρικτής τριπλής δολοφονίας στην Marfin, οφείλει να ξεκινήσει άμεσα τις διαδικασίες για την ανακάλυψη και την σύλληψη των δραστών, έτσι ώστε να υπάρξει επιτέλους πραγματική δικαιοσύνη, να βρουν γαλήνη οι ψυχές των δύο αδικοχαμένων νέων και να αποκατασταθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα!~ #ΚράτοςΔικαίου #Δικαιοσύνη #Βία

Η Μάγδα Φύσσα σε μια συγκλονιστική ομιλία. 13 χρόνια από τη νύχτα που οι φασίστες δολοφόνησαν τον γιο της. «Η ζωή κυλά, παιδί μου. Βρίσκει τον τρόπο και κυλά και με θυμώνει. Αν και ξέρω ότι αυτό πρέπει να γίνει. Ανοίγω κάθε μέρα τα παντζούρια, βάζω το φαγητό στη φωτιά, ξεχειλίζει ο καφές στο μπρίκι, ποτίζω τα λουλούδια, γελάω σαν να ξεχνιέμαι. Κλαίω σαν από πάντα. Ρωτάνε πώς πέρασαν 13 χρόνια. Εγώ θα τους πω, μάλλον όχι. Τι να πω, τι να πω; Ποιος θα καταλάβει; Κανείς δεν χρειάζεται να καταλάβει γιατί θα σημαίνει ότι το ζει και ο ίδιος. Ρωτάνε και ξαναρωτάνε. Λες και περιγράφεται η απουσία. Το να ξεσκονίζεις παλιές φωτογραφίες γιατί δεν έχεις καινούριες. Να κοιτάς και να φαντάζεσαι πώς θα ήταν το παιδί σου με ρυτίδες ή με γκρίζα μαλλιά. Αυτές οι μέρες που δεν ανήκω πουθενά, ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό, αυτές τις μέρες εξακολουθείς να δίνεις νόημα. Εξαιτίας σου γέννησα ζωή και τώρα που έφυγες ζω γιατί υπήρξες, παιδί μου. Παύλο, αγόρι μου γλυκό. Μάτια που έβλεπαν το απέραντο. Σ' ευχαριστώ για τη ζωή που μοιραστήκαμε, αυτό το βράδυ και που κάθε — αυτό το βράδυ που με σκίζει κάθε Σεπτέμβρη στα 2. Στο ορκίζομαι, παιδί μου, αν ήξερα ότι θα σε γεννήσω και θα σε πάρουν έτσι από κοντά μας, πάλι το ίδιο θα έκανα. Μου έδωσες τόση ευτυχία στα χρόνια που υπήρξαμε μαζί, τον αντέχω τον πόνο για 10 ζωές. Θα τα πέρναγα όλα απ' την αρχή, αρκεί να σε έβλεπα ξανά για λίγο, τόσο λίγο. Σας ευχαριστώ όλες και όλους που είστε και φέτος εδώ. Που μετράμε μαζί τα χρόνια. Να είστε καλά, να παλεύετε, να κρατάτε τη γροθιά σας ψηλά. Τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα τα κερδίζουμε. Καλό ξημέρωμα και φως στα σκοτάδια τους.» #antireport #φυσσας #Φύσσας #ΜάγδαΦύσσα #Αλληλεγγύη

✊️ September 18. 13 years later. "18/9" day of the murder of anti-fascist musician Pavlos Fyssas by the hit squads of the criminal organization Golden Dawn. A day of remembrance, a day of vigilance. 📍13 years later, here from Brussels, the theatrical monologue by Dora Chryssikou "18/9" (translated)

🔴Η μυθολογία της αριστεράς, η κατασκευή «ηρώων» και η περίπτωση της Ζόγιας Κοσμοντεμιάνσκαγια. 🔴Μια «πατεντα» της αριστεράς, είναι η κατασκευή ηρώων, με σκοπό τη διατήρηση του περιβόητου «ηθικού πλεονεκτήματος». Οι παλαιότεροι «ήρωες» της αριστεράς, ήταν ο Βελουχιώτης, ο Γλέζος και ο Λαμπράκης. Οι νεότεροι, είναι η «Ηλένια», ο Γρηγορόπουλος, ο Φύσσας και ο «Ζακ». Πρόκειται για μια ακόμα σοβιετική πατέντα. 🔴Σήμερα, θα αναφερθώ στο σοβιετικό πρότυπο κατασκευής μιας «ηρωίδας», για να δείτε τις ομοιότητες με ανάλογες περιπτώσεις στην Ελλάδα. Η «ηρωίδα» ήταν η Ζόγια Κοσμοντεμιάνσκαγια, η περίπτωση της οποίας παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με αυτήν της «Ηλένιας», με την μόνη διαφορά ότι η «Ηλένια» ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο, ενώ η Κοσμοντεμιάνσκαγια υπαρκτό. 🔴Η Ζόγια Κ., ήταν μόλις 18 ετών το 1941, όταν εντάχθηκε σε μια ανταρτική ομάδα του Κόκκινου Στρατού. Στις 27 Νοεμβρίου 1941, ήταν μέλος ομάδας που εισήλθε σε εδάφη που κατείχαν οι Γερμανοί, με την αποστολή να κάψουν τα σπίτια του χωριού Πετρίστσεβο, στα πλαίσια της υπ’ αριθμόν 0428 Διαταγής του Στάλιν, για καταστροφή κάθε οικισμού, της σοδειάς και των αποθηκών τροφίμων, στα κατεχόμενα εδάφη, προκειμένου να μην βρίσκουν οι Γερμανοί στέγη και τροφή. Βέβαια, έτσι στερούνταν στέγης και τροφής και οι σοβιετικοί άμαχοι που κατοικούσαν στις περιοχές αυτές, αλλά αυτό δεν ενδιέφερε καθόλου τον «πατερούλη». 🔴Σύμφωνα με το αφήγημα, η Ζόγια Κ. έβαλε φωτιά σε τρία σπίτια, στα οποία υποτίθεται πως έμεναν Γερμανοί. Όμως, οι Γερμανοί συνέλαβαν έναν από τους αντάρτες, ο οποίος «κάρφωσε» το σημείο συνάντησης των παρτιζάνων, κι έτσι οι Γερμανοί συνέλαβαν την Ζόγια. Την βασάνισαν με απάνθρωπο τρόπο, αλλά αυτή έμεινε σιωπηλή μέχρι τέλους. Μετά, την οδήγησαν στην κρεμάλα, παρουσία όλων των κατοίκων του χωριού. Την ώρα που της περνούσαν την θηλιά στον λαιμό, αυτή άρχισε να εμψυχώνει τους συμπατριώτες της να αντισταθούν, ενώ ταυτόχρονα απειλούσε τους Γερμανούς. 🔴Εδώ, το αφήγημα έχει δύο όψεις. Την εποχή του Στάλιν, υποτίθεται πως η Ζόγια Κ. φώναξε τα εξής: «Αντίο, σύντροφοι! Πολεμήστε, μη φοβάστε! Ο Στάλιν θα έρθει». Μετά την αποσταλινοποίηση, τα τελευταία λόγια της «ηρωίδας» άλλαξαν: «Κρεμάστε με! Είμαστε 200 εκατομμύρια. Δεν μπορείτε να μας κρεμάσετε όλους». 🔴Το αφήγημα έγινε γνωστό, μετά από ένα αγιογραφικό για την Ζόγια άρθρο του δημοσιογράφου της Pravda, Πιότρ Λίντωφ, στις 27 Ιανουαρίου 1942. Μετά το άρθρο, της απονεμήθηκε ο τίτλος της «Ηρωίδας της Σοβιετικής Ένωσης», κι από κει και πέρα, δρόμοι, πλατείες, σχολεία κ.α. πήραν τ’ όνομα του «γενναίου» κοριτσιού, αγάλματά της στήθηκαν (ακόμα και στο μετρό της Μόσχας), συγγραφείς, καλλιτέχνες, γλύπτες και ποιητές της αφιέρωσαν έργα τους, ενώ το 1944, γυρίστηκε και μια ταινία για την ζωή και το «ηρωικό» της τέλος. 🔴Όμως, τον καιρό της περεστρόικα, απελευθερώθηκε η ιστορική έρευνα, κι έτσι κατέρρευσε η μυθολογία. Σύμφωνα, λοιπόν, με ιστορικούς ερευνητές, στο Πετρίστσεβο δεν στάθμευαν γερμανικά στρατεύματα. Και δεν συνέλαβαν Γερμανοί την Ζόγια Κ., αλλά οι εξοργισμένοι χωρικοί που τους έκαψε τα σπίτια. Και την λιντσάρισαν! Επίσης, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν επεζησε του λιντσαρίσματος και εν συνεχεία παραδόθηκε στους Γερμανούς, που την κρέμασαν. Και βέβαια, οι ηρωικές της παραινέσεις προς τους συμπατριώτες της και οι απειλές προς τους Γερμανούς την ώρα που της περνούσαν την θηλιά στον λαιμό, δεν ειπώθηκαν ποτέ. 🔴Την εποχή Πούτιν, η Ρωσσία επέστρεψε στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις». Έτσι, αφού πρώτα φιμώθηκε η ιστορική έρευνα, με την ποινικοποίηση της «υποτίμησης των κατορθωμάτων του σοβιετικού λαού κατά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο», ζωντάνεψε ξανά ο μύθος της Ζόγιας. Έτσι, το 2020, γυρίστηκε κι άλλη ταινία, για τα «κατορθώματά» της, με χρηματοδότηση του ρωσσικού κράτους και κατασκευάστηκε ένα μουσείο στον (υποτιθέμενο) τόπο του μαρτυρίου της, στο οποίο οργανώνονται υποχρεωτικά σχολικές εκδρομές. Πηγές: 📍Nina Tumarkin, «The Living and the Dead: The Rise and Fall of the Cult of World War II in Russia». 📍Andrew Nagorski, «The Greatest Battle». #Ιστορία #Αριστερά #Ηρωίδες