Search

The article states that, after the massacres on Chios in 1822, women and children were transported as captives to the slave markets of Smyrna and Constantinople. It invoked a letter sent that spring from Constantinople by Dutch diplomat Gaspar Testa, in which he described captured children and women from Chios, some of whom had papers with the name and address of their owners. According to the post, by May 1, 1822, more than 41,000 slave ownership documents, known as "teskeredes," had been issued. The article mentioned that, according to the French-language newspaper of Smyrna, Spectateur Oriental, by May 10, customs duties for about 40,000 slaves had been paid at the city's customs. It also cited English sources, stating that the population of Chios before the destruction was approximately 110,000: about 20,000 fled or remained on the island to cultivate mastic, approximately 45,000 were killed, and the rest were sold as slaves. The post stated that the attack began on March 30, 1822, and that, according to the orders attributed to the Sultan, boys aged 3–12 and women aged 12–40 would be captured, while the others would be slaughtered. It described rapes, torture, and murders of civilians, as well as women who committed suicide or resisted to avoid capture. Citing the account of the priest Welsh from the English embassy in Constantinople, the article noted that about 500 women from Chios were sold in the fish market and that their prices ranged from 100 groats to 3 pounds per person. It added that similar scenes unfolded in Smyrna, where women and children were transported in chains and sent to the homes of those who had bought them. Finally, it cited Chian journalist Panagiotis Xenakis and "The Machine of Time," mentioning that the island remained devastated for years after 1822. #Χίος #ΕλληνικήΕπανάσταση #Σκλαβιά (translated)

Eisi Lo conveyed that Evan said in a phone conversation with Zak that Thomas and Alec had sent him messages and that he considered them his brothers. He added that it was rare to compete in a team where teammates formed bonds of friendship, noting that they had been through a lot together. #olympiacosbc https://t.co/BXvKCF7QTx #μπάσκετ #φιλία #ομαδικότητα (translated)

Leonidas wrote that he turned 50 and felt more blessed than ever. As sources of gratitude, he mentioned his health, his daughter, his parents and siblings, his friends, his work and travels, as well as his constant smile. He wished that everyone would have health and said that he was moving on to the next things. #ευλογία #υγεία #ευτυχία (translated)

Jack characterized some fans as the most despicable elements of the fan community and called for them to be immediately condemned by their "red" like-minded individuals. He wrote that those who remained silent were essentially condoning, praised those who were already criticizing them, and called for respect for the obvious. #paobc https://t.co/ph44S79NTB #ποδόσφαιρο #αθλητισμός #σεβασμός (translated)

PAOK FC stated that the love of their fans for the team brought them close and that, 27 years after the dates 04.10.1999 and 04.10.2026, they remained always by its side and together with it everywhere. It referred to them as "brothers" and said they continued to live and guide it. #PAOKFans #PAOKStory #PAOKFamily https://t.co/X7QApOmMHf #ΠΑΟΚ #ΠΑΟΚFamily #ΠΑΟΚFans (translated)

Ο Αλέκος Χαλβατζής αποχαιρετά τον κομμουνιστή πατέρα του, Σπύρο Χαλβατζή. Για όσους ήμασταν εκεί ο χρόνος για 16 λεπτά σταμάτησε. Καθώς τον ακούγαμε κάτω απ'την βροχή. Μια ομιλία βαθιά πολιτική και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη. Στην αρχή μας μίλησε για τον Σπύρο Χαλβατζή ως το πέμπτο παιδί μια φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας του τον είδε για πρώτη φορά όταν ήταν ακόμη βρέφος, σε επισκεπτήριο, λίγο πριν σταλεί στη Μακρόνησο, απ’ όπου θα επέστρεφε χρόνια αργότερα. Έτσι ο μικρός Σπύρος έμαθε να μιλάει, να περπατάει και έφτασε σχεδόν μέχρι το σχολείο μεγαλώνοντας, με «έναν πατέρα ιδεατό». Στη συνέχεια ο Αλέκος Χαλβατζής έκανε κάτι δύσκολο. Και συγκλονιστικό Δεν μίλησε μόνο για τον αγωνιστή, τον κομμουνιστή, τον επαναστάτη. Μίλησε για τον άνθρωπο πίσω από όλα αυτά. Για τις αντιφάσεις του, τις πληγές του, τις αδυναμίες του. Αρνήθηκε να κάνει τον πατέρα του εικόνισμα. Διότι όπως είπε «μόνο η αλήθεια, και ολόκληρη, είναι επαναστατική». Μίλησε ανοιχτά για την κατάθλιψη και την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου που όλοι είχαν μάθει να βλέπουν ως «αλύγιστο». Για έναν κομμουνιστή μιας γενιάς που μεγάλωσε μαθαίνοντας ότι δεν πρέπει να αποκαλύπτει καμία αδυναμία, ότι πρέπει να καταπίνει το πρόβλημα, να χαμογελά και να συνεχίζει. Όπως αναφέρει ο Αλέκος, αυτοί ακριβώς οι κανόνες τούς επέτρεψαν να περάσουν «μέσα από φωτιά και από σίδερο» και να μη λυγίσουν. Είχαν όμως μεγάλο κόστος. Πίσω από τις ιστορίες των «χαλκέντερων» κομμουνιστών υπήρχαν άνθρωποι με ουλές και πληγές, άνθρωποι που πολλές φορές δεν είχαν μάθει ούτε να πουν στους πιο κοντινούς τους: «δεν είμαι καλά». Γιατί ένας επαναστάτης δεν παύει να είναι άνθρωπος. Η γενναιότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου, πόνου ή ψυχικής εξάντλησης. Και η αναγνώριση της ανθρώπινης ευαλωτότητας δεν μικραίνει έναν αγωνιστή. Τον κάνει πραγματικό. Και ύστερα περιέγραψε μια από τις τελευταίες αναλαμπές-στιγμές χαράς του Σπύρου Χαλβατζή. Επιστρέφει για τελευταία όπως αποδείχτηκε φορά, στην πατρίδα του, την Κοζάνη, σε ένα αποκριάτικο πανηγύρι. Κρατά από το ένα χέρι τον παιδικό του φίλο και από το άλλο τον εξάχρονο εγγονό του. Και τραγουδά: «Πέντε αδέρφια ήμασταν και τα πέντε παλαβά…» Ένας άνθρωπος που πέρασε μια ολόκληρη ζωή μέσα στους αγώνες, στις διώξεις, στην πολιτική, στις ήττες και στις ελπίδες, να επιστρέφει στο τέλος στην πατρίδα του, στον φίλο των παιδικών του χρόνων, στο εγγόνι του, στο τραγούδι. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ πιο γλυκό, πιο συγκλονιστικό, πιο ουμανιστικό και πιο ανθρώπινο αποχαιρετισμό από έναν κομμουνιστή γιο στον κομμουνιστή πατέρα του. Αλέκο, σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας. Και σας ευχαριστώ οικογενειακά για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, στην καταγραφή μιας τόσο προσωπικής στιγμής, που είναι ταυτόχρονα και μια στιγμή της ιστορίας του τόπου μας. Συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια. Να συνεχίσουμε τον αγώνα του. #Χαλβατζής #Κομμουνισμός #Αγωνιστής

Πότε ξαναγινε αυτό ρε αδέρφια, τρίτη πρωί, εργάσιμη μέρα, σε απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων, τόσος κόσμος,για αποφυλάκιση ?? Εγώ είμαι καλλιτέχνης, κ δε μιλάω άσχημα.. αλλά.. λυσσαξτε πουτανες της αριστεράς και της "προόδου"🤣 https://t.co/F7iwIJw2vJ #Ελλάδα #Καλλιτεχνες #Πολιτική

ΣΤΗΝ ΤΡΟΥΜΠΑΣΠΟΡ ΔΕΝ ΠΑΩ! ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΕΣΒΗ! ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΜΑΡΟΚΙΝΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ! 🥛🥛🥛🥛🥛🥛🥛🥛🥛🥛🥛🥛 #paofc https://t.co/SaZ1WxFoxC #Ελλάδα #ποδόσφαιρο #θλητισμός

Αδέρφια, φίλοι και συνομιλητές.☘️ Όλο αυτό το διάστημα ξέρετε πως περάσαμε πολλά γι αυτήν τη μεταγραφή. Ακόμα και από πέρυσι.(Manifestation) 🇲🇦 Τα συζητούσαμε δημόσια και ιδιωτικά με αγωνία, νεύρα, προσμονή, άγχος, υπερβολή, πανικό και χαρά… Ας το ευχαριστηθούμε…💚 #paofc https://t.co/E2paWXC3bc #μεταγραφή #ποδόσφαιρο #παναθηναϊκός

Καλωσήρθες σπίτι σου Αζεντίν. Σαν σήμερα θυμάμαι τη μέρα εκείνη στο οακα που με τα υπόλοιπα 18.000 αδέρφια σου φώναζες με πάθος το «Εγώ σου βάζω μυαλοοοοο» Αν ένας παίχτης μπορεί να μας οδηγήσει στην γη της επαγγελίας🏆 Αυτός είσαι εσύ 🪄☘️ Το μέλλον διαγράφεται λαμπρό⭐️ #paofc https://t.co/nIOvmvHx7q #paofc #ποδόσφαιρο #ΑΕΚ

Καλό βράδυ αδέρφια μου. Αυτό το βίντεο παίζει σε repeat από την ώρα που βγήκε. Σήμερα κοιμόμαστε χαρούμενοι, μετά από αρκετά βράδια αγωνίας όλες τις προηγούμενες ημέρες. Ο Αζεντιν είναι παίκτης του Παναθηναϊκού μας ☘️🇲🇦 #paofc https://t.co/tlk9FxXrPR #Παναθηναϊκός #καλβράδυ #ποδόσφαιρο