Search

The user with the name Winston Churchill wrote that there was finally some progress and that those who had considered the case unfair were retreating. He argued that the communists, as he said they were called, were right and that those who had rushed to praise the, in his view, foolish government action had found themselves facing its consequences. https://t.co/OWu6oGxc1B #πολιτική #δικαιοσύνη #κομμουνισμός (translated)

Ένα κολλάζ με όλα τουιτ του κομμουνιστή αντιφασιστα Γυναικοκτονου απο τον λογαριασμό του στο Τουίτερ. Αφιέρωμενο σε κάθε performative αριστερό που νόμιζει ότι εχει καποιο ηθικο πλεονεκτήματα, ενώ είστε ενας κουβας με σκατα με άπειρα σύνδρομα και κόμπλεξ. https://t.co/QnITtsuwOL #κομμουνισμός #αντιφασισμός #γυναικοκτονία

Ο Αλέκος Χαλβατζής αποχαιρετά τον κομμουνιστή πατέρα του, Σπύρο Χαλβατζή. Για όσους ήμασταν εκεί ο χρόνος για 16 λεπτά σταμάτησε. Καθώς τον ακούγαμε κάτω απ'την βροχή. Μια ομιλία βαθιά πολιτική και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη. Στην αρχή μας μίλησε για τον Σπύρο Χαλβατζή ως το πέμπτο παιδί μια φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας του τον είδε για πρώτη φορά όταν ήταν ακόμη βρέφος, σε επισκεπτήριο, λίγο πριν σταλεί στη Μακρόνησο, απ’ όπου θα επέστρεφε χρόνια αργότερα. Έτσι ο μικρός Σπύρος έμαθε να μιλάει, να περπατάει και έφτασε σχεδόν μέχρι το σχολείο μεγαλώνοντας, με «έναν πατέρα ιδεατό». Στη συνέχεια ο Αλέκος Χαλβατζής έκανε κάτι δύσκολο. Και συγκλονιστικό Δεν μίλησε μόνο για τον αγωνιστή, τον κομμουνιστή, τον επαναστάτη. Μίλησε για τον άνθρωπο πίσω από όλα αυτά. Για τις αντιφάσεις του, τις πληγές του, τις αδυναμίες του. Αρνήθηκε να κάνει τον πατέρα του εικόνισμα. Διότι όπως είπε «μόνο η αλήθεια, και ολόκληρη, είναι επαναστατική». Μίλησε ανοιχτά για την κατάθλιψη και την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου που όλοι είχαν μάθει να βλέπουν ως «αλύγιστο». Για έναν κομμουνιστή μιας γενιάς που μεγάλωσε μαθαίνοντας ότι δεν πρέπει να αποκαλύπτει καμία αδυναμία, ότι πρέπει να καταπίνει το πρόβλημα, να χαμογελά και να συνεχίζει. Όπως αναφέρει ο Αλέκος, αυτοί ακριβώς οι κανόνες τούς επέτρεψαν να περάσουν «μέσα από φωτιά και από σίδερο» και να μη λυγίσουν. Είχαν όμως μεγάλο κόστος. Πίσω από τις ιστορίες των «χαλκέντερων» κομμουνιστών υπήρχαν άνθρωποι με ουλές και πληγές, άνθρωποι που πολλές φορές δεν είχαν μάθει ούτε να πουν στους πιο κοντινούς τους: «δεν είμαι καλά». Γιατί ένας επαναστάτης δεν παύει να είναι άνθρωπος. Η γενναιότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου, πόνου ή ψυχικής εξάντλησης. Και η αναγνώριση της ανθρώπινης ευαλωτότητας δεν μικραίνει έναν αγωνιστή. Τον κάνει πραγματικό. Και ύστερα περιέγραψε μια από τις τελευταίες αναλαμπές-στιγμές χαράς του Σπύρου Χαλβατζή. Επιστρέφει για τελευταία όπως αποδείχτηκε φορά, στην πατρίδα του, την Κοζάνη, σε ένα αποκριάτικο πανηγύρι. Κρατά από το ένα χέρι τον παιδικό του φίλο και από το άλλο τον εξάχρονο εγγονό του. Και τραγουδά: «Πέντε αδέρφια ήμασταν και τα πέντε παλαβά…» Ένας άνθρωπος που πέρασε μια ολόκληρη ζωή μέσα στους αγώνες, στις διώξεις, στην πολιτική, στις ήττες και στις ελπίδες, να επιστρέφει στο τέλος στην πατρίδα του, στον φίλο των παιδικών του χρόνων, στο εγγόνι του, στο τραγούδι. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ πιο γλυκό, πιο συγκλονιστικό, πιο ουμανιστικό και πιο ανθρώπινο αποχαιρετισμό από έναν κομμουνιστή γιο στον κομμουνιστή πατέρα του. Αλέκο, σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας. Και σας ευχαριστώ οικογενειακά για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, στην καταγραφή μιας τόσο προσωπικής στιγμής, που είναι ταυτόχρονα και μια στιγμή της ιστορίας του τόπου μας. Συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια. Να συνεχίσουμε τον αγώνα του. #Χαλβατζής #Κομμουνισμός #Αγωνιστής

📌 Ανακοίνωση του ΚΣ της ΚΝΕ για τον θάνατο του συντρόφου Σπύρου Χαλβατζή 👉 Η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας με μεγάλη θλίψη και συγκίνηση αποχαιρετά τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή. Αποχαιρετά έναν κομμουνιστή που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπόθεση της εργατικής τάξης, στον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, από τα νεανικά του χρόνια στην Κοζάνη και την Καστοριά, όπου δούλευε από 11 χρονών, στη συνέχεια μέσα από τις γραμμές της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, μέχρι και τις εξορίες την περίοδο της χούντας στη Γυάρο, στη Λέρο και στον Ωρωπό. Εξόριστο στην Γυάρο τον βρίσκει η ίδρυση της ΚΝΕ και λίγο καιρό μετά από το Λακκί της Λέρου στέλνει επιστολή μαζί με άλλους νεολαίους εξόριστους κομμουνιστές που χαιρετίζουν την ίδρυση της Οργάνωσης.   👉 Ο Σπύρος Χαλβατζής υπηρέτησε την ΚΝΕ από τις πιο σημαντικές θέσεις ευθύνης. Το 1979, στο 2ο Συνέδριο της Οργάνωσης, εκλέχτηκε Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της, όπου παρέμεινε μέχρι το 1986. Για μια ολόκληρη γενιά κομμουνιστών, το όνομά του είναι δεμένο με μια περίοδο μεγάλων απαιτήσεων και μεγάλων αγώνων, με ανθρώπους που δεν έμαθαν να μετρούν τη ζωή τους με το προσωπικό τους όφελος, αλλά με το αν αυτή μπορεί να γίνει χρήσιμη στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού.  👉 Αυτό ήταν και το βασικό γνώρισμα της δικής του πορείας. Η αφοσίωση, η επιμονή, η σταθερότητα στις αξίες και τα ιδανικά του κομμουνισμού. Η επιλογή να βρίσκεται εκεί όπου υπήρχε ανάγκη, να συμβάλλει στον αγώνα, να μεταφέρει την πείρα του στους νεότερους, να συνεχίζει να παλεύει αταλάντευτα, αισιόδοξα, πάντα με αυξημένη έγνοια για τη νεολαία, σε όποιο κομματικό καθήκον του ανατέθηκε. 👉 Για την ΚΝΕ, ο αποχαιρετισμός στον Σπύρο Χαλβατζή έχει ένα ιδιαίτερο βάρος. Γιατί μέσα από ανθρώπους σαν κι αυτόν η Οργάνωση κρατά ζωντανή τη συνέχεια της ιστορίας της. Από γενιά σε γενιά, από ΚΝίτη σε ΚΝίτη, μεταφέρεται όχι μόνο η γνώση μιας δύσκολης διαδρομής, αλλά κυρίως η πεποίθηση ότι αξίζει να αφιερώσεις τη ζωή σου σε έναν σκοπό μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Και αυτή είναι η πιο σημαντική κληρονομιά που μπορεί να αφήσει πίσω του ένας κομμουνιστής. Την πίστη ότι, όσο δύσκολοι κι αν είναι οι καιροί, υπάρχει ένας δρόμος που αξίζει να περπατηθεί μέχρι τέλους. Ο Σπύρος Χαλβατζής περπάτησε αυτόν τον δρόμο για ολόκληρη τη ζωή του. Γι' αυτό και σήμερα συγκινούμαστε για έναν σύντροφο που φεύγει, αλλά συγχρόνως εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε μπροστά σε μια ολόκληρη ζωή που αφιερώθηκε στον αγώνα, σε μια ζωή που ήταν ένα κομμάτι της ίδιας της ιστορίας του Κόμματος και της ΚΝΕ.  👉Σύντροφε Σπύρο, σε αποχαιρετούμε με συγκίνηση, με σεβασμό και με την υπόσχεση που δίνει κάθε γενιά κομμουνιστών σε εκείνους που προηγήθηκαν: Να συνεχίσουμε! Να συνεχίσουμε τον αγώνα για τον οποίο αφιέρωσες τη ζωή σου. Να κρατήσουμε ζωντανή την υπόθεση της εργατικής τάξης. Να παλεύουμε για την κοινωνία της πραγματικής ελευθερίας, της ζωής με δικαιώματα, τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.  👉 Και θα σε συναντάμε ξανά και ξανά. Στις νέες και τους νέους που θα αποφασίζουν να οργανωθούν στην ΚΝΕ, στους αγώνες που θα ξεσπούν, στα Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, στους ανθρώπους που θα επιλέγουν να μη συμβιβαστούν με την αδικία και την εκμετάλλευση. Θα σε συναντάμε στην ιστορία της ΚΝΕ, στην ιστορία του Κόμματος που υπηρέτησες, στην προσπάθεια κάθε νέου κομμουνιστή να γίνει καλύτερος αγωνιστής, πιο αποφασισμένος, πιο χρήσιμος στην υπόθεση της εργατικής τάξης. Γιατί αυτή είναι τελικά η συνέχεια μιας στρατευμένης ζωής που φτάνει στο τέλος της. Να γίνεται δύναμη στα χέρια των επόμενων γενιών. Να περνάει από άνθρωπο σε άνθρωπο, από κομμουνιστή σε κομμουνιστή, μέχρι να γίνει πράξη το όραμα για το οποίο τόσες και τόσοι αφιέρωσαν τη ζωή τους. Το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του. #ΚΝΕ #Κομμουνισμός #ΕργατικήΤάξη

Ο Σπύρος Χαλβατζής, ο Γραμματέας μου στην ΚΝΕ, ο ορισμός του ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ, ένα παντοτινό σύμβολο της ιστορίας του Κόμματός μας, ένα πρόσωπο που καθρεφτίζεται το καθάριο των οραμάτων μας, μια μορφή που ανήκει στο πάνθεον με τα τιμαλφή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντός μας, έφυγε από την ζωή. Ο Σπύρος Χαλβατζής, ο "Σπύρος" για όλους τους Κνίτες της γενιάς μου, "ο πιο ανθρώπινος άνθρωπος" όπως έγραφε ο Μαγιακόφσκι, που μας ρωτούσαν πώς πρέπει να είναι οι κομμουνιστές και μείς απαντούσαμε: “Να, όπως αυτός”, πυξίδα και διαβατήριο στα ταξίδια της συνείδησής μας, ήταν και θα είναι το σύμβολο, η υπόληψη και η Τιμή μας. https://t.co/zD3eqQucSi #ΚΚΕ #Κομμουνισμός #Ιστορία

Σαν σήμερα το 1949 τελείωσαν οι μάχες στο Γράμμο και στο Βίτσι. Είναι το επίσημο τέλος του εμφυλίου Πολέμου και της προσπάθειας των κομμουνιστών τότε, να γκρεμίσουν την Δημοκρατία και να περάσουν την Ελλάδα στο Σοβιετικό μπλοκ. Στην Μεταπολίτευση κατάφερε η Αριστερά να μας κάνει να ξεχάσουμε το τί έγινε τότε, και του πόσες θυσίες χρειάστηκαν για να σωθεί η Ελλάδα από την κομμουνιστική απειλή. Οι εορτές μνήμης των νεκρών που θυσιάστηκαν εκεί, βαφτίστηκαν «εορτές του μίσους» ενώ το ΚΚΕ μπορούσε να πηγαίνει εκεί και να τιμά τους δικούς του νεκρούς ως ήρωες, μόνο του, χωρίς αντίλογο. Και όμως εκεί πέθαναν Έλληνες για να μείνει η Ελλάδα ελεύθερη Δημοκρατία και οφείλουμε να τους τιμούμε. Αντί άλλης αναφοράς σήμερα, σας παραθέτω την ιστορική ομιλία που λίγες μέρες πριν το τέλος του εμφυλίου (14 Αυγούστου 1949) είχε εκφωνήσει ο Γέρος της Δημοκρατίας Γεώργιος Παπανδρέου στην Πάτρα. Οι Δημοκρατικές του περγαμηνές δεν αμφισβητούνται πιστεύω από κανέναν, η δε φρασεολογία εκφράζει το κλίμα εκείνης της εποχής. Προσωπικά είμαι υπέρ της Εθνικής Συμφιλίωσης, αλλά αυτό προϋποθέτει ότι ο ένας θα σέβεται τους νεκρούς του άλλου και η συζήτηση για την περίοδο δεν θα γίνεται με όρους ιδεολογικής επικράτησης της Αριστεράς. Η Αριστερά τότε ηττήθηκε και ευτυχώς, ο κομμουνισμός ηττήθηκε και ευτυχώς. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. «Λαέ των Πατρών Σου απευθύνω τον εγκάρδιον χαιρετισμόν μου. Αποτελεί χαράν και καθήκον των δημοσίων άνδρών νά έπικοινωνούν μέ τον Λαόν… Διαρκεί ακόμη ό σκληρότατος ’Αγών, τον όποιον εξαπέλυσαν έναντίον μας οί κληρονομικοί εχθροί τής πατρίδος χρησιμοποιοΰντες την προδοσίαν τής Πέμπτης Φάλαγγος, τού Κομμουνιστικού Κόμματος. Καί έξακολουθούν αί ανιστόρητοι θυσίαι τού μαρτυρικού Γένους. ’Αλλά όσον και άν διαρκή άκόμη ό σκληρός αγών, το ευτυχές τέρμα έχει προσεγγίσει. Έχει άναγγελθή είς τον όρί ζοντα ή χαραυγή τής Νίκης. Προχθές είς μίαν έμπνευσμέην ήμερησίαν διαταγήν του, ό ’Αρχιστράτηγος άνήγγειλεν είς το Έθνος ότι «έπεράσαμεν είς τον δρόμον τής Νίκης». Καί έπειτα από δύο ήμέρας ήλθε το χαρμόσυνον άγγελμα: Ένικήσαμεν. Ό συρφετός των προδοτών, ό όποιος είχε συγκεντρωθή είς τον Γράμμον και το Βίτσι, άριθμειται πλέον είς νεκρούς, είς αιχμαλώτους και είς φυγάδας. Δόξα και τιμή είς τας ένοπλους δυνάμεις τής χώρας. Ζήτω ό εθνικός μας Στρατός. Από τα βάθη τής ψυχής του το έθνος άπευθύνει ύπερήφανον και ευγνώμονα χαιρετισμόν πρός τας ’Ενόπλους Δυνάμεις, αί όποΐαι μέ τον ήρωϊσμόν και την αύτοθυσίαν των, άκόμη μίαν φοράν έξασφαλίζουν την άνεξαρτησίαν και την αιωνιότητα τής Ελ­λάδος. Καί το Έθνος όλόκληρον ύποκλίνεται εύλαβώς ενώπιον τής Ίεράς Μνήμης των άθανάτων Νεκρών μας. Είς την συνείδησιν των έπερχομένων ελληνικών γενεών αίωνία θα εί­ναι ή μνήμη των. ’Αλλά δέν είμεθα μόνοι εις τας Θερμοπύλας. Υπήρξαν άν­θρωποι οί όποιοι ύπεστήριξαν ότι ή Ελλάς θυσιάζεται διά ξέ­να συμφέροντα. Ό λόγος αυτός άποτελει βλασφημίαν και ύβριν. Την Ελλάδα την υπερασπίζεται ό Λαός μας. Δέν είναι μισθοφόρος ό Λαός μας, ώστε νά θυσιάζεται διά ξένα συμφέ­ροντα. Τήν Ελλάδα ύπερασπίζεται. Αλλά συμβαίνει ό αγών τής Ελλάδος νά είναι άγων και όλων των ελευθέρων Εθνών. Συμβαίνει ή Ελλάς νά άποτελή την προφυλακήν του παγκο­σμίου Μετώπου τής Ελευθερίας. Ή Νίκη τής Ελλάδος είναι ταυτοχρόνως νίκη τής Ελευθερίας και νίκη τής Άνθρωπότητος. Καί διά τούτο εύρίσκονται εις το πλευρόν μας τα ’Ελεύθε­ρα Έθνη και οί Μεγάλοι μας Σύμμαχοι.   ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Πάτραι 14 Αύγουστου 1949» Αιωνία η Μνήμη όλων όσων θυσιάστηκαν για την Ελλάδα μας #Ελλάδα #ΕμφύλιοςΠόλεμος #Ιστορία

28 Αυγούστου 1948 - Ελένη Γκατζογιάννη μητέρα 5 παιδιών, δολοφονείται από κομμουνιστές εκτελεστές, ήθελε να σώσει τα παιδιά της από το παιδομάζωμα. Γιος της ο Νικόλαος, έγραψε το βιβλίο Ελένη που έγινε και ταινία, για την κομμουνιστική ανταρσία στην Ελλάδα. #Gage #Eleni #Greece https://t.co/W9WFiXjti2 #Ελλάδα #ιστορία #κομμουνισμός

Γιατί τον ναζισμό τον λέμε ναζισμό και όχι "χιτλερισμό"; Τα θύματα ήταν του ναζισμού και του κομμουνισμού. Θέλετε να αποδώσετε τις κτηνωδίες αυτών των συστημάτων στους τότε ηγέτες τους, τον Χίτλερ και τον Στάλιν; Κάντε το και για τους δύο. Άλλωστε, η διαφορά ναζισμού και κομμουνισμού είναι μία και μοναδική: Ο ναζισμός είναι εθνικιστικός σοσιαλισμός ενώ ο κομμουνισμός είναι διεθνιστικός σοσιαλισμός. Είναι και τα δύο συστήματα εξίσου εγκληματικά: υπέρ της δικτατορίας, της κυριαρχίας της πολιτικής εξουσίας στις ζωές των πολιτών, του κεντρικού ελέγχου των πάντων και της φυσικής εξόντωσης των αντιπάλων τους. Και ευθύνονται, όπου εφαρμόστηκαν, για τις μεγαλύτερες κτηνωδίες στην ανθρώπινη ιστορία. Όμως, ναζιστές και κομμουνιστές έχουν και μία ακόμα διαφορά: δεν θα βρεις κανέναν ναζιστή να ισχυριστεί πως ο ναζισμός είναι ένα καλό σύστημα αλλά δεν εφαρμόστηκε σωστά... #ναζισμός #κομμουνισμός #ιστορία

Εάν κομμουνισμός και ναζισμός είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, όπως μας λέει ο δεξιοφιλελε εσμός, τότε γιατί όταν δόθηκε η ευκαιρία, ο ελληνικός δεξιοφιλελέ εσμός συνεργάστηκε τόσο όμορφα με τον ναζισμό και πολέμησε με τόση λύσσα τον κομμουνισμό; #Κομμουνισμός #Ναζισμός #Πολιτική

🔴Το «Τείχος του Αίσχους», το «Άλμα στην Ελευθερία» και τα «Κόμματα του Αίσχους». 🔴Ήταν μια μέρα σαν την σημερινή, του 1961, στο Βερολίνο, όταν ο 19χρονος Ανατολικογερμανός στρατιώτης Κόνραντ Σούμαν (Conrad Schumann), πέταξε το όπλο του, πήδηξε πάνω από το πρόχειρο συρματοπλεγμα που χώριζε τους δύο κόσμους και βρέθηκε στην ελεύθερη πλευρά του Βερολίνου. Ο νεαρός φωτορεπόρτερ Πέτερ Λάιμπινγκ (Peter Leibing) ήταν εκεί και αποθανάτισε την σκηνή. Η ιστορική αυτή φωτογραφία, που έκανε τον γύρο του (ελεύθερου) κόσμου, ονομάστηκε «Το Άλμα στην Ελευθερία». 🔴Τρεις ημέρες νωρίτερα, το υπουργικό συμβούλιο της λεγόμενης «Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας» (ΛΔΓ), αποφάσισε το κλείσιμο των συνόρων με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ), στην πόλη του Βερολίνου, με την κατασκευή ενός «Αντιφασιστικού Προστατευτικού Τείχους». Αυτό που έμεινε στην Ιστορία ως «Τείχος του Αίσχους». 🔴Το «Τείχος του Αίσχους», χτίστηκε για να εμποδίσει την μαζική φυγή των Ανατολικογερμανών από τον «σοσιαλιστικό παράδεισο». Υπολογίζεται πως περίπου 3,5 εκατομμύρια Ανατολικογερμανοί είχαν διαφύγει στην Δύση, μέσω Βερολίνου, από το 1949 ως το 1961, ενώ τις δύο πρώτες βδομάδες του Αυγούστου 1961, εν μέσω φημών ότι επίκειται κλείσιμο των συνόρων, περίπου 47.000 Ανατολικογερμανοί πρόλαβαν και πέρασαν στην πλευρά της ελευθερίας. 🔴Σε όλους τους «σοσιαλιστικούς παραδείσους» απαγορευόταν αυστηρά η έξοδος, για οποιονδήποτε λόγο! Στα υπόλοιπα ολοκληρωτικά ή δικτατορικά καθεστώτα, ακόμα και στο ναζιστικό, όχι μόνον δεν εμποδιζόταν η έξοδος όσων αντιφρονούντων δεν είχαν καταδικαστεί και φυλακιστεί, αλλά ενθαρρυνόταν κιόλας από το κράτος. Επίσης, δεν υπήρχε κανένας περιορισμός, για όποιον πολίτη πίστευε ότι θα έχει καλύτερη τύχη αν μετανάστευε σε άλλη χώρα, ούτε βέβαια σε όσους είχαν την δυνατότητα να πάνε στο εξωτερικό για τουρισμό. Άρα, ανάμεσα στα καθεστώτα αυτού του είδους, ο κομμουνισμός είναι η πιο καταπιεστική και ανελεύθερη μορφή ολοκληρωτισμού. 🔴Στην ΛΔΓ, υπήρχε η παράγραφος 213 του Ποινικού Κώδικα, περί «εγκατάλειψης της χώρας», που προέβλεπε ποινή φυλάκισης μέχρι 8 έτη για τους «παραβάτες». Υπολογίζεται ότι περίπου 75.000 Ανατολικογερμανοί δικάστηκαν και φυλακίστηκαν για παράβαση του συγκεκριμένου νόμου, ενώ 136 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν στη Δύση, από το Τείχος. 🔴Το Τείχος, που είχε ύψος 2 μέτρων και συνολική περίμετρο 155 χιλιομέτρων, ήταν στην πραγματικότητα δύο τσιμεντένια τείχη, ανάμεσα στα οποία υπήρχε μια «ζώνη θανάτου» πλάτους 160 μέτρων, με 302 φυλάκια επιτήρησης, παρατηρητήρια, πολυβολεία, προβολείς, νάρκες, εκπαιδευμένα σκυλιά και φυσικά μπόλικο αγκαθωτό συρματόπλεγμα - σήμα κατατεθέν του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. 🔴Βέβαια, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και στις 9 Νοεμβρίου του 1989, το Τείχος γκρεμίστηκε από τους Βερολινέζους και των δύο πλευρών. Κι όταν συνέβη αυτό, κανένας δεν κατευθύνθηκε προς τα ανατολικά. Όλοι κατευθύνθηκαν δυτικά. Σήμερα, τα περισσότερα κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς, έχουν πάρει αποστάσεις απ' αυτό το αισχρό σύμβολο καταπίεσης. 🔴Στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο, μόνο στο αποκαλούμενο «τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης» (στην Ελλάδα!), υπάρχουν κόμματα που νοσταλγούν όλες αδιακρίτως τις εγκληματικές και καταπιεστικές πρακτικές των -αλήστου μνήμης!- κομμουνιστικών καθεστώτων, ακόμα και το «Τείχος του Αισχους». Και δεν αναφέρομαι μόνο στο ΚΚΕ, αλλά και στα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς, που είναι «μία από τα ίδια» με το ΚΚΕ. Ο μόνος χαρακτηρισμός που τους αξίζει, είναι «Κόμματα του Αίσχους». Κι όσο πιο γρήγορα εκλείψουν πολιτικά, τόσο το καλύτερο, για όλους μας!~ #ΤείχοςτουΑίσχους #Ελευθερία #Ιστορία

Ο κομμουνισμός είναι εύκολο να πουληθεί. Εγώ θα ήμουν ο μεγαλύτερος κομμουνιστής στην Ιστορία, θα βρισκόμουν στο ίδιο επίπεδο με τον Λένιν. Θα ήμουν τόσο καλός όσο οποιοσδήποτε άλλος. Σου υπόσχονται δωρεάν ενοίκιο και δωρεάν σπίτι για όλη σου τη ζωή. Αυτό που δε λένε είναι ότι σε 12 μήνες, θα ζεις στη δυστυχία και σε άθλιες συνθήκες. Θα γίνονται δολοφονίες παντού. Ο κομμουνισμός είναι καταστροφή.

Ο Ντόναλντ Τραμπ εξελίσσει την αντεπίθεσή του ενάντια στον «κομμουνιστικό κίνδυνο» ενόψει των μεσοπρόθεσμων εκλογών, καθώς η ρητορική του για τον κομμουνισμό έχει αυξηθεί σημαντικά, με έμφαση στη σύγκρισή του με τον Λένιν, προκαλώντας διχόνοια μεταξύ των συμβούλων του και δοκιμάζοντας την απήχηση αυτής της στρατηγικής. #Κομμουνισμός #ΝτόναλντΤραμπ #ΗΠΑ

Πολλά αλλάζουν στην τηλεόραση αλλα ενα μενει απαράλλαχτο: Κάθε φορά που η Νεγκα ξεκινά ερώτηση με τη φράση: "Στην ΕΣΣΔ ζησατε πράγματα αδιανόητα..." Πέφτει πετσοκομμα απο τον καλεσμενο της στους αντικομμουνιστες🔪🔪🔪 https://t.co/xnxFyo8etg #τηλεόραση #κομμουνισμός #πολιτική

Ο Ντόναλντ Τραμπ εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά του Δημοκρατικού Κόμματος, χαρακτηρίζοντάς το «άθεους κομμουνιστές» και προειδοποιώντας πως αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τις ΗΠΑ, συνδέοντας τη ρητορική του με τις πρόσφατες νίκες δημοκρατικών σοσιαλιστών στη Νέα Υόρκη και προειδοποιώντας για τις συνέπειες της αύξησης του κομμουνισμού. #Τραμπ #Δημοκρατικοί #κομμουνισμός