Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που άκουγα τη μητέρα μου να λέει συχνά "Οι ξένοι δεν ξέρουν από οικογένειες. Πετάνε τα παιδιά τους έξω από το σπίτι στα 18". Μέχρι να ζήσω στο εξωτερικό πρώτη φορά βγαίνοντας για μεταπτυχιακα, νόμιζα πως οι ξένοι είναι τίποτα βάρβαροι που δεν αγαπάνε τα παιδιά τους. Εν τω μεταξύ η δική μου οικογένεια μεγαλώνοντας ελάχιστες ώς μηδαμινές σχέσεις είχε με συγγενείς. Αν τύχαινε να γίνει κανένα οικογενειακό τραπέζι κανά Πάσχα, κατέληγε σχεδόν πάντα σε καυγάδες και φωνές. Με τα πολλά ουδέποτε καλλιεργήθηκαν σχέσεις με παππούδες, θείους, θείες και λοιπά. Βγαίνοντας στο εξωτερικό είδα λοιπόν μια άλλη εικόνα. Στην Ολλανδία τα παιδιά πράγματι υπάρχει η κουλτούρα του να εργάζονται από μικρή ηλικία. Από τα 15 έτη είναι νόμιμη η εργασία με συγκεκριμένο ωρομίσθιο και παροχές. Είναι κουλτούρα όχι ανάγκη. Αφού τις περισσότερες φορές θα δεις παιδιά που προέρχονται από αρκετά εύπορες οικογένειες να εργάζονται σε εποχιακές θέσεις εργασίες. Αυτό τους προσφέρει προϋπηρεσία και καλλιεργεί από νωρίς την ικανότητα διαχείρισης των χρημάτων. Το αποτέλεσμα είναι πως πολύ συχνά σε ηλικία 25-30 οι Ολλανδοί εργαζόμενοι έχουν ήδη μια ηγετική θέση στον τομέα τους, έχουν αγοράσει ήδη το δικό τους σπίτι και έχουν κάνει τη δική τους οικογένεια. Ζώντας στην Ολλανδία είδα από μέσα πολλές ολλανδικές οικογένειες. Και τις είδα δεμένες στην πράξη, όχι στα λόγια. Άκουσα συναδέλφους να μου λένε πως γευματίζουν όλοι μαζί οικογενειακά τα σαββατοκύριακα με δεκάδες συγγενείς στο ίδιο τραπέζι. Είδα συναδέλφους να οργανώνουν μεγάλα οικογενειακά ταξίδια με αδέλφια, ξαδέλφια, θείους κλπ όλοι μαζί στο εξωτερικό. Είδα γονείς να στηρίζουν τα παιδιά τους σε κάθε βήμα. Είδα έναν πιο ηλικιωμένο συνάδελφο να μου λέει "Είμαι χαρούμενος γιατί θα δώσω κάποια χρήματα δώρο στα παιδιά μου και τα εγγόνια μου" και όταν του είπα πόσο πρωτόγνωρο είναι αυτό να μου απαντά "Δημήτρη εμείς εδώ λέμε καλύτερα να δίνεις όταν τα χέρια σου είναι ακόμα ζεστά παρά όταν είναι κρύα" . Είδα γονείς που νοιάζονται για τα παιδιά τους πραγματικά, γνωρίζουν τις ανησυχίες, τις έγνοιες και τους στόχους των παιδιών τους. Δεν τα φορτώνουν ενοχές και ψυχολογικά τραύματα.... Είδα οικογένειες να παραμένουν δεμένες ακόμα και όταν οι γονείς χωρίζουν. Με τους χωρισμένους γονείς να βρίσκονται παρόντες και οι δύο στον ίδιο χώρο και σε υπέροχο κλίμα μεταξύ τους σε κάθε γιορτή γενεθλίων των παιδιών τους ή σε κάθε φιλική γιορτή της γειτονιάς. Είδα πεθερικά να νοιάζονται πραγματικά για την οικογένεια των παιδιών τους και να στηρίζουν τη νύφη ή το γαμπρό τους. Είδα αδέλφια να ναι δεμένα και να περνάνε χρόνο μαζί ακόμα και τώρα που έχουν τις δικές τους οικογένειες. Είδα αυτό που στο δικό μου μυαλό θα πει "υγιής οικογένεια". Σήμερα ας μην αναφέρω τι σχέσεις έχω με τη μητέρα μου που κάποτε μου έλεγε "οι ξένοι πετάνε τα παιδιά τους από το σπίτι στα 18". Ας μην αναφέρω τι σχέσεις έχω με τον δικό μου αδελφό ή άλλους πιο μακρινούς συγγενείς. Ας αναφέρω τι είπε κατά λέξη σήμερα η Ελληνίδα ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ. "Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος και για αυτό ακριβώς είμαστε εδώ για να μιλήσουμε σήμερα για διαφορετικότητα. Δε μπορείς να πεις οτι η τυπική οικογένεια του μέλλοντος είναι μια οικογένεια με δυο γονείς και τρία παιδιά." Δεν ξέρω τι καταλαβαίνει κανείς από όλα τα παραπάνω. Δε με νοιάζει αν θα με κατηγορήσει κανείς για όσα πιστεύω. Βλέποντας όλα τα υπουργεία της Ελλάδας να καταστρέφουν οτιδήποτε άπτεται του αντικειμένου τους αντί να το φτιάχνουν ένα πράγμα πιστεύω. Πως στην Ελλάδα έχει χαθεί κάθε λογική από το διευθαρμένο αυτό κράτος...και κάθε στοιχείο αγάπης από πολλές οικογένειες. #οικογένεια #οικογένεια #πολιτισμός #κοινωνία